Semua Bab ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Bab 221 - Bab 230

“อย่างไรก็ดี เรื่องเช่นนี้… หากมองอีกแง่ ก็เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดที่ก็เป็นได้” เสียงพูดของหลงเหวินหยางแผ่วลงพร้อมรอยยิ้มบางที่ยากอ่าน“แต่ก็คงเป็นเพียงไมตรีระหว่างเชื้อพระวงศ์ต่างแคว้น หาใช่เรื่องใหญ่โต... หามิใช่เรื่องที่ควรน่าสงสัยใด ๆ หรอกกระมัง” เขาหยุดเพียงชั่วอึดใจ ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวจะคลี่คลายเรื่อง แต่กลับกลายเป็นคมมีดซ่อนในรอยยิ้ม“ถึงอย่างไร กระหม่อมก็เชื่อมั่นว่าองค์ชายสามผู้ทรงสัตย์มั่นในราชวงศ์คงไม่กล้าก่อการสิ่งใด...ที่อาจดูคล้ายเป็นการลอบติดต่อกับต่างแคว้นอย่างลับ ๆ อันเข้าข่ายกบฏต่อใต้หล้าเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”คำพูดนั้นอ่อนโยน เสียงท้ายประโยคนั้นเบาเพียงลมหายใจ แต่แฝงแรงสะเทือนถึงหัวใจคนฟังทั้งท้องพระโรง คำพูดดูคล้ายปกป้อง ทว่าเมื่อพินิจเนื้อหากลับเป็นการสาดน้ำมันลงบนเปลวเพลิงถ้อยคำ “มิอาจคิดการใหญ่” และ “ชิงความดีความชอบ” ดังก้องในใจผู้ฟังเหล่าขุนนางบางคนเริ่มซุบซิบ บ้างหลุบตา บ้างเหลือบมององค์ชายสามอย่างระแวดระวังแววพระเนตรของฮ่องเต้ที่วางอยู่บนพัดหลวงพลันไหววูบ พระโอษฐ์เม้มแน่น เสียงพระทัยคล้ายหนักอึ้งกว่าเดิมหลงเจิ้งหยางยังก้มศีรษะนิ่งงัน ดวงตาคู่น

ในความเงียบอันหนักอึ้งนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจอันถี่กระชั้นของ องค์ชายสอง หลงเหวินหยางเท่านั้นที่โดดเด่นดังสะท้อนก้องอยู่กลางท้องพระโรงกว้าง ดวงตาคมวาวโรจน์มองตามแผ่นหลังของเสนาบดีฉีที่ค่อย ๆ ก้าวเดินออกจากท้องพระโรงไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวผ้าขาว ริมฝีปากสั่นระริก เมื่อแผนการที่สมบูรณ์แบบ บัดนี้ได้ถูกไอ้ลูกฮองเฮาตัวร้ายทำลายลงอย่างสิ้นเชิงด้วยหลักฐานที่มิอาจปฏิเสธได้“ฝ่าบาท... น้องสามทรงกล่าวเหลวไหล เพียงต้องการใส่ร้ายกระหม่อมกับท่านแม่” เสียงของหลงเหวินหยางโพล่งออกมาอย่างลืมตัว เสียงนั้นดังลั่นสะเทือนกล้ามเนื้อในลำคอ มือที่เคยจับพู่กันเขียนฎีกาอย่างมั่นคงและกุมอำนาจพลเรือน บัดนี้สั่นเทาจนแทบจะจับอากาศไม่ได้“ปัง”เสียงกระแทกกำปั้นลงบนโต๊ะจากเบื้องบัลลังก์ดังก้องสะเทือนถึงอกของทุกผู้คน ฮ่องเต้ยกพระหัตถ์ขึ้นช้า ๆ พระพักตร์มืดครึ้มราวท้องฟ้าไม่มีแสงตะวัน เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ต่างค้อมกายลงต่ำจนศีรษะแทบจรดพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าสบพระเนตรขององค์จักรพรรดิแม้แต่ผู้เดียว“หยุดวาจากันทุกคน” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังขึ้น พระเนตรคมกริบของพระองค์หันไปทางขันทีหลวงที่ยืนอยู่ข้างบัลลังก์“หลี่กงกง”

“เหวินหยาง เจ้าแน่ใจหรือว่าจะรับผิดเรื่องนี้แทนแม่ของเจ้า” สุรเสียงของฮ่องเต้ดังก้องและเย็นชา องค์ชายสองชะงักงันทันที แววตาไหววูบ ไม่กล้าสบพระพักตร์ ความเงียบปกคลุมทั่วโถงจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน ผู้เป็นพระมารดาหันไปมองหลงเหวินหยาง ที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัวอยู่เบื้องหน้า ภาพโอรสที่กำลังจะถูกลงโทษรุนแรงและสูญสิ้นอนาคตก่อขึ้นในหัวของนาง แผนที่วางไว้จะถูกทำลายไม่ได้เด็ดขาด “เหวินเอ๋อร์...แม่จะไม่ให้ใครแตะต้องเจ้า” ความคิดนั้นแว่วขึ้น หัวใจนางสั่นระรัว มิใช่เพราะกลัวความตาย แต่กลัวเห็นเลือดในอุทรถูกเหยียบย่ำต่อหน้าต่อตา สิ่งเหล่านั้นทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งของนางพังทลายลง ในสายตาของนางเต็มไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยวอันน่าสะพรึงกลัว พระสนมชิงอวี่หลับตาลงช้า ๆ ยอมจำนนต่อโชคชะตาที่มืดมิด นางรู้ว่าไม่ว่านางจะปฏิเสธอย่างไร หลักฐานก็มัดตัวแน่นหนา แต่... หากนางยอมรับความผิดแต่เพียงผู้เดียว อย่างน้อย… หลงเหวินหยาง ผู้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนางก็ยังมีทางรอด และยังมีความหวัง ที่จะกลับมาทวงอำนาจคืน ก่อนนางจะเงยหน้าขึ้นอีกคราอย่างเด็ดเดี่ยวไร้ความกลัว แววตาคมกริบแต่เปี่ยมด้วยความรันทด มอง

ยามอิ่ว แสงจันทร์สาดส่องลงมายังลานกว้างของตำหนักตำหนักเยว่หานของฮองเฮา บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงใบไผ่เสียดสีกันยามต้องลมเย็น ภายในโถงประทับ ฮองเฮาประทับอยู่บนตั่งฉลองพระองค์สีทองอ่อนงดงาม ขณะที่หลงเจิ้งหยางประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้แกะสลักด้านข้าง บนโต๊ะเล็กมี ชาชั้นดี วางอยู่ แต่ไม่มีใครแตะต้อง บรรยากาศไม่ได้ตึงเครียด แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น ราวกับกำลังสนทนาเรื่องธรรมดาทั่วไป มิใช่การตัดสินโทษประหารชีวิตที่เพิ่งเกิดขึ้นฮองเฮาทรงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างช้า ๆ พระพักตร์ยังคงเรียบเฉย แต่มุมพระโอษฐ์มีรอยยิ้มบางเบา“จิ้งเอ๋อร์ เจ้าทำได้ดีมาก การเตรียมหลักฐานที่แน่นหนาเช่นนั้น ทั้งการเชื่อมโยงกับคณะทูตและการใช้ตราประทับปลอม ทำให้ฝ่าบาทของเจ้ามิอาจช่วยเซียวเยี่ยนหลินไว้ได้เลย”หลงเจิ้งหยางค้อมศีรษะลงอย่างอ่อนน้อม “ทั้งหมดเป็นเพราะเสด็จแม่ทรงวางหมากได้อย่างรอบคอบ คำพูดของท่านกลางท้องพระโรงยามนั้น ทรงพลัง กว่าหลักฐานใด ๆ คำว่า ตำแหน่งรัชทายาทสมควรตกแก่พระโอรสเพียงองค์เดียวของข้า ทำให้เหล่าขุนนางคล้อยตามทันทีว่า บุตรแห่งใต้หล้า มิได้ทรงถูกลำเอียง”ฮองเฮาวางถ้วยชาลง เสียงกระทบเบา ๆ “ความชอบธรรม

น้ำเสียงเย็นเฉียบและราบเรียบ แต่กลับแฝงความหนักแน่นของอำนาจ ที่มิอาจโต้แย้งได้ ดังขึ้นจากด้านหลังเว่ยอี้เจินสะดุ้งสุดตัวรีบหันไปมองแล้วถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเขาหันไปดวงตาของเขาปะทะเข้ากับอาภรณ์ของบุรุษผู้สง่างาม ในชุดคลุมสีดำเข้มของหลงเจิ้งหยาง ก้าวออกมาจากเงารถม้าอีกคัน เพราะแม้เขาจะยังไม่รู้ฐานันดร แต่แววอำนาจในแววตาคู่นั้น… ไม่มีใครในหลวงหลีกกล้าไม่ยำเกรง เขารู้สึกอิจฉาบุรุษตรงนี้ที่ทั้งรูปร่างหน้าตาดี ทั้งมีอำนาจ หลงจิ่นอวิ๋นกระโดดตามลงมาด้วยความซุกซน มายืนอยู่ข้างพระบิดา ยกมือป้องปากกลั้นหัวเราะ แววตาเจ้าเล่ห์เปล่งประกาย ก่อนมองไปยังเว่ยอี้เจินแล้วเงยหน้ากระซิบกับบิดาเสียงดังพอให้คนอื่นได้ยิน “เสด็จพ่อขอรับ เมื่อครู่… ชายผู้นั้นบอกว่าท่านแม่สวยเหมือนภาพวาดเทพธิดา”คำพูดไร้เดียงสาของโอรสกลายเป็นเชื้อไฟให้ความหึงหวงในใจหลงเจิ้งหยางลุกโชน แววตาของเขาเย็นชาลงหลายส่วน สายตาเขากวาดผ่านฝูงชน ก่อนจะหยุดอยู่ที่เว่ยอี้เจิน มองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ยามที่สายตาขององค์ชายกวาดมอง ราวกับจะชำแหละอีกฝ่ายทั้งเป็น ภาพตรงหน้าพระชายาของเขา กำลังยืนสนทนาอยู่กับชายแปลกหน้า ที่ตั้งใจยืนโน้มตัวเข้าหานา