All Chapters of Accidentally Yours, Mr. Billionaire!: Chapter 131 - Chapter 140

"Anong pangangailangan, Tatay Amado?" tanong ko habang pinupunasan ang pawis sa noo. Si Tatay Amado ang matagal nang tagapangalaga ng farm namin. Simula bata pa ako, siya na ang parang tatay-tatayan ko rito sa probinsya. Maayos siyang kausap, maaasahan, at higit sa lahat, mas mapagkakatiwalaan pa kaysa sa ilang kadugo kong mukhang pera. “Kailangan natin ng bagong tractor, ma’am Sinta,” sabi niya habang sinusuri ang mga tubo. “Yung luma kasi, ayaw na umandar. Ilang beses ko na ring pinaayos pero parang pag-ibig ng ex mo, wala nang buhay.” Napatawa ako. “Grabe ka naman, Tay! Naidamay pa si ex kaso wala akong ex” “Eh sa gand mo yan, ma'am Sinta,” natatawa niyang sagot. “Pero seryoso, kailangan na talaga nating palitan ‘yon. Mahirap nang maantala ang pagtatanim. Sayang ang panahon.” Tumango ako habang pinagmamasdan ang lawak ng farm. Ang bango ng hangin, may halong amoy ng lupa at tu

Tahimik akong bumaba ng hagdan, pero sa loob-loob ko, parang may fireworks sa dibdib ko. Bakit nga ba parang bigla akong kinakabahan? Gabi na, tapos si Mayor mismo, dumalaw sa bahay?Pagbukas ko ng pinto, napatigil ako. Nakatayo siya doon, nakangiti pa rin, hawak ang paper bag. Ang ilaw mula sa veranda ay tumatama sa mukha niyang parang bagong ligo sa cologne commercial.“Good evening, Miss Jacinta,” bati niya ulit, mas mahinahon na ngayon. “Hindi naman ako istorbo, sana?”Napakamot ako sa batok, pilit pinipigilan ang ngiti. “Depende. Kung dala mo ay pagkain, hindi.”Napatawa siya, ‘yung tawang malalim na medyo nakaka-kiliti sa tenga.“Good thing I came prepared,” sabay taas ng paper bag. “Freshly baked pastries from the governor’s wife. Baka sakaling mapasarap ang kape mo.”“Ah talaga?” Pinilit kong magpaka-normal, pero alam kong namumula na ako. “Sige na nga, pasok ka. Pero huwag kang magreklamo kung may kagat ka ng lamok dito.

“Ano bang plano mo ngayon, mare?” tanong niya, halatang tawa pa rin ng tawa.“Magpapa-exorcise ako,” sagot ko agad. “Para mawala ‘tong multo ng kahihiyan ko. Baka sakaling makalimutan ng City Hall staff ‘yung pangalan ko.”“Teka, paano kung natawa lang si Mayor?” singit niya. “Malay mo, matuwa pa ‘yun.”“Matutuwa? Pag may red lingerie na dumating sa opisina niya na may pangalan ko sa resibo? Ano sa tingin mo, Jewel, sitcom ‘to?”Pero kahit sinasabi kong galit ako, hindi ko mapigilang mapangiti nang kaunti. Kasi sa totoo lang, may parte sa akin na gustong makita kung ano ang magiging reaksyon ni Romulus kapag nalaman niyang ako ang nagpadala.At kung sakali mang magalit siya... baka kaya ko siyang paamuin ulit.May sira na nga talaga utak ko. Napakamot ako sa noo at napatitig sa kisame. Di ko na alam ang gagawin ko. Simula nang bumalik si Mayor sa probinsiya, hindi talaga siya nagparamdam. Tatlong araw na siyang nawala at mag-aapa

Ang bango ng hangin, amoy alat na may halong kalayaan. Parang gusto ko na lang magtapon ng cellphone sa dagat at huwag nang umuwi.Habang naglalakad kami palabas ng terminal, hawak ni Jewel ang phone niya at panay selfie.“Sinta, bilis! Magpicture tayo! Dapat makita nila na masaya tayo kahit brokenhearted ka.”Umirap ako pero pumose pa rin. “Broken pero blooming. Lagay mo ‘yan sa caption.”Sumakay kami sa van papunta sa resort na ni-book ni Jewel. Habang nasa biyahe, panay ang kwento niya tungkol sa afam na makikilala raw niya mamayang gabi. Ako naman, nakatingin lang sa mga puno ng niyog na sumasayaw sa hangin. Tahimik, payapa, parang ayaw ko nang bumalik sa realidad.Pagdating sa resort, halos mapanganga ako. Ang linis ng paligid, puting buhangin, at asul na asul ang dagat. May mga hammock sa gilid at amoy kape mula sa malapit na café.“Grabe, Jewel, ang ganda dito. Hindi ko na kailangang magpaka-meditation master, gumaan agad

Naguguluhan ako. Hindi ko maintindihan si Romulus. Akala ko ba ayaw niya sa akin? Bakit ganito siya ngayon? Parang siya pa ang nahihirapan na iwasan ako.“Anong gusto mo sa akin, Romulus?” tanong ko, halos pabulong. “Akala ko tapos na tayo.”“Hindi ako nagsabi na tapos na,” sagot niya, mabagal at mariin ang bawat salita. “Ikaw lang ang nagdesisyon niyan.”Napalunok ako. “Wala naman na tayong dahilan para magpatuloy. Alam mong mali tayo.”Tumawa siya nang mahina, mapait. “Mali? O natatakot ka lang na baka tama pala ako para sa’yo?”“Stop twisting things,” sagot ko, pero ramdam kong nanginginig na ang boses ko. “You used me. You made me feel like I was nothing.”“Hindi totoo ‘yan.” Lumapit siya muli, hanggang sa halos magdikit ang mga hininga namin. “I cared, Jacinta. I still do.”Napailing ako. “Kung totoo ‘yan, bakit mo ako tinrato na parang wala akong halaga?”Humigpit ang panga niya, parang pinipigilan ang sarili.“Because you make me lose control,” mahinang sabi niya. “Lahat ng pla