All Chapters of เล่ห์พรางใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 11 การไล่ล่า (ส่วนที่ 2) ร่างสูงของทายาทคนโตของตระกูลมอเรลเดินไปเดินมาพูดคุยกับบรรดาแขกวีไอพีที่ร่วมเดินทางในครั้งนี้ ที่ตอนนี้ต่างบรรจงแต่งเนื้อแต่งตัวกันเต็มที่และมารวมตัวกันอยู่บริเวณดาดฟ้าเรือ เรือสำราญเที่ยวนี้ถือเป็นการเดินทางอย่างเป็นทางการครั้งแรกในธุรกิจเรือสำราญของตระกูลมอเรล ตระกูลที่ได้ชื่อว่าเป็นยักษ์ใหญ่แห่งวงการเรือเดินสมุทรมานาน และเมื่อธุรกิจของตระกูลตกอยู่ภายใต้การบริหารของสามหนุ่มทายาทรุ่นต่อมา ทั้งสามจึงบุกเบิกเส้นทางธุรกิจใหม่ๆขึ้น และเรือสำราญก็เป็นหนึ่งในนั้น ดารินทร์ยืนมองร่างสูงๆ ของทั้งสามหนุ่มที่กำลังเตรียมพร้อมเพราะเรือกำลังเทียบท่า กองทัพนักข่าวจากสื่อหลากหลาย รอทำข่าวการเดินทางครั้งนี้ ช่วงเวลาสั้นๆที่เธอได้ช่วยงานธรรศ ทำให้เธอตระหนักถึงความยิ่งใหญ่ของตระกูลนี้ในโลกธุรกิจ นอกจากเรือเดินสมุทรและเรือสำราญแล้ว ตระกูลมอเรลมีทั้งกิจการสายการบิน โรงแรม อสังหาริมทรัพย์ต่างๆ ซึ่งถือเป็นธุรกิจหลักๆของตระกูล หากยังมีธุรกิจย่อยๆอีกมากมายนับไม่ถ้วน "คุณรินทร์ครับ พอเรือเทียบท่าแล้วคุณธรรศให้ผมจัดคนไปส่งคุณที่บ้านครับ

ตอนที่ 12 พยาบาลพิเศษ (ส่วนที่ 2) ดารินทร์สาวเท้ายาวๆ เข้ามาในโรงพยาบาลพร้อมบรรดาบอดี้การ์ดที่พ่อของเธอส่งมาดูแล หลังจากชายหนุ่มพ้นขีดอันตรายแล้ว ดารินทร์ก็กลับไปพร้อมผู้เป็นพ่อ ที่พักของพ่อเธอที่เมืองไทยคือห้องชุดขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ซึ่งดารินทร์ตัดสินใจจะพักอยู่ที่นี่ก่อนแทนที่จะกลับไปบ้านยายกับตาที่ชานเมือง เพื่อสะดวกในการมาดูแลชายหนุ่ม หญิงสาวพอจะคุ้นชินกับการมีบอดี้การ์ดตามคุ้มกันอยู่บ้าง เพราะทุกครั้งที่ไปอยู่กับบิดาที่ฮ่องกงเธอก็คือคุณหนูเหริน ลูกสาวอดีตมาเฟียที่ยังคงความยิ่งใหญ่ การจะไปไหนมาไหนที่นู้น มักจะมีบรรดาบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อมหลัง หากที่เมืองไทยเธอเคยแต่ใช้ชีวิตเฉกเช่นหญิงสาวธรรมดาทั่วไป แต่ในขณะที่สถานการณ์ในชีวิตเธอตกอยู่ในอันตรายเช่นเวลานี้ หญิงสาวจึงจำต้องยอมใช้ชีวิตแบบคุณหนูเหรินบนแผ่นดินไทย ถึงแม้จะกระดากกับสายตาของคนรอบข้างที่เหลียวมอง หากดารินทร์ก็จำต้องเชิดหน้าไม่สนใจ ให้ตายเถอะ! ที่ฮ่องกงไม่มีใครสนใจเธอเท่านี้เลยนี่นา ภายในห้องพักผู้ป่วยนอกจากผู้ป่วยแล้วยังมีใครต่อใครอีกหลายคนอยู่ในนั้น ดารินทร์หยุดชะงักเมื่อผลักประตูเข้าไปเห็

ตอนที่ 13 เพื่อนสนิท (ส่วนที่ 2) “ คุณรินทร์รู้จักกับธรรศนานหรือยังคะ” มารตีชวนคุย ขณะนั่งจิบกาแฟอยู่ในคาเฟ่ชั้นล่างของโรงพยาบาล หญิงสาวให้เหตุผลกับดารินทร์ตรงๆว่ายังไม่อยากขึ้นไปปะทะกับนิตา เพราะเด็กหญิงไม่ชอบหน้าเธอ เธอเลยชวนดารินทร์นั่งทานกาแฟในร้านแทนที่จะรีบกลับขึ้นไป “ ซักพักหนึ่งแล้วค่ะ “ ดารินทร์ตอบเบาๆ ก้มมองแก้วกาแฟของตัวเอง รับรู้ถึงสายตาของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม กำลังจับจ้องเธออยู่ “ รตีกับธรรศรู้จักกันมานานแล้วค่ะ ครอบครัวของรตีทำธุรกิจกับบ้านธรรศ ส่วนรตีก็ไปเรียนเมืองนอกพร้อมๆธรรศ” มารตีเล่าเรื่อยๆ แววตาไม่บ่งบอกว่าต้องการอะไร ดารินทร์ยังคงนั่งฟังนิ่งๆ “ แล้วคุณรินทร์ล่ะคะ รู้จักธรรศได้ยังไง ทำไมถึงคบหากันเร็วขนาดนี้คะ รตีล่ะงงไปหมดเลย ไม่เจอกันแป๊บเดียว ธรรศมีแฟนซะแล้ว” ใช่ เพียงแค่ชั่วเวลาที่เธอเผลอไปไม่นาน ชายหนุ่มก็ไปคว้าใครไม่รู้ มาอยู่ในตำแหน่งที่เธอจับจ้องเอาไว้ซะแล้ว “ เรารู้จักกันบนเรือสำราญน่ะค่ะ ฉันเดินทางมากับเรือเที่ยวที่คุณธรรศดูแล” หญิงสาวเล่าไปตามความเป็นจริงเท่าที่จะเล่าได้ ละเ

ตอนที่ 14 ความหึงหวง (ส่วนที่ 2) เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้น ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบมากดดู วันนี้ธรรศตัดสินใจเข้ามาเคลียร์งานที่ออฟฟิศ เขานอนพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลซะนานจนงานพอกพูน มีเอกสารมากมายต้องพิจารณา ก่อนหน้านี้เขาได้น้องชายฝาแฝด และนิรุชพี่ชายแท้ๆของนิตาเข้ามาช่วยบ้าง แต่ตอนนี้ทั้งสามกลับฝรั่งเศสไปแล้ว เพราะต้องไปดูแลงานทางนู้น นิ้วเรียวเลื่อนเปิดข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ไม่รู้ว่ามารตีมีธุระอะไรกับเขา แปลกตรงที่ฝ่ายนั้นส่งรูปภาพมาให้ ทันทีที่หน้าจอแสดงภาพที่ถูกส่งมา ธรรศก็ได้เห็นภาพของดารินทร์กำลังนั่งทานอาหารอยู่กับแมทธิว พีเดอร์ซัน มารตีส่งข้อความมาเพียง ‘ไม่นึกว่าคุณรินทร์จะรู้จักมิสเตอร์พีเดอร์ซันคู่ค้าของเราด้วยนะคะ’ แม้รูปนั้นจะไม่บ่งบอกไปในทางเสียหายอะไร แต่ชายหนุ่มก็รู้สึกร้อนวูบวาบในอก นึกถึงแววตาพึงพอใจที่ชายหนุ่มผู้นั้นมองดารินทร์ ใจเขาก็ร้อนรุ่ม ทำไมดารินทร์ถึงไปทานข้าวกับไอ้นั่นนะ ในเมื่อเขากับเธอเคยคุยกันแล้ว ร่างสูงๆเอนกายพิงพนักเก้าอี้ พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้พลุ่งพล่าน เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน รุ่มร้อนอยากจะวิ่งออกไปหาเธอซะเดีย

ตอนที่ 15 บ้านสวน (ส่วนที่ 2) เสียงแจ้วๆ ผสานกับเสียงหัวเราะของผู้สูงวัยดังมาจากสวนด้านหลัง ซักพักก็ปรากฎร่างเด็กหญิงนิตาที่ในมืออุ้มลูกมะพร้าวมาถึงสองลูก มีคุณตาคุณยายของดารินทร์เดินตามหลัง พร้อมกับเด็กในบ้านที่ช่วยกันหอบอะไรมาพะรุงพะรังเต็มไปหมด “ปาป้า พี่รินทร์ คุณตาให้เค้าขึ้นมะพร้าวน้ำห้อมหอมให้ด้วยค่ะ นิดเอามาฝากพี่รินทร์กับปาป้าด้วย” เด็กหญิงวิ่งนำเอามะพร้าวที่หอบมาวางให้ ดวงหน้าเล็กชื้นไปด้วยเหงื่อ “คุณตาคุณยายพี่รินทร์จะฝากผลไม้ในสวนไปให้คุณยายพรรณีด้วยค่า” เด็กหญิงยังคงเล่าจ้อยๆ อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ท่าทางคงสนุกสนานเป็นอย่างมาก “ปาป้า ลุงชดบอกว่าคืนนี้มีงานวัด นิดอยากไปเที่ยวจัง” เสียงเล็กๆ หันมาออดอ้อนคนเป็นพ่อ ธรรศได้แต่งงไม่รู้ว่าเด็กหญิงไปรู้จักใครต่อใครมามั่ง นิตาเป็นเด็กอัธยาศัยดี ท่าท่าร่าเริงสดใสทำให้เป็นที่เอ็นดูของบรรดาผู้ใหญ่ที่พบเจอ “แต่มันจะดึกนะครับ งานวัดมีกลางคืน” ชายหนุ่มแย้ง ดวงหน้าเล็กๆส่ออาการผิดหวังอย่างมาก “ค้างที่นี่มั้ยล่ะพ่อคุณ ห้องหับมีเหลือเฟือ ให้ยัยหนูนอนกับหนูริน