جميع فصول : الفصل -الفصل 240

เมื่อลับสายตาจากโอรสน้อยผู้ช่างสังเกต และเหล่าบ่าวไพร่ หลงเจิ้งหยาง ก็ไม่รีรอที่จะพาพระชายาเข้าสู่ ตำหนักชิงอวิ๋น ความต้องการที่ถูกกดข่มมาตลอดทาง แผดเผาจนแทบจะทนไม่ไหว แสงจากโคมถูกลดระดับลงจนแทบจะมืดสนิท เหลือเพียงแสงสลัวสีทองอร่าม ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลายมาตกกระทบอ่างอาบน้ำหินหยกขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยไอน้ำอุ่นเต็มอ่างสะท้อนแสงให้เป็นละอองระเรื่อยคล้ายหมอกทอง เคล้ากลิ่นหอมของสมุนไพรบำรุงกาย ที่ไป๋ลี่เยว่กำลังจัดเตรียมหลงเจิ้งหยางยืนอยู่กลางห้อง เสื้อคลุมสีเข้มถูกปลดออกอย่างรวดเร็วและไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นแผงอกแน่นที่มีหยาดเหงื่อเกาะบาง ๆ จากการเดินทางยาวนาน ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังร่างอรชรของพระชายา ที่กำลังก้มลงทดสอบอุณหภูมิของน้ำ นางยกแขนเสื้อขึ้นพับช้า ๆ มือเรียวเทน้ำสมุนไพรจากขันทองลงในน้ำ เสียงหยดน้ำกระทบผิวน้ำดังแผ่วเบา แต่กลับปลุกความร้อนในอากาศให้ยิ่งอึดอัด “เยว่เอ๋อร์... ยังไม่พร้อมอีกเหรอ” เสียงทุ้มแหบพร่า ดังขึ้นในความเงียบ เขาเดินเข้าไปหานาง เพียงก้าวเดียวก็ดูดึงดูดสายตาทั้งหมดของนางไปจากอ่างน้ำไป๋ลี่เยว่เงยหน้าขึ้น ดวงหน้าซับแดงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ดวงตาคู่งามเต็

“พระองค์... ทรงทนได้เพียงนี้หรือเพคะ” นางกระซิบเย้า แววตาเป็นประกายแห่งชัยชนะ“เจ้า... เจ้าช่างเป็นปีศาจตัวน้อยที่ช่างยั่วยวนใจข้าเสียจริง” หลงเจิ้งหยางตอบกลับอย่างหมดสิ้นความอดทน เขายื่นมือไปรวบผมยาวเปียกชื้นของนางไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วดึงรั้งใบหน้าของนางลงมาเพื่อรับจูบเร่าร้อนอีกคราครานี้... เขาไม่ยอมให้นางควบคุมอีกต่อไป แววตาที่เคยอ่อนโยนพลันแปรเปลี่ยนเป็นดั่งเพลิงในยามราตรีที่ลุกไหม้โดยไร้คำเตือน มือหนาเปลี่ยนจากผู้ประคองเป็นผู้กำหนดทิศทางของทุกลมหายใจ ความท้าทายของนางทำให้เขาตื่นตระหนกและต้องการบทลงโทษที่แท้จริงหลงเจิ้งหยางปล่อยให้การเชื่อมต่อระหว่างกายยังคงอยู่ เพียงแต่เขารวบเอวบางของนางไว้แน่น แล้วพลิกกลับอย่างนุ่มนวลให้แผ่นหลังเนียนละเอียด แนบชิดกับอกแกร่งของเขา น้ำในอ่างกระเพื่อมอย่างแรง เมื่อแรงควบคุมทั้งหมดเปลี่ยนทิศทาง มือใหญ่มิได้เร่งรัดในทันที หากแต่เปลี่ยนเป็นการสำรวจอย่างละเมียดละไม เขายื่นใบหน้าลงไปซบกับลำคอระหง ริมฝีปากอุ่นจัดบรรจงจูบไปตามแนวหลังเนียน หยดน้ำเย็นที่เกาะอยู่บนผิวถูกความร้อนจากลมหายใจบุรุษสลายหายไป เขาลากจูบจากท้ายทอยลงไปจนถึงร่องหลัง ก่อนจะใช้ลิ้

ห้องโถงของตำหนักเยวียนเหอ จวนองค์ชายสอง“วันนี้... ข้ามีราชโองการของจวนอ๋อง จะประกาศให้ทุกผู้ทุกนามในจวนได้รับรู้ จงรับทราบโดยพร้อมเพรียงกัน”หลงเหวินหยาง กล่าวขึ้นเสียงกังวานอย่างทรงอำนาจ สีหน้าองค์ชายเคร่งขรึมและสง่างามกว่าที่เคยเป็นมาเล็กน้อย ลี่เยี่ยนซึ่งบัดนี้สวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มงดงามนั่งร่วมอยู่เบื้องข้างกับสนมอื่นๆ เสนาบดีหาน นั่งอยู่ ณ ที่ที่จัดไว้สำหรับแขกผู้ใหญ่ นางกำนัลอาวุโส เหล่าข้าราชบริพารทั้งชายหญิง ยืนรอเรียงแถวด้วยความสงบ โดยมีขันทีประจำพระองค์ยืนรับใช้อยู่เบื้องข้าง ทุกคนในห้องค้อมกายลงคำนับอย่างพร้อมเพรียงกัน แต่แววตาเต็มไปด้วยความคาดเดาสายตาคมกริบของหลงเหวินหยางกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดมองยังลี่เยี่ยนด้วยแววตาที่แฝงไว้ด้วยความพึงพอใจและชัยชนะ“นับตั้งแต่ พระชายาเอก ต้องพำนักในตำหนักเย็น ฝ่ายในจวนอ๋องของเราก็ขาดผู้ดูแลที่เข้มแข็ง แต่บัดนี้... สวรรค์ได้ประทานพรให้แก่ข้า โดยประทานบุตร และสตรีผู้ภักดีที่เปี่ยมด้วยความสามารถ มาอยู่เคียงข้าง”สายตาของสนมคนอื่น ๆ จับจ้องไปที่ครรภ์ของสนมลี่เยี่ยนที่นูนขึ้น คลื่นแห่งความอิจฉาริษยาฉายชัดในแววตาที่ก้มต่ำลง“สนมลี่เยี่ยน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มของหวางซื่อเว่ยขันทีประจำพระองค์ดังขึ้นด้านนอกประตู“ทูลองค์ชายสาม และ พระชายา... องค์ชายน้อย ทรงตื่นบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ทรงยืนรออยู่หน้าตำหนัก และ ทรงขอพระราชานุญาต เข้ามาถวายความเคารพพระบิดาและพระมารดาตอนเช้าพ่ะย่ะค่ะ”หลงเจิ้งหยางถอนหายใจเฮือกหนึ่งอย่างอ่อนใจ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่มิด เขาผละจากพระชายาอย่างอ้อยอิ่ง“โอ้...เจ้าลิงน้อย ช่างรู้เวลาที่จะมากวนใจพ่อกับแม่เสียจริง ให้เขาเข้ามาเถิด”“พระองค์ทรงรักลูกถึงเพียงนี้ แต่ยังเรียกเขาว่าลิงน้อยอีก” พระชายาหัวเราะเบา ๆประตูถูกเลื่อนเปิดอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กของหลงจิ่นอวิ๋นในชุดคลุมสีฟ้าอ่อน วิ่งต้อย ๆ เข้ามา ใบหน้ากลมใสลุกวาบด้วยความดีใจ เขารีบค้อมกายลงคำนับที่ข้างเตียงอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม ก่อนกระโดดขึ้นบนเตียงอย่างไม่ทันมองบรรยากาศรอบตัว“เสด็จพ่อ ท่านแม่ ข้าตื่นแล้ว อ๊ะ…” หลงจิ่นอวิ๋นหยุดชะงัก ตาโตปานถาดชา“เสด็จพ่อ ท่าน…ท่านกอดท่านแม่อีกแล้ว”ดวงตาใสปานหยดน้ำมองผมมารดาที่หลุดลุ่ยและม่านเตียงที่ยังยุ่งเหยิง ทำไมแก้มของนางแดง เด็กน้อยกะพร

“ท่านอ๋อง… พระองค์ทรงเสด็จมาถึงตำหนักหมิงหลง ในยามวิกาลเช่นนี้ มีพระประสงค์สิ่งใดหรือไม่เพคะ” เสียงฝีเท้าของบุรุษดังก้องในความสงบเย็นของค่ำคืน เมื่อหันกลับไปมอง ลี่เยี่ยนพบองค์ชายสองเดินเข้ามาในตำหนักใหม่ของนาง เขาไม่ได้แต่งชุดพิธีอย่างที่ควรเป็น หากแต่อยู่ใน ฉลองพระองค์ชั้นใน สีเข้ม ปลดสายรัดหลวม ๆ เผยให้เห็นลำคอและไหล่กว้างดุจสลักจากหยกดำ ชายารองลี่เยี่ยนรีบลุกขึ้นจากโต๊ะแต่งตัวทันที ด้วยความดีใจระคนประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้างามชายารองลี่เยี่ยนยืนอยู่ข้างโต๊ะเครื่องหอม มือวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด ใต้ผ้าแพรสีอ่อนดุจแสงจันทร์ ชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังก่อตัวนั้นทำให้นางงดงามอ่อนหวานขึ้นกว่าทุกเมื่อ นางดูมีน้ำมีนวลและสง่างามกว่าเดิม ดูเหมือนเทพธิดาแห่งการให้กำเนิด หลงเหวินหยาง เดินเข้ามาใกล้นาง จนได้ยินลมหายใจของกันและกัน มือของเขายื่นไปแตะหลังมือนางอย่างแผ่วเบา “เยี่ยนเอ๋อร์...… เจ้าลุกขึ้นเถิด เจ้ามิได้จำเป็นต้องมากพิธีกับข้าถึงเพียงนี้อีกแล้ว จากนี้ไป เจ้ามิใช่เพียงหญิงในเรือนข้า เจ้าคือพระชายารอง ผู้ดูแลฝ่ายในแห่งจวนของข้า และ...เจ้าคือมารดาผู้ให้กำเนิดสายโลหิตแรกใน