Se connecterPartager
บทที่ 30 ไม่ควรมีอยู่
Date de publication:
2025-12-15 20:00:30ตอนที่รู้ผลการสืบสวน อันวาร์รู้สึกเหมือนตนถูกลอตเตอรี่รางวัล 300 ล้านบาท...เป็นโชคดีของเขาที่หยาง
Dernier chapitre
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 72 ลิขิต
ครั้งหนึ่งเฉินอวี้ในวัย 4 ขวบปีพลัดตกลงไปในสระบัวของบ้านใหญ่สกุลเฉิน และกว่าเฉินจางหย่งและข้ารับใช้จะงมตัวเด็กชายขึ้นมาจากสระได้ เฉินอวี้ก็ไม่รู้สึกตัวแล้วหากนับวันดูจะพบว่าวันที่เกิดเหตุคือ 9 เดือนก่อนองค์ชายไป๋เหลียนฮวาจะประสูติพอดีบ้านสกุลเฉินนั้นแม้จะมีผู้พักอาศัยอยู่หลายคนตั้งแต่คนในตระกูลไปจนถึงคนงานภายใน แต่เพราะบ้านมีเนื้อที่มาก และคนในตระกูลที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้แก่ผู้เฒ่า บ้านจึงเงียบเหงาไม่ใคร่มีสีสันนักใหญ่เกินไป กว้างเกินไป และเงียบเกินไปตั้งแต่เยี่ยอี้เฉินย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็เห็นบ้านหลังนี้จะมีสีสันอยู่เพียงยามที่น้องชายคนเล็กของเฉินจางหย่งยังอยู่ และยามหลี่ถงฮว่ามาอาศัย แต่ก็เพียงช่วงสั้น ๆ นั้นเท่านั้น เพราะแค่สองคนนั้นก้าวเท้าออกนอกประตูบ้านไป ทุกอย่างก็กลับมาเงียบเหงาเช่นเดิมจนกระทั่งเฉินอวี้เกิดมานั่นเล่าที่บ้านสกุลเฉินคึกครื้นขึ้นอีกครั้งเฉินอวี้ในวัยเด็กซุกซนมาก สมัยยังเดินไม่ได้ก็คลานไปทั่วบ้าน บางครั้งเยี่ยอี้เฉินนึกว่ากล่อมบุตรหลับสำเร็จแล้วจึงผละจากทารกในเปลไปเก็บของเล่นที่
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 71 เฉินอวี้
หากให้เฉินจางหย่งกล่าวถึงช่วงเวลาที่ตนมีความสุขที่สุดในชีวิต ขุนพลสูงวัยท่านนี้คงกล่าวถึงเพียงสามเหตุการณ์ในชีวิตตนเท่านั้น เหตุการณ์ที่หนึ่งคือวันวิวาห์ระหว่างเขาและเยี่ยอี้เฉิน เหตุการณ์ที่สองวันที่เฉินอวี้เกิดมา และเหตุการณ์ที่สาม...คือช่วงเวลาที่เยี่ยอี้เฉินตั้งท้องเฉินอวี้วันที่เยี่ยอี้เฉินทราบว่าตนท้องเฉินอวี้เขายังตื่นขึ้นตอนเช้ามืดในอ้อมแขนของเฉินจางหย่ง ยังกินอาหารเช้าได้เช่นทุกวัน และสนทนากับคนในบ้านตามปกติไม่มีอาการคลื่นเหียน อ่อนเพลีย หรืออยากอาหารใดเป็นพิเศษ กล่าวคือไม่มีสิ่งใดบ่งบอกถึงการมีอยู่ของชีวิตใหม่ในกายสักอย่าง จนกระทั่งเขาออกจากบ้านสกุลเฉินไปยังสำนักแพทย์หลวงซึ่งเป็นสถานที่ทำงานนั่นเล่าจึงทราบสำนักแพทย์หลวงไป๋เป็นทั้งสถานศึกษาของแพทย์ฝึกหัด และแหล่งผลิตยาสมุนไพรสำคัญของแคว้น เยี่ยอี้เฉินเป็นหมอยาของสำนักแพทย์หลวง หน้าที่สำคัญมีสองอย่าง หากไม่อยู่เวรเป็นแพทย์จ่ายยาให้ประชาชนก็ผลัดไปทำหน้าที่ปรุงยาตามที่คลังของสำนักแพทย์หลวงต้องการวันนั้นช่วงสายมีดอกบัวเกวียนหนึ่งมาส่งที่สำนักแพทย์หลวง แคว้นไป๋ใช้ดอกบัวทำหลายอย
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 70 ลอบรอคอยมาแสนนาน
วันที่นางก้าวออกจากวังหลวง ใบหน้านางยังประดับรอยยิ้มอ่อนหวาน อยากจะตรัสรั้งไว้ แต่ได้เพียงนั่งทอดพระเนตรจากบนบัลลังก์ทั้งหทัยร้าวราน จนกระทั่งเวลาผ่านไปเป็นปีจนราชบุตรและพระธิดาเติบใหญ่ จนองค์ชายในพระสนมไป๋มีพระชนมายุได้ 10 พรรษา แล้วเกิดเหตุลอบปลงพระชนม์ในแคว้นไป๋นั่นแลที่พระองค์ได้พบนางอีกครั้งเป็นหยางไท่ซานที่บาดเจ็บซมซานไปจนถึงบ้านนางเมื่อคู่กันแล้ว ย่อมไม่ยอมแคล้วคลาดกันไปไหนตลอดระยะเวลาที่หยางไท่ซานประทับอยู่กับนาง หลี่ถงฮว่าขอให้เยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งไม่มาที่บ้านตน นางสรรหาเหตุผลต่าง ๆ นานามาใช้ทั้งที่ฟังขึ้นและที่ฟังไม่ขึ้นจนเยี่ยอี้เฉินใจเสียคิดว่านางรังเกียจรำคาญตน ส่งจดหมายไปรบเร้าขอคำตอบว่าตนกระทำสิ่งใดผิดแก่นางหรือไม่ และนางต้องส่งจดหมายมาขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดนางเล่าว่าแท้จริงที่ไม่อยากให้พวกเขามาเยือน เพราะที่บ้านนางมีกวางป่าบาดเจ็บอยู่ตัวหนึ่ง กำลังพักรักษาตัวอยู่ในระยะบ้าน นางเกรงว่ามันจะตื่นคนแล้วเตลิดจนเกิดอันตราย และแค่นางอธิบายเยี่ยอี้เฉินจากจันทร์หม่นแสงก็กลายเป็นกระจ่างฟ้า คลายเศร้าใน
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 69 หลี่ถงฮว่า
“ฉันจะไม่ดื่มหนักขนาดนี้อีกแล้ว” อีเจ๊พูดขณะใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างอ่อนแรง แล้วเขาในสภาพเดียวกันก็ตอบหล่อนกลับไปว่า “ครั้งที่แล้วเจ๊ก็พูดแบบนี้” พวกเขานั่งพักดมเครื่องหอมกันครึ่งวันก็หันมาสนใจแผนการเอาตัวรอดที่ได้มา มันไม่มีอะไรมาก เป็นแค่แบบแปลนของบ้านหลังหนึ่งพร้อมข้อมูลสถานที่ตั้งของบ้านโดยละเอียด ระดับที่มีการเขียนบรรณานุกรมของเอกสารที่นำมาใช้อ้างอิงกำกับไว้เสียด้วยใช่ พวกเขาวางแผนจะออกไปสร้างบ้านไว้อยู่กันสักหลัง บ้านที่ต้องสร้างเสร็จก่อนสงครามจะเริ่ม ต้องตั้งอยู่ในจุดที่ไม่ได้รับผลกระทบจากสงครามมากนัก และต้องมีช่องทางทำมาหากินด้วย บ้านที่พวกเขาจะใช้หนีไปอยู่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังจบสงครามและในบรรดาข้อมูลที่อันวาร์และรจนาใช้อ้างอิงในการหาทำเลสร้างบ้านก็มีข้อมูลที่ตั้งของบ้านในเขตชายแดนของหลี่ถงฮว่าอยู่ด้วยครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่หอสมุดหลวงยังมีเพียงเขา หลี่ถงฮว่า และไป๋หวังเยี่ยน หลี่ถงฮว่าเคยบอกเขาว่า หากโลกของพวกเขาเป็นหนังสือนิยาย นางคงเป็นเพียงตัวประกอบตัวหนึ่งในนั้น...
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 68 ไม่ได้เจอพวกท่านเสียนาน
เป็นดรุณีผู้อ่อนหวานนางหนึ่ง ทั้งใบหน้าอมยิ้มสุขุม นัยน์ตากลมโตสุกใส ผมน้ำตาลเข้มแสกกลางยาวถึงกลางหลังจัดทรงธรรมดาน่ามอง และอาภรณ์สีเขียวน้ำทะเลปักดิ้นทองทับเสื้อขาวดูสะอาดตาก่อนหลี่ถงฮว่าจะเดินทางกลับมาถึงแคว้นไป๋ มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาถึงบ้านสกุลเฉิน เป็นกระดาษอย่างดีจากแคว้นหยางที่เนื้อความเขียนอย่างวิจิตรบรรจง จ่าหน้าถึงสหายรักที่มิได้เห็นหน้าค่าตามายาวนาน และเพียงเปิดอ่าน เพียงเห็นชื่อของผู้ส่ง โลกอันทึมเทาของเยี่ยอี้เฉินก็คล้ายมีแสงตะวันอ่อนหวานอาบชโลมหลี่ถงฮว่ากำลังจะกลับมาสายนั้นที่เยี่ยอี้เฉินได้รับจดหมายจากนาง ชายหนุ่มไม่ต่างจากดอกไม้เหี่ยวเฉาได้รับแสงชีวี หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะคล้ายได้กลับไปเป็นเด็กหนุ่มแพทย์ฝึกหัดในวันวานอีกครั้ง เขาเปิดอ่านจดหมายอย่างรวดเร็วซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับพยายามจะจดจำทุกพยางค์ประโยคที่นางเขียน ก่อนจะรีบใช้เหยี่ยวส่งสาสน์ไปหาเฉินจางหย่งถึงที่ลานฝึกของกองทัพ ตื่นเต้นดีใจจนทุกอักษรในสาสน์ด่วนฉบับน้อยโย้ไปเย้มาและเมื่อเฉินจางหย่งกลับมาถึงบ้าน สิ่งที่รอรับเขาอยู่ก็คือรอยยิ้มที่งดงามที่สุดของสามี
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 67 รอและรักให้มาก
WARNING-มีการกล่าวถึงการแท้งบุตรก่อนจะมีเฉินอวี้ เยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งเสียบุตรไปสามคน บุตรคนแรกของพวกเขาหลุดจากครรภ์ของเยี่ยอี้เฉินไปก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าตนท้องวันนั้นเฉินจางหย่งจำได้ดีไม่ต่างจากครั้งแรกที่พบเยี่ยอี้เฉินที่หอสมุดหลวง เขาและเยี่ยอี้เฉินเพิ่งแต่งงานกันได้ปีเศษ เยี่ยอี้เฉินอายุยี่สิบสี่ย่างเข้ายี่สิบห้า ส่วนเขายี่สิบหก พวกเขากำลังเดินชมสวนยามเช้าด้วยกันเช่นทุกวันที่อากาศดีตอนที่เยี่ยอี้เฉินปวดท้องอย่างรุนแรงจนหมดสติเสียหลักเขารับร่างของเยี่ยอี้เฉินไว้ ก่อนจะส่งบ่าวรับใช้ไปตามแพทย์มาที่บ้านเป็นการด่วน ขณะตนใช้วิชาตัวเบาพาอีกคนไปที่เตียง โลกเชื่องช้าจนเขารู้สึกว่าทุกย่างก้าวของตนช่างอืดอาดหนักอึ้ง และกว่าเขาจะเห็นว่าเยี่ยอี้เฉินมีเลือดออกมาตลอดทางที่อุ้มวิ่งก็ยามส่งอีกคนถึงมือหมอแล้วเลือดแดงหยดตามพื้นไม้แต่เยี่ยอี้เฉินไม่มีบาดแผล ซึ่งหากอีกคนมี...เลือดออกขนาดนี้แผลย่อมไม่เล็กซึ่งเขาต้องเห็นแล้วแต่นี่...และเพียงนึกได้ทั้งกายของเฉินจางหย่งก็รู้สึกราวถูกสาปให้กลายเป็นหินห้องนอนที่เพิ่งลุกจากก
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 28 แต่หัวใจยังตามไม่ทัน
ขณะหลินซีและเฉินอวี้ไล่ตามโจรลักพาตัวและหวังต้าเหยียนบนหลังคา อันวาร์และซานหลินผู้ตัดสินใจไปขอกำลังจากผู้ตรวจการมา ก็ส่งม้าเร็วคนหนึ่งไปแจ้งเหตุด่วนเหตุร้ายนี้แก่องค์จักรพรรดิหม่าเยว่แจ้งเหตุร้ายนี้ด้วยใบหน้าซีดเผือด และทันทีที่ทราบเรื่องจากขันทีคู่ใจ การประชุมของราชสำนักและองค์จักรพรรดิก
Dernière mise à jour : 2026-03-28เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 20 มันต้องปังปุริเย่มากแน่ ๆ
เพราะอีกไม่กี่วันสมาชิกใหม่จะมาเยือนวังหลวง อันวาร์จึง......ออกจากวังหลวงไปปรากฏตัวที่หน้าร้านตัดเสื้อของช่างตัดฉลองพระองค์คนโปรดตั้งแต่เช้าตรู่ ไปยืนรอร้านเปิดเสียด้วย ประมาณว่า แค่มีคนออกมาปลดกลอนประตูร้านก็จะเห็นเขาและซานหลินเลยแค่คิดถึงสีเสื้อนอกที่จะสั่งตัด อันวาร์ก็ได้แต่ส่ง
Dernière mise à jour : 2026-03-24เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 19 หวังต้าเหยียน
มีเพียงผู้ที่สวรรค์ประทานนัยน์ตาทองคำให้เท่านั้นที่มีสายเลือดหยางมารดาไม่ค่อยเล่าเรื่องของบิดาให้นางฟังนัก บอกเพียงว่า นางมีใบหน้าคล้ายเขาอยู่มากโดยเฉพาะนัยน์ตาทองคำจริงอยู่ที่แปดแคว้นไม่มีกฎห้ามสตรีเป็นทหาร แต่เพราะดำเนินอยู่ในสังคมปิตาธิปไตย ทหารที่เป็นสตรีจึงมีน้อ
Dernière mise à jour : 2026-03-24เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 15 แค่เห็นก็ได้กลิ่นคลอรีนในสระว่ายน้ำ
องค์จักรพรรดิอยากพบเขา?อันวาร์ยืนมองร่างของหยางซิงอีที่สะท้อนมาในกระจก แม้จะผ่านมาเดือนกว่าแล้ว เขาก็ยังไม่ชินกับการตื่นมาเห็นตัวเองร่างใหม่นัก อย่างว่าเขาอยู่กับร่างเดิมมายี่สิบหกปี อยู่ ๆ ตื่นมากลายเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด มันก็ต้องมีปรับตัวใหม่กันบ้าง แต่เรื่องชินไม่ชินมันก็เรื่องหนึ่ง
Dernière mise à jour : 2026-03-21
Vous vous intéresseriez aussi à
BAD GUY โคตรร้ายโคตรรัก.....
มินิซ่าส์2.0K Vuesพี่เขยเถื่อนสวาท
กาสะลอง10.6K Vuesเกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว!!!
KraTak1.8K Vuesนายบำเรอของมาเฟีย [Mpreg]
หย่งฟู่3.1K Vuesเด็กแสบของแด๊ดดี้
ไอเดียไรท์373 Vuesอคิณเกี๊ยว
Jay zx505 Vuesย้อนเวลากลับมาทวงคืนสามี Mpreg
Meithimm241 Vues#แมวของขุนเขา
อยากลาออก212 Vues
