All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 301 - Chapter 310

ตลาดตะวันตก เมืองหลวง...ยามสาย ณ ตลาดตะวันตกแห่งเมืองหลวงคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังประสานกัน เคล้าไปกับกลิ่นหอมหวานของขนมถังหูลู่และหมั่นโถวนึ่งสุกใหม่ๆ ที่ลอยปะปนกับกลิ่นสมุนไพรแห้งและกลิ่นชาจางๆ จากโรงน้ำชาเบื้องหน้าหลงเจิ้งหยาง ในชุดลำลองสีครามเรียบง่าย ดูองอาจต่างจากยามประทับในวังหลวง แม้จะพยายามแต่งกายให้กลมกลืนกับคุณชายตระกูลใหญ่ ทว่ารัศมีของผู้ผ่านศึกและกลิ่นอายสูงศักดิ์ ยังคงทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกเกรงขามโดยไม่รู้ตัว ข้างกายของเขาคือไป๋ลี่เยว่ ไท่จื่อเฟยผู้งดงามเดินทอดน่องอย่างช้าๆ มือหนึ่งประคองหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่น อีกมือถูกเกาะกุมไว้แน่นด้วยมือน้อยๆ ของหวงไท่ซุนน้อยในชุดผ้าไหมสีฟ้าครามที่ดูน่ารักน่าเอ็นดู มืออีกข้างของเด็กน้อยชี้ชวนให้ผู้เป็นมารดา ดูนั่นดูนี่ไม่หยุดปาก จนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมองด้วยความเอ็นดู“ท่านแม่ ดูนั่นสิขอรับ ขนมงา” หลงจิ่นอวิ๋น ชี้ไปยังแผงขนม พลางทำตาเป็นประกายอ้อนวอน ด้วยท่าทางที่ใครเห็นก็ยากจะปฏิเสธ“อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าเพิ่งกินหมั่นโถวไปเองนะลูก” ไป๋ลี่เยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าเด็กน้อยกลับทำหน้าครุ่นคิดจริงจั

“ฮือ... นายท่าน โปรดเมตตาด้วย”เสียงร้องไห้โฮที่ดังแทรกขึ้นจากหัวมุมถนนเบื้องหน้า ทำให้จังหวะที่เงียบสงบในรถม้าพลันชะงักลงทันที หลงจิ่นอวิ๋นเปิดม่านหน้าต่างมองด้วยความฉงน แววตาสดใสพลันเปลี่ยนเป็นความสับสน “ท่านแม่... เหตุใดชายผู้นั้น เขาต้องรังแกน้าสาวผู้นั้นด้วยขอรับ”ไป๋ลี่เยว่ขมวดคิ้ว สายตาจ้องเขม็งภาพเบื้องหน้า มือหนึ่งโอบไหล่พระโอรสไว้ อีกมือจับแขนเสื้อพระสวามี “ท่านพี่... ดูนั่นสิเพคะ”ชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมกำลังกระชากคอเสื้อสตรีในชุดขาวมอมแมมจนนางล้มกลิ้งไปบนพื้น “เอาเงินมา แม่เจ้าติดหนี้พนันพวกข้าไว้สิบตำลึงทอง ในเมื่อนางตายแล้ว เจ้าเป็นลูกก็ต้องชดใช้”“ฮือ... นายท่าน ข้าเพิ่งเสียท่านแม่ไป เงินทำศพยังแทบไม่มี ข้าจะเอาที่ไหนมาคืนท่าน” นางคร่ำครวญพลางกอดห่อผ้าเก่าๆ และป้ายวิญญาณไม้สองอันไว้แนบอก ทว่าเมื่อถูกกระชากไหล่จนร่างเซถลา ป้ายไม้ที่นางหวงแหนก็หลุดกระเด็น กระแทกพื้น อันหนึ่งเก่าโทรมจนสีซีดจางมีรอยปลวกแทะสลักชื่อ ‘หลี่เทียน’ ส่วนอีกอันยังดูใหม่ทว่าทำจากไม้ราคาถูกสลักชื่อ ‘จางซื่อ’ เคร้ง!เสียงโลหะกระทบพื้นดังกังวานผิดจากของมีค่าทั่วไป หลงเจิ้งหยางชะงักกึก ดวงตาคมป

ทันทีที่หลงเจิ้งหยางก้าวเข้ามาในตำหนักบูรพา ฝีเท้าที่เคยหนักแน่นกลับแผ่วเบาลงโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าที่ทำให้หัวใจของเขาพลันหยุดนิ่งไป๋ลี่เยว่กำลังหลับใหล... ใบหน้าของนางดูสงบและผ่อนคลายกว่าหลายวันที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด แสงเทียนสลัวฉาบไล้พวงแก้มที่เริ่มมีเลือดฝาด ขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่สม่ำเสมอ ข้างกายนั้นมีอวี่เยี่ยนนั่งเฝ้าอยู่อย่างเงียบงัน ราวกับก้อนหินที่ไร้ลมหายใจ นิ้วเรียวของนางยังคงแตะค้างอยู่บนข้อมือของพระชายาอย่างแผ่วเบา ประหนึ่งกำลังจับชีพจรหรือคอยส่งผ่านความอบอุ่นให้แก่ผู้ที่กำลังนิทรา“ไท่จื่อเฟยหลับไปนานหรือยัง” หวงไท่จื่อถามด้วยเสียงต่ำพร่า เพื่อมิให้รบกวนการพักผ่อนของภรรยาอวี่เยี่ยนสะดุ้งเล็กน้อยพองาม ก่อนจะรีบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างนอบน้อม “ทูลหวงไท่จื่อ... เพิ่งหลับไปได้ไม่นานเพคะ หลังจากเสวยน้ำแกงรากบัวบำรุงธาตุ หม่อมฉันจึงอยู่ช่วยนวดกดจุดคลายเครียดให้ จนพระนางทรงเข้าสู่ห้วงนิทราเพคะ”หลงเจิ้งหยางทอดสายตามองใบหน้าของไป๋ลี่เยว่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวของแม่ทัพพลันอ่อนแสงลงจนเปี่ยมไปด้วยความรักและความโล่งใจ“...หลายวันมานี้ นางแทบมิได้นอนหลับสนิทเช่นนี้เ

ภายในตำหนักตงกง (ตำหนักบูรพา) แสงยามบ่ายสีทองหม่นสอดลอดม่านแพรบางเข้ามา ทาบลงบนร่างของไป๋ลี่เยว่ที่เอนกายพิงหมอนอย่างอ่อนแรงอายุครรภ์ที่เริ่มมากขึ้น หน้าท้องที่เริ่มนูนเด่น ทำให้พญาหงส์ผู้สง่างามดูเปราะบางลง ร่างกายที่เคยระหงบัดนี้อวบอิ่มขึ้นเล็กน้อย จนเคลื่อนไหวติดขัดช้าลงทุกวัน ผิวพรรณที่เคยผ่องใสดุจหยกขาว บัดนี้แฝงความอิดโรยซีดเซียวจากอาการแพ้ท้องที่ลากยาวมาหลายราตรี นางหลับตาลงเพียงครู่... ก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อความคลื่นเหียนตีขึ้นมาจนจุกอก“อึก…” ไป๋ลี่เยว่เม้มปากแน่น ความคลื่นเหียนตีขึ้นมาอีกระลอก ถ้วยยาที่วางอยู่ข้างกาย ส่งกลิ่นขมปร่าโชยปะทะจมูกจนนางอยากจะอาเจียนออกมา“ไท่จื่อเฟย... โปรดเสวยยาสักหน่อยเถิดเพคะ กลิ่นอาจจะแรงไปบ้างแต่...” นางกำนัลเอ่ยเสียงสั่น พลางยื่นถ้วยยาให้ด้วยท่าทางลำบากใจ เมื่อเห็นพระนางส่ายหน้าเบือนหนีอย่างไม่ไยดี “ข้า... ยังไม่ไหว เอาออกไปก่อน” เสียงนั้นแผ่วลงอย่างอ่อนแรง นางกำนัลหลายคนมองหน้ากันอย่างลำบากใจ ไม่มีผู้ใดกล้าฝืนในจังหวะนั้นเอง อวี่เยี่ยนก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ นางมิได้แสดงตนโดดเด่น แต่กลับนอบน้อมจนไร้ที่ติ มือเรียวหยิบถ้วยยาขึ้นมาประคอง

ภายในห้องทรงอักษรที่เงียบสงัด แสงเทียนวูบไหวสะท้อนดวงตาคมปลาบของหลงเจิ้งหยาง ที่นั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะทรงอักษรที่มีกองฎีกาพะเนินเทินทึก ข้างกายมีซูเหวินองครักษ์คู่ใจ กับหวางซื่อเว่ยขันทีคนสนิทที่กำลังรายงานความเป็นไปในตำหนักอยู่ ทว่าโสตประสาทของเขากลับตื่นตัวต่อทุกสรรพเสียงภายนอก“เจ้าเป็นผู้ใดกัน บังอาจมารบกวนเวลาทรงงานของหวงไท่จื่อ” เสียงเฉียบขาดของขันทีเวรที่เฝ้าหน้าประตูชั้นนอกดังขัดจังหวะความเงียบ“ข้าอวี่เยี่ยนเองเจ้าค่ะ...เป็นนางรับใช้ของไท่จื่อเฟย” เสียงหวานละมุนที่ดูอ่อนน้อมดังตอบกลับมา “ข้าเห็นว่าหวงไท่จื่อ ทรงงานหนักจนดึกดื่น จึงได้เคี่ยวน้ำแกงรังนกสูตรพิเศษมาถวาย เพื่อบำรุงพระกำลัง หวังว่าท่านกงกงจะช่วยเมตตา ช่วยเข้าไปทูลถามให้ข้าสักนิดเถิด”ภายในห้อง... ซูเหวิน และหวางซื่อเว่ยต่างชะงักกึกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ทั้งคู่หันมาสบตากับหวงไท่จื่อที่ประทับอยู่เบื้องหลังโต๊ะทรงอักษรทันที แววตาของคนสนิททั้งสองเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ราวกับจะถามเป็นนัยว่าจะให้จัดการนางอย่างไร หลงเจิ้งหยางมิได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่เงยหน้าขึ้นสบตาคนสนิททั้งสอง แววตาคมกริบนั้นนิ่งสงบประดุจผิวน้ำก่อนพายุ