บททั้งหมดของ BIDDING FOR HER (She was His to Win): บทที่ 1 - บทที่ 10

Kabanata 1 => Underground Human Auction

Mainit ang paligid. Namumuo ang pawis sa noo ni Megan habang mahigpit niyang yakap ang sarili, giniginaw sa kabila ng init. Tumitibok ang ulo niya sa sakit, tila bawat pintig ay may kasamang hampas ng martilyo. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit iniaangat ang sarili mula sa manipis at sirang kutson sa sulok ng barong-barong nilang tahanan. Masakit ang kanyang bawat pag galaw. Parang binubunot ang kanyang mga buto habang pinipilit niyang bumangon. Ngunit hindi siya pwedeng magpahinga. Hindi ngayon. “Kailangan kong magluto...” bulong niya sa sarili, pilit na tinatabunan ang hapdi sa lalamunan at ang pagod sa katawan. Sa dami ng pinagdaanang lagnat, gutom, at pagod, sanay na siya. Pero iba ang sakit na ito—malamig, mabigat, tila may tangan na pasaning hindi lang pisikal kundi pati emosyonal. Dahan-dahan siyang lumakad papuntang kusina, sumasandal sa maruruming pader na tila ano mang oras ay bibigay na rin. Binuksan niya ang kaldero, hinugasan ang isang pirasong bangus na

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 2 => Bagong may-ari.

Tahimik si Megan habang isinasakay siya sa loob ng isang itim at mamahaling sasakyan. Malamig ang aircon, ngunit mas malamig ang katahimikan sa loob. Wari’y hindi mga tao ang mga lalaking nakaitim na nagsilbing escort niya, kundi mga anino lamang ng lalaking nagbigay ng bid para sa kaniya. Nakaupo siya sa malambot na leather seat, habang katabi ang mismong lalaki na bumili sa kaniya. Nanginginig siya, ngunit hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa takot. Mabigat ang kanyang dibdib, parang may nakapatong na batong hindi niya kayang alisin. Pero hindi niya magawang lumuha. Sa kabila ng lahat ng nararamdaman niya, pinilit niyang ngumiti. 'Ayos lang 'to. Ayos lang ako.' Nakangiting pauli-ulit na bulong niya sa sarili. Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang malawak na bakuran,isang itong gated mansion. Puro marmol ang mga poste. Tahimik ang paligid na tila walang ibang buhay kundi ang hangin. Bumukas ang pinto at bumaba ang lalaking bumili sa kaniya, na ha

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 3 => Hindi ka nandito upang maghirap

“Pumasok ka.” Malamig pa rin ang tinig ni Señor Lucien. Dahan-dahang pumasok si Megan sa loob ng opisina, isang maluwag na silid na tila pinaghalong kapangyarihan at katahimikan ang bumungad sa kanya. Mahina ang ilaw, at ang mga dingding ay puno ng estante ng mga aklat. Sa gitna, isang malaking mesa na yari sa maitim at matibay na kahoy. Doon nakaupo si Señor Lucien, nakasandig ang siko sa mesa at nakapangalumbaba, tila hindi mo mawari kung galit siya o interesado. Isa siyang gwapo at matipunong lalaki, na bakaas ang pagiging sanay sa pagbibigay ng utos at sa pagsunod ng lahat sa kanyang ritmo. Tahimik na isinara ni Manang Nelda ang pinto at iniwan silang dalawa sa loob. Halos hindi makalingon si Megan. Sa halip, ibinaling niya ang paningin sa suot niyang puting pantulog. Ramdam niyang dayuhan siya sa lugar na ito, parang ibong tinanggalan ng pakpak at ipinasok sa hawlang gawa sa ginto. Tahimik lang si Lucien sa unang minuto. Tila binibigyan siya ng oras para makapag-adjust... o

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 4 => Kalinga.

Mabilis na idinala ni Lucien ang dalaga sa kwarto nito at marahang inilapag sa malambot na kama. Nanginginig ang katawan ni Megan, tila ba kahit ang mga himaymay ng kanyang kaluluwa ay dumaranas ng pagod at sakit. Walang inaksayang oras si Lucien. Kinuha niya agad ang telepono at tumawag sa kaibigang doktor upang ipatingin ang dalaga. Habang naghihintay, nanatili siyang tahimik sa isang sulok ng silid. Mula roon, hindi niya maiwasang titigan ang nakahandusay na katawan ni Megan, mahina, maputla, at tila ginupo ng lahat ng pasakit sa mundo. Pagdating ng doktor ay agad nitong kinuha ang stethoscope sa kaniyang dalang bag at lumapit sa kama. Ngunit sa paglapit nito at sa pagtatangkang tanggalin ang pang-itaas ng dalaga upang masuri nang mabuti, mabilis na lumapit si Lucien at mariing pinigil ang kamay ng doktor. “Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?!” singhal niya, ang kanyang mga mata'y naglalagablab sa galit. Napaatras nang bahagya ang doktor ngunit agad ding nagpaliwanag, “Kumalma ka

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 5 => Bangungot.

Lumipas na ang dalawang araw ngunit wala pa ring malay si Megan. Tila ngayon pa lamang siya nakapagpahinga ng maayos, matapos ang mahabang panahon ng pisikal at emosyonal na pagpapahirap. Sa wakas ay natahimik ang kanyang katawan, ngunit ang katahimikang ito ay nagbabadya rin ng kaba."Hindi pa rin ba siya nagigising?" bungad ni Alyana, ang pinsang buo ni Lucien, habang dahan-dahang pumasok sa silid. Suot pa rin niya ang kanyang uniporme mula sa ospital, dala-dala ang pag-aalalang hindi kayang itago sa kanyang mukha."Hindi pa rin," sagot ni Lucien, hindi inaalis ang tingin kay Megan. Nanatili siyang nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang malamig na kamay ng dalaga. "Ano sa tingin mo ang nangyayari sa kanya? Dapat ko na ba siyang isugod sa ospital?"Hindi sanay si Lucien sa ganitong takot. Sanay siyang magdesisyon, sanay siyang kontrolado ang sitwasyon. Pero ngayon, sa bawat minuto ng katahimikan ni Megan, para siyang sinasakal ng kawalang magawa. Ang dating malakas na babae, na hindi hi

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 6 => Bagong Simula.

Kinabukasan, magaan ang pakiramdam ni Megan nang magising. Parang ito na yata ang unang beses sa napakahabang panahon na hindi siya nagising dahil sa masakit na sampal, tadyak at suntok, ngyon ay parang may kakaibang kapayapaan ang bumalot sa kanya parang may humaplos sa kanyang kaluluwa habang siya’y natutulog.Mabilis siyang bumangon. Maayos niyang tiniklop ang kumot, inayos ang mga unan, at pagkatapos ay dumiretso sa banyo upang maligo. Habang ang malamig na tubig ay bumubuhos sa kanyang katawan, dama niya ang unti-unting paghilom ng kanyang mga sugat. Hindi lang mga sugat sa balat kundi pati na rin ang mga lamat sa kanyang damdamin.Paglabas niya mula sa banyo ay dumiretso siya sa walk-in closet. Hindi pa rin siya sanay sa lawak nito, mas malaki pa sa kwartong tinirhan nila ng kanyang ina sa lumang apartment. Habang pumipili ng damit, napatingin siya sa salamin. Doon niya napansing ang mga pasa sa kanyang katawan ay halos wala na. Ang mga galos sa braso ay mapupusyaw na, at ang ku

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 7 => Almusal.

"Tanggalin mo na ang 'HO' hindi naman ako ganoon ka tanda" Malamig na saad ng binata na sa wakas ay itinuon na ang paningin sa kaniya, naparulala siya sa ganda nito, napaka kinis ng mukha, napaka puti, matangos ang ilong, matulis na panga, at mapupulang labi. "Tapos ka na bang titigan ako?" Malamig na saad nito kaya agad siyang napaiwas ng tingin at napayuko. Nangingilid nanaman ang kaniyang mga luha ngunit pinilit niyang ngumiti sanay na siyang masita ngunit ayaw niya non. "Pasensya na ho-, pasensya na, hindi ko sinasadyang titigan ka, hindi na mauulit." Saad niya habang naka yuko pa rin. "Wag ka nang ngumawa diyan kumain kana." Malamig na saad nito at tumayo. "Manang yung schedule niya ibigay mo na." Marahas na saad niyq sa ginang atsaka mabibigat ang hakbang na umalis ng dining.“Tanggalin mo na ang ‘ho’. Hindi naman ako ganoon katanda,” malamig na saad ng binata, sa wakas ay iniangat na ang paningin at itinapat ito sa kanya.Parang napako si Megan sa kinatatayuan niya. Lahat ng ba

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 8 => Sa Likod ng Ngiti.

Sa hindi kalayuan, mula sa ikalawang palapag ng mansyon, tahimik na pinagmamasdan siya ng binata sa gilid ng bintana. Nakasandal ito sa poste ng veranda, hawak-hawak ang baso ng malamig na wine, hindi para uminom, kundi tila ba para may mahawakan lang habang nagmamasid. Hindi ito napansin ni Megan. Abala siya sa marahang pagnguya ng tinapay, tahimik, maingat, parang ayaw lumikha ng kahit anong ingay na puwedeng magpagalit muli sa sinuman. Ang bawat galaw niya ay may takot—hindi hayag, ngunit halatang batid ng isang sanay nang umiwas sa gulo. Ang pagtiklop ng kamay, ang pagyuko ng ulo, ang pag-iwas ng tingin, lahat ay kilos ng isang taong sanay pagsabihan, pero kailanman ay hindi nasanay mahalin. Ang tingin ng binata sa kanya ay malamig, walang emosyon. Ngunit sa likod ng mga matang iyon ay may bahagyang pag-aalinlangan, isang uri ng pagkalito na hindi niya pa kayang pangalanan. "Mahina. Mukhang iiyak lang ‘yan sa unang linggo," bulong ng isa pang binatang nasa tabi ng lalaki, hawak

อ่านเพิ่มเติม

kabanata 9 => Umpisa ng Trabaho.

Isa siyang tulad ng mga bulaklak sa hallway na lilinisin niya mamaya. Hindi man pinansin sa umpisa, pero may taglay na ganda. At kapag napunasan ang alikabok, masisilayan rin. Dahil minsan, ang mga taong tahimik… ay silang may pinakamatitinding kwento. At ang mga kagaya ni Megan—iyong laging nakayuko, laging nakangiti, laging sumusunod—sila ang pinaka-marupok sa tingin ng iba. Pero sa totoo lang, sila ang may pinakamatibay na likod. Dahil araw-araw, binubuhat nila ang bigat ng hindi pagmamahal. Ngayon, panibagong araw na naman. At kahit walang bumati sa kanya ng “Magandang umaga,” ngumiti pa rin siya. Kasi sa dami ng sakit na dinanas niya, natutunan niyang ang ngiti ay pwedeng maging sandata. At kung ang ngiti niya ang tanging bagay na hindi pa niya nakikitang sinisira ng mundo… ayaw niyang mawala pa iyon. Hindi niya sinayang ang oras. Alam niyang hindi siya narito para magpahinga, kaya’t agad niyang kinuha ang papel na naglalaman ng kanyang schedule at tumuloy sa unang gaw

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 10 => Ikalawang araw.

Sa bawat hakbang ni Lucien palayo, parang kasabay din niyon ang unti-unting pagbalik ng hangin sa baga ni Megan. Hindi siya napagalitan. Isa iyong tagumpay sa kanya. Medyo oa man pero napakalaking halaga na niyon sa kanya. Dahil sa mundo na kinalakihan niya, ang isang araw na walang sigaw, walang pananakit, ay isa nang himala. Hindi niya alam kung ano ang tingin sa kanya ni Lucien. Malamang wala. Isa lamang siyang bahagi ng utos, isang kagamitan sa mansyon na binili nang Señorito. Hindi niya makalimutan ang malamig na tingin nito noong araw ng auction. Habang ang ibang mayayaman ay tumatawa at namimili na parang nasa palengke ng tao, si Lucien ay tahimik lamang. Na nakatayo, seryoso, wala siyang emosyon. Hanggang sa iangat nito ang kamay at ipako ang halagang hindi na nasundan ng iba.Pagkatapos niyon, hindi na siya muling tinapunan ng tingin. At simula noon, tinanggap na ni Megan ang kanyang bagong kapalaran, isang malaking bahay na tahimik pero puno ng malamig na anino. Parang bawat

อ่านเพิ่มเติม

1 2

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป