LOGINผมง้างแก้วเปล่าขึ้นทันที เตรียมพร้อมจะปล่อยไปที่หัวมันตอนไหนก็ได้
จนในที่สุด…
<เย็นวันถัดมา….“อันนี้ของมิณ” ม้าหยิบกล่องอาหารแรกขึ้นวางบนโต๊ะ แล้วตามด้วยกล่องที่สอง “อันนี้ของฟิวส์นะลูก” และไม่ใช่ว่าจะหมดแค่นั้น“ฝากไปให้คุณอาด้วย อีกกล่องที่เหลือเอาไปฝากเพื่อนๆ นะ”แต่ไม่มีของลูกสาว…หมดความสำคัญเร็วจริงๆ เลยฉัน“ผมว่ามันเยอะไป แค่สองกล่องก็พอแล้วครับ” เฮียฟิวส์ไล่สายตามองกล่องอาหารตรงหน้าด้วยความตกใจ“เยอะอะไรกัน แค่นี้เอง”“แต่ว่า…”“เอาไปเหอะเฮีย เดี๋ยวม้าจะนอนไม่หลับ” ฉันแทรกขึ้น ก่อนจะหอบหิ้วของฝากบางส่วนไปไว้หลังรถ เพราะถ้าปล่อยให้เขามัวแต่เกรงใจกันไปมา วันนี้ก็คงไม่ได้กลับ ส่วนเฮียฟิวส์ก็ต้องจำใจถือส่วนที่เหลือตามมาระหว่างที่เรากำลังจัดของอยู่ท้ายรถ ฉันรู้สึกถึงเงาตะคุ่ม…ตะคุ่มเดินไปเดินมารอบรถ ก่อนจะชะโงกหน้าไปด้านข้าง จังหวะสบตา คนถูกจับได้ถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะเก๊กหน้าทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เดินสำรวจรถทั่วทุกอณู ฟอร์มเยอะจริงๆ“รถเนี่ย ไม่ใช่ว่าเหย
ผู้ชายสูงวัยที่กำลังจะเสียฟอร์มแยกเขี้ยวใส่ฉันหนึ่งที ก่อนจะตะบี้ตะบันคีบอาหารมาใส่ถ้วยฉันจนล้น เพื่อเป็นการกลบเกลื้อน“รีบๆ กินเข้าไปข้าวเนี่ย ปากจะได้ไม่ว่าง”บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะทานข้าวประจำบ้านที่ปกติก็อบอุ่นและอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอยู่แล้ว มันยิ่งเพิ่มทวีคูณเข้าไปอีก ลืมเรื่องการทานอาหารแบบผู้ดีในบ้านหลังนี้ไปได้เลย ข้าวไม่ติดคอตายและรอดมาถึงทุกวันนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว แต่จะบอกว่าฉันโคตรชอบการทานข้าวพร้อมหน้าแบบนี้เลยแถมฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพีรกานต์ที่แสนเย่อหยิ่งเป็นครั้งแรก เขาดูสดใสขึ้นทั้งที่ดวงตายังบอบช้ำ วันเกิดเขาในปีนี้ ฉันขอพรเพิ่มให้เขาอีกสักขอได้ไหมถ้าได้ฉันขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะเสียน้ำตา…….ถ้าในวันปกติ ตอนที่ยังไม่มีเฮียฟิวส์มาร่วมวงด้วย หลังจากจบมืออาหารสองแม่ลูกจะแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน คือฉันเก็บถ้วยจาน จัดการความสะอาดบนโต๊ะ ส่วนม้าก็มีหน้าที่ล้างจานอยู่ในครัว ความจริงมันก็ดูไม่ค่อยแฟร์ เพราะม้าทั้งทำกับข้าวแล้วก็ต้องล้างจานด้วยแต่นั่นล้วนเป็นความต้องการของม้าทั้งห
ฉันรู้สึกแปลกใจที่โซฟาว่างเปล่า โต๊ะอาหารก็มีแค่ป๊าที่เพิ่งขึ้นมาพร้อมฉัน ถ้างั้นแขกคนพิเศษคงไปอยู่ในห้องครัวกับม้าสินะ ปลายเท้าฉันขยับก้าวเดินไปยังสถานที่ในความคิด แต่ยังไม่ทันได้เข้าไป ม้าก็เดินสวนออกมาพร้อมจานอาหารในมือ ส่วนอีกข้างคว้าแขนฉันแล้วลากไปด้วยตอนเดินผ่านผัดผักรวมหน้าตาคุ้นเคยถูกวางลงกลางโต๊ะ พร้อมกับเสียงสดใสของผู้เป็นแม่“มื้อนี้พิเศษสุดๆ เลยแหละ” ท่านกดไหล่ฉันให้นั่งลง ก่อนลากเก้าอี้ข้างป๊าออกมานั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่ยังมีร่องรอยบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงหลงเหลือ แต่ท่านดูมีความสุขมากๆมื้อพิเศษ ของม้า คงไม่ใช่ฝีมือม้าสินะ ฉันก้มลงมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ฉันจะไม่คนเดียวที่ได้กินอาหารฝีมือเขาแล้ว แต่ไม่รู้สึกโกรธหรือน้อยใจเลยสักนิด เพราะคนที่ได้กินเป็นครอบครัวของฉัน และกำลังจะกลายเป็นครอบครัวของเขาด้วยไม่ว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงในอนาคต ป๊ากับม้าก็จะยังรักและเอ็นดูเฮียฟิวส์เหมือนลูกอีกคน ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป“ขอโทษที่ให้รอนะครับ”ฉันเงยหน้ามอง
[Part Plernta] ฉันค่อยๆ พาร่างกายอ่อนแอของตัวเองลงมายังกึ่งกลางของขั้นบันได ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ยกสองมือขึ้นปิดปากแน่น เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ขนาดแค่รับรู้หัวใจฉันยังเจ็บขนาดนี้ แล้วคนที่ต้องอยู่ในช่วงเวลาเหล่านั้นอย่างเขาล่ะ จะเจ็บปวดขนาดไหนถึงฉันจะพอรู้มาบ้างว่าเขาเสียครอบครัวไปตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องอยู่กับความทุกข์ทรมานมากมายยาวนานขนาดนี้ เขาอยู่โดยไม่มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับครอบครัวหลงเหลืออยู่เลย เท่ากับว่าชีวิตที่ผ่านมามีแต่เรื่องราวโหดร้ายหลังจากเหตุการณ์นั้น เขาใช้ชีวิตผ่านมาได้ยังไงนะ…“เพลิน” ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าที่ดูช็อกสุดขีดอยู่ภายใต้น้ำใสที่เอ่อหล่นออกมาอย่างไม่ขาดสาย “ลูกเป็นอะไร”“ป๊า…ฮึก” มีคำถามมากมายที่อยากจะพรั่งพรูออกมา แต่มันติดที่ก้อนสะอื้นจุกอยู่บริเวณลำคอคนเป็นพ่อ พอเห็นสภาพลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนบอบช้ำอยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะดึงฉันเข้า
“อุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น พรากชีวิตพวกเขาไป แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ เด็กชายคนนั้นรอด” ท่านหันมามองผมพร้อมกับปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม“...” ทั้งที่ผมมีคำถามมากมาย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่มองตามฝ่ามือของหญิงสูงวัยตรงหน้าที่เลื่อนมาทาบบริเวณแผงอกขวาของผม“เพราะเขามีหัวใจที่พิเศษ”ผมก้มลงมองตำแหน่งของมือเรียวที่มีร่องรอยเหี่ยวย่นตามวัยชั่วขณะ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเพราะมีน้ำใสบดบัง รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างน่าประหลาดเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ“ผะ…ผม คือเด็กคนนั้น?”ท่านพยักหน้ารับพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย ผมไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรก่อน มันทั้งสับสน มึนงง ปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูก ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่ ไม่เคยมีแม้แต่ใบหน้าของท่านทั้งสองปรากฏขึ้นมาแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง…วันเกิดเมื่อสิบแปดปีก่อน ผมตั้งใจจะมาที่นี่ แต่มาไม่ถึง เจ้าหนูที่ติดอยู่ในความฝันก็คือ เพลินตา ที่อยู่ข้างผมในวันนี้ สำคัญคือเธอยังเป็นคนพาผมกลับม
“ชาค่ะ”“อือ” ผมเอื้อมไปรับถ้วยน้ำชาจากมือแฟนตัวน้อย ที่ดูแลผมเป็นอย่างดี เธอไม่เคยปล่อยปละละเลยสิ่งเล็กน้อยที่เกี่ยวกับผมเลย และตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ครอบครัวเธอก็ด้วย“ไปหาหมอหน่อยไหมคะ เฮียเป็นแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”“ไม่เป็นไร” ผมรู้ดีว่าไปหาหมอก็ไม่ได้ช่วยอะไร แค่นั่งพักสักหน่อยมันก็จะดีขึ้นเอง“งั้นก็กลับพร้อมเพลินนั่นแหละ อย่างน้อยก็มีคนนั่งเป็นเพื่อน” ผู้หลักผู้ใหญ่ออกปากเป็นครั้งที่สอง ผมก็ลำบากใจจะปฏิเสธก็กระไรอยู่“ใช่ค่ะ เดี๋ยวเพลินไปบอกป๊าเอง”พูดจบ เธอก็ตรงดิ่งลงบันไดไปทันที ไวยังกับลูกลิงจนผมออกปากห้ามไม่ทัน ได้แต่มองตามตาปริบๆ สุดท้ายต้องปล่อยเลยตามเลยผมยกชาขึ้นจิบ ระหว่างที่รอยัยตัวเล็กกลับขึ้นมา แต่เวลาถูกจ้องเป็นเวลานาน คนเราก็มันจะรู้สึกอึดอัด“มีอะไร…รึเปล่าครับ” ผมถาม ขณะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ“ม้าแค่แปลกใจ ว่าลูกสาวจะหาแฟนได้ แถมหาได้ดีมากอีกด้วย”“ผมก็มีข้อบกพร่องหลายจุด ไม่ได้ดีมากขน
และแล้วฉันก็พาตัวเองมายืนกดกริ่งอยู่หน้าคอนโดเพื่อนรัก ไม่ถึงสามนาที มิณก็มาเปิดประตูให้“อุกกาบาตจะชนโลกไหมวะเนี่ย” มันทำหน้าตกใจราวกับเรื่องนี้มันไม่เคยเกิดขึ้น ตอนไปเรียนฉันก็ตื่นเช้าไหมล่ะ…“อีนี่…” ฉันยกมะเหงกจะเคาะหัวมันแต่ก็ต้องลดมือลง เพราะนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช้เวลาจะมาทะเลาะกับมัน“ผัวมึงอ
[Part Plernta]01:35 น.@คอนโดGหลังจากที่จัดการตัวเองให้อยู่ในสภาพพร้อมนอนเรียบร้อย แต่โคมไฟหัวเตียงยังเปิด สายตาโฟกัสหน้าจอมือถือซึ่งปรากฏแชทที่โคตรจะหนักขวา เพราะไร้การตอบกลับจากผู้รับฉันยันตัวขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้งขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ : Plern_TAต่อม
[Part Peerakan]ผมใช้เวลาไม่นานก็พาตัวเองมาถึงบ้าน…บ้านขนาดกลาง แต่สำหรับผมมันใหญ่มาก...มากเกินกว่าที่จะอยู่คนเดียว บ้านที่มีครบทุกอย่าง แต่ไม่มีครอบครัว เพราะผมเสียพวกเขาไปจากอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ตั้งแต่ผมอายุไม่ถึงสิบขวบเลยด้วยซ้ำ ทั้งพ่อ แม่ และน้องสาว ทั้งสามคนเห็นแก่ตัวมากๆ ที่
[Part Plernta]ยอมรับเลยว่าตกอยู่ในอาการช็อกจนทำอะไรไม่ถูกตอนที่เห็นคนถูกปลายขวดเหล้าแหลมคมที่เกิดจากความตั้งใจจ้วงแทงต่อหน้าต่อตา เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนักที่ผับของรุ่นพี่ดิน มันมีอยู่บ้างแต่ไม่ร้ายแรงเท่าครั้งนี้ และฉันคือผู้โชคดี…โชคดีที่ไม่โดนลูกหลง แต่ก็ไม่สามารถสลัดภาพเหล่านั้นออกไปจากหั







