All Chapters of บุปผางามในมือโจร: Chapter 11 - Chapter 20

มู่หรงเจวี๋ยกลับมาที่เรือนนอน ก่อนจะใช้ผ้าพันแผลบริเวณมือที่ถูกหนิงซือซือกัด แล้วจึงหันไปเอ่ยถามหานอวี้ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย "จวนตระกูลหนิงมีความเคลื่อนไหวหรือไม่?" หานอวี้ที่ได้ยินเช่นนั้น จึงรีบเอ่ยตอบนายของตนในทันที "เรียนนายน้อย ไม่มีความเคลื่อนไหวใดใดจากจวนตระกูลหนิงเลยขอรับ เมื่อหลายวันก่อนมีกลุ่มบุรุษชุดดำสองสามคน มาลอบสังเกตการณ์บริเวณที่คุณหนูหนิงเซียนหายตัวไปขอรับ" "บุรุษชุดดำหรือ?" มู่หรงเจวี๋ยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นพลางครุ่นคิด น่าแปลกยิ่งนัก บุตรสาวสุดที่รักหายไปทั้งคน แม่ทัพใหญ่หนิงจะไม่คิดออกตามหาเชียวหรือ? "ลูกพี่ขอรับ ลูกพี่" "เข้ามา" มู่หรงเจวี๋ยที่กำลังครุ่นคิดพลันหยุดชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของโจวเซิงเขาถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง โจวเซิงนี่ก็ดีไปหมดทุกอย่าง เสียเพียงทำสิ่งใดชอบโหวกเหวกโวยวายจนเป็นนิสัย "ลูกพี่" "จะแหกปากไปทำไมกัน?" "ตัวประกันหนิงเซียน นางจะตายแล้วขอรับ!!!" "เจ้าว่าอย่างไรนะ?" "นางจะตายแล้วขอรับ ลูกพี่รีบไปดูเถิด!!!" มู่หรงเจวี๋ยที่ได้ยินเช่นนั้นจึงรีบก้าวเดินมุ่งหน้าไปที่เรือนหลังเล็กที่เขาจับหนิงซือซือมาขังเอาไว้ในทันที เมื

หนิงซือซือมองฝ่าความมืดเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่เต้นถี่ระรัวอย่างบ้าคลั่ง นางไม่เคยออกมาพบเจอความน่ากลัวเช่นนี้มาก่อนเลยสักครา ตอนที่ใช้ชีวิตอยู่ในจวน นางเคยออกจากจวนไปเที่ยวเล่นเพียงไม่กี่ครา ชีวิตนางราวกับวิหคปีกหัก ที่ถูกคนกักขังเอาไว้ในกรงทอง ไม่ให้ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน หนิงซือซือที่วิ่งอย่างสุดชีวิต ยามนี้รู้สึกเหนื่อยหอบเป็นอย่างมาก นางจึงหยุดวิ่งก่อนพิงกายกับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง พลางมองไปโดยรอบที่เป็นป่ามืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวรางจากบนฟ้าที่พอให้มองเห็นได้บ้างน่ากลัวเสียจริง! ในขณะที่หนิงซือซือกำลังมองไปโดยรอบด้วยความสิ้นหวัง แต่แล้วนางกลับได้ยินคล้ายเสียงคนพูดคุยกันอยู่ไม่ไกลนัก นางตั้งใจเงี่ยหูฟัง ก่อนจะค่อย ๆ เดินตามเสียงนั้นไปอย่างช้า ๆ นางหวังว่าเสียงที่ได้ยิน อาจจะเป็นเสียงของเหล่าชาวบ้านที่ออกมาหาของป่าหรือสัตว์ป่าในยามวิกาล แต่ทว่าเมื่อเข้ามาใกล้ นางก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่อย่างที่นางคิด ภาพที่นางเห็นคือบุรุษราวสี่ถึงห้าคน กำลังล้อมวงดื่มสุรากันอยู่ท่ามกลางกองไฟที่ลุกโชน ทำให้นางสามารถมองเห็นใบหน้าของแต่ละคนได้อย่างชัดเจน มันช่างดูเหี้ยมโหดและน่ากลัว เสียงหัวเราะและพูดคุย

สงครามกำลังดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด แคว้นไท่เหลียงและแคว้นม่อหยวนผลัดกันรุกผลัดกันถอย ยามนี้ต่างฝ่ายต่างสูญเสียกำลังทหารไปไม่ใช่น้อย หยางเซียวหลิ่นเองก็เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่ออกรบทำศึกสงคราม เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่า แม่ทัพใหญ่หนิงไม่มีสิ่งใดสู้คนตระกูลมู่หรงได้เลยแม้แต่น้อย ทั้งการนำทัพ การวางกลศึก การวางแผนออกรบเทียบไม่ได้กับคนตระกูลมู่หรงที่วางแผนการได้อย่างแยบยลและรัดกุม น่าเสียดายยิ่งนัก ที่ไท่เหลียงต้องสูญเสียคนฝีมือดีไป เพียงเพราะเสด็จพ่อทรงหูเบาเชื่อคำคนตระกูลหนิงมากกว่า ในขณะที่หยางเซียวหลิ่นกำลังคิดไม่ตกว่าจะทำเช่นไรต่อไปดี ก็มีทหารผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาด้านในกระโจม "ทูลองค์รัชทายาท ยามนี้เสบียงอาหารของเราขาดแคลน อีกทั้งเรายังสูญเสียทหารไปเกือบครึ่ง หากยังเป็นเช่นนี้ เห็นทีว่าศัตรูคงจะบุกตีประตูเมืองชายแดนแตกเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ"หยางเซียวหลิ่นที่ได้ยินเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้นมาทันที "เจ้าส่งคนกลับเมืองหลวงไปกราบทูลเสด็จพ่อ ว่าข้าต้องการเสบียงและกำลังคนเพิ่ม" "ยามนี้แม่ทัพใหญ่หนิงส่งคนไปแจ้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" "ดี ตรึงกองกำลังรับมือเอาไว้ก่อน รอกองกำลังเสริมมาถึง" "พ่ะย่ะ

มู่หรงเจวี๋ยใช้เวลาร่วมเดือนก็เดินทางกลับมาถึงรังโจรของเขาพร้อมกับอาหารมากมาย หนิงซือซือที่ได้ยินเสียงอึกทึกด้านนอกห้องก็พอจะคาดเดาได้ในทันทีจอมมารกลับมาแล้ว!!!จินเย่ว์ดีใจอย่างออกนอกหน้านางวิ่งเข้าไปกอดแขนมู่หรงเจวี๋ยทันที แต่ทว่าเมื่อถูกสายตาตำหนิของเขามองเข้า นางก็ทำได้เพียงก้มหน้า และจัดการนำอาหารที่ได้มาไปเก็บเอาไว้ ที่รังโจรแห่งนี้มีสตรีอยู่หลายสิบคนรวมถึงเด็ก ๆ อีกหลายชีวิต ส่วนใหญ่เป็นภรรยาของเหล่าโจร ต่างคนต่างใช้ชีวิตร่วมกันได้เป็นอย่างดี มู่หรงเจวี๋ยที่เห็นว่ารังโจรของเขาสุขสงบดีก็ค่อนข้างเบาใจไม่น้อย โจวเซิงบอกว่ามีเหล่าโจรจากอีกฟากหนึ่งแวะเวียนมาในช่วงที่เขาไม่อยู่ แต่โจวเซิงก็เฝ้าระวังเป็นอย่างดี มู่หรงเจวี๋ยแววตาเย็นเยียบเมื่อนึกถึงโจรฝั่งตรงข้ามเหล่านั้น ก่อนจะมาที่นี่เขาเคยเข้าไปในรังโจรฝั่งนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาถูกพวกมันทารุณปางตาย ทั้งอดมื้อกินมื้อ เพราะไม่สามารถสู้กับพวกมันที่มีจำนวนมากกว่าได้ กว่าจะมีชีวิตรอดออกมาได้พร้อมกับหานอวี้ ยามนั้นเขาหาทางออกให้หานอวี้หนีออกไปพร้อมป้ายหยกสั่งการ เพื่อตามหาทหารลับของท่านพ่อให้มาช่วยเขา วันแล้ววันเล่า ท้ายที่สุดเขาก็

เสียงกรีดร้องของหนิงเซียนดังขึ้นมาจนเหล่าสาวใช้ต่างตื่นตระหนกกันไปทั่วทั้งจวน ชิงชิง สาวใช้คนสนิทของหนิงเซียนวิ่งเข้ามาด้วยความลนลาน นางเพียงไปที่ห้องครัวเพื่อนำของว่างมาให้คุณหนูใหญ่ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้กันเล่า"คุณหนูใหญ่!!!""อ๊าาาา!!! ช่วยด้วย หน้าข้า!!! หน้าของข้า!!!""ตามหมอเร็วเข้า ใครก็ได้ ตามหมอที!!!"ชิงชิงร้องตะโกนให้คนช่วย หนิงฮูหยินผู้เป็นมารดาที่ได้ยินเสียงกรีดร้อง ก็รีบออกมาดูเหตุการณ์ทันที ก่อนจะได้พบกับสภาพของบุตรสาวตนที่แลดูอนาถเป็นอย่างยิ่ง ใจนางพลันสั่นระรัวร่างซวนเซจนแทบจะล้มทั้งยืนในมุมหนึ่งมีสตรีใบหน้างดงาม เรือนกายบางระหง นางสวมใส่ชุดสีดำรัดกุมเยี่ยงบุรุษ บนศีรษะมีหมวกงอบปิดบังใบหน้าเอาไว้ เมื่อได้เห็นภาพของหนิงเซียนที่ดิ้นทุรนทุรายแทบจะขาดใจ นางก็ยกยิ้มมุมปากอย่างมีความสุข ก่อนจะหนีหายไปจากกำแพงจวนตระกูลหนิงอย่างรวดเร็วยามนี้เข้าสู่ช่วงปลายวัสสานฤดูแล้ว หยางเซียวหลิ่นและแม่ทัพใหญ่หนิงกลับมาพร้อมชัยชนะ เพราะแคว้นม่อหยวนไม่มีเสบียงอาหาร เหล่าทหารอ่อนแรง ทำให้การต่อสู้เป็นไปอย่างทุลักทุเล พวกมันจึงยอมล่าถอยออกจากชายแดนแคว้นไท่เหลียงในทันที หยางเซียวหลิ่นทิ