جميع فصول : الفصل -الفصل 250

หลงเหวินหยางชะลอจังหวะลงอย่างตั้งใจ เขาแหงนหน้าขึ้นสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นจากผิวนาง กล้ามเนื้อแข็งแกร่งของเขาเกร็งแน่น เมื่อสัมผัสรัดรึงแห่งหยกงาม นั้นดึงรั้งเขาไว้มิให้รุกเร็วเกินไป“เยี่ยนเอ๋อร์...เจ้ากำลังลงทัณฑ์ข้า หรือปรนเปรอข้ากันแน่ ข้าแทบจะต้านทานไม่ไหวแล้ว... ความสุขนี้ราวกับคมดาบเย็น ที่ค่อย ๆ กรีดเชือด ข้าอย่างช้า ๆ บอกข้ามาเถิด... เจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทนความเสน่หานี้” เขากระซิบพร่าเสียงต่ำติดริมฝีปากนางลี่เยี่ยนโอบกอดเขาแน่นหน่วง ดวงตานางพร่ามัวไปด้วยแรงรักและแรงปรารถนาในอำนาจ“หม่อมฉัน...ต้องการเพียงพระองค์...ได้โปรด... ได้โปรดประทานความอิ่มเอมที่เหนือกว่าสวรรค์ เหนือกว่าสตรีทั้งปวงให้หม่อมฉันเพคะ... บุตรของเรากำลังรอคอยความรักที่ยิ่งใหญ่นี้อยู่”เสียงอ้อนวอนที่ผสมผสานความรักกับการอ้างถึงทายาทนั้น ปลดปล่อยความคลั่งไคล้ที่ถูกกักเก็บไว้ออกมา องค์ชายสองคำรามในลำคอ เขาคลายอ้อมกอดก่อนทอดกายนอนบนแท่นบรรทมโดยมีนางอยู่เบื้องบนเขาลูบไล้ไปทั่วผิวเนียน สัมผัสของเขาอ่อนโยน ยามไล้ผ่านส่วนโค้งแห่งชีวิต เขาขยับแท่งหยกเคลื่อนเข้าอย่างเชื่องช้า แต่เป็นจังหวะท่วงทำนอง เขาปล่อยให้ความปรารถน

ณ ตำหนักอักษรบุปผา สถานที่ประจำตำแหน่งของจี้จิ่วแห่งกั๋วจื่อเจี้ยน อันเป็นสถานศึกษาแห่งสำนักศึกษาหลวงของแคว้นต้าเฉิง จี้จิ่วหลี่เหวิน อธิการบดีผู้กุมอำนาจดูแลบัณฑิตทั่วหล้า กำลังตรวจสอบบัญชีรายชื่อบัณฑิตใหม่ในปีนี้ ทันใดนั้นขันทีส่วนพระองค์ ผู้ติดตามรับใช้ใต้หล้าก็เร่งก้าวเข้ามา พร้อมกล่องหยกบรรจุราชสาส์นผนึกตราเฉียนหลงแดงฉานหลี่เหวินคุกเข่ารับสารด้วยความเคารพอย่างสูงสุด เมื่อคลายผนึกออกอ่านข้อความจนจบ ใบหน้าที่สงบนิ่งดุจภูผาก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมแววตาหนักใจ“พระนัดดาของเรา จะเข้าศึกษา ณ กั๋วจื่อเจี้ยน จี้จิ่ว… จงดูแลเขาเป็นพิเศษ อย่าให้อันตรายหรือความขุ่นข้องใดแตะต้องแม้เพียงปลายเล็บ หากมีเหตุอันใดมิชอบเกิดขึ้นกับองค์ชายน้อย รีบกราบทูลให้เราทราบทันที เพราะอนาคตของราชวงศ์ ล้วนผูกพันอยู่กับบัณฑิตน้อยผู้นี้”เพียงอ่านจบ หัวใจหลี่เหวินพลันหนักอึ้ง ไม่นึกว่าฝ่าบาทจะทรงฝากชะตาของผู้สืบสายเลือดราชวงศ์ไว้ในมือเขาโดยตรงในปีที่สำนักศึกษาคุกรุ่นด้วยคลื่นใต้น้ำระหว่างตระกูลใหญ่เช่นนี้ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ขันทีอีกคนก็เร่งเข้ามากราบทูลราชโองการเรียกให้ท่านอธิการบดีผู้รับผิดชอบสูงสุดเข้าเฝ้

ณ ห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้หมอกสีเงินจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดไม้ในสวนหลวง แสงอรุณแรกเพิ่งแตะปลายหลังคาพระราชวัง เงาเรือนไม้สลักทองทอดทาบพื้นเย็นเยียบ ห้องทรงพระอักษรเงียบสงบราวหยดน้ำหยุดนิ่ง องค์ฮ่องเต้ประทับอยู่เบื้องหน้าตั่งทรงพระอักษร พระเนตรหม่นล้า อารมณ์ไม่แจ่มใสนักหลังตรากตรำราชกิจมาตลอดคืนเช้านี้พระองค์ตั้งพระทัยจะใช้เวลาอย่างสงบ เสด็จไปทอดพระเนตร หลงจิ่นอวิ๋น พระนัดดาองค์น้อย ที่กำลังจะเข้าศึกษายังกั๋วจื่อเจี้ยนเป็นวันแรกทว่าชะตากลับไม่ให้ความสงบเกิดขึ้นแม้เพียงลมหายใจเดียว“ฝ่าบาท! เรื่องใหญ่พ่ะย่ะค่ะ!”เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังสนั่นขึ้นด้านนอก ก่อนที่ขันทีหลี่จะถลาเข้ามา คุกเข่าลงแทบเบื้องพระพักตร์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดราวเลือดหนีหายทั้งร่าง มือสั่นเทายื่นราชสาส์นผนึกขี้ผึ้งแดงถวายฮ่องเต้เพียงทอดพระเนตรผนึกสีแดงเข้มก็รู้ว่าคือข่าวด่วนระดับหลวงขันทีหลี่รายงานจนเสียงสั่น“ทูลฝ่าบาท…มีราชสาส์นลับผนึกขี้ผึ้งแดง จากกองกำลังตรวจการชายแดนชิงโจว เพิ่งส่งถึงโดยเร่งด่วนพ่ะย่ะค่ะ… ทหารม้าเร็วรายงานว่า ชนเผ่าชิงโจวได้เคลื่อนไหวผิดปกติตั้งแต่ยามโฉ่ว มีการปะทะ ณ ช่องเขาฉา

ไป๋ลี่เยว่เงยหน้าขึ้นมองหลงเจิ้งหยาง คำขอที่เขาเอ่ยออกมานั้น ไม่ได้เร่าร้อน หากหนักแน่นราวคำสัตย์ของนักรบ ดวงตาของนาง คล้ายมีม่านหมอกแห่งความหวั่นไหวแผ่คลุม แต่เพียงชั่วอึดใจเดียว นางก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ การจากลาด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยม ย่อมดีกว่าการปล่อยให้เขาออกจากวังหลวงไปพร้อมความอ้างว้างที่ไม่มีใครประคอง“เพคะ…ท่านพี่”เสียงกระซิบเบาราวลมหายใจ ไม่ใช่เพราะเขินอาย หากเพราะรู้ดีว่า…ช่วงเวลานี้ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะต้องจากกันไกล“เวลานี้…มีค่ามากกว่าสมบัติใดในวังหลวง หากเป็นพระประสงค์ของพระองค์ หม่อมฉันย่อมไม่ปฏิเสธ… หลังสิ้นสองยามนี้ หม่อมฉันจะจัดเตรียมเครื่องแต่งกายให้พระองค์เอง”เพียงถ้อยคำสั้นๆ นั้น ก็เหมือนเปลวไฟเงียบที่ลุกโชนในอกของหลงเจิ้งหยาง แม่ทัพผู้แบกทั้งแผ่นดินไว้บนบ่า กลับไม่อาจซ่อนความคิดถึงและความรักที่ซัดขึ้นมาอีกต่อไปเขาฉุดรั้งร่างบางเข้าสู่ห้องบรรทม ขันทีและนางกำนัลที่เฝ้าอยู่รอบนอกต่างก้มหน้าต่ำจนแทบจรดพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าขึ้นมามอง สองชั่วยามของผู้บัญชาการทัพใหญ่ที่จะทุ่มเทให้แก่ความรัก…เป็นความลับที่ตำหนักชิงอวิ๋นจะเก็บรักษาไว้ตลอดกาลประตูห้องบรรทมปิดล

เสียงตีเกราะไม้ดังกังวานก้องลานหยก เป็นสัญญาณรวมตัวของเหล่าบัณฑิตใหม่แห่งกั๋วจื่อเจี้ยน เสียงจ้อกแจ้กจอแจของดรุณน้อยนับร้อยดังกังวานไปทั่ว กลิ่นแป้งและเครื่องหอมชั้นเลิศที่อบมาบนอาภรณ์หรูหรานั้นรุนแรงเสียจนกลบกลิ่นกำยานของสำนักศึกษาไปสิ้นเหล่าคุณชายน้อยต่างอยู่ในชุดอาภรณ์ที่ตัดเย็บอย่างประณีต แม้จะใช้สีและแบบที่คล้ายคลึงกันตามกฎของสำนักศึกษา แต่ความรุ่มรวยก็ถูกที่แสดงออกมาประชันบารมีอย่างเงียบงัน ผ่าน ดิ้นเงิน ดิ้นทอง ที่แทรกอยู่ในชายผ้าไหมแพรพรรณชั้นดี ผ่านหยกมงคลสลักเสลาประณีตห้อยอยู่ที่เอว และเครื่องประดับที่สะท้อนแสงเช้าอย่างจงใจ ราวกับนี่ไม่ใช่การมาศึกษา แต่เป็นการอวดโอ่อำนาจและเกียรติยศของตระกูลเบื้องหลัง ที่ผลักดันบุตรหลานมาที่นี่ เหล่าโป๋ซื่อชั้นผู้น้อยทำได้เพียงเดินกวดขันด้วยความลำบากใจ เพราะบัณฑิตน้อยแต่ละคนล้วนมีสายเลือดสูงส่งจนมิอาจแตะต้องแรง บางคนถือดีและเย่อหยิ่งจากสายเลือด ทำให้การควบคุมเป็นไปอย่างยากลำบาก ทั้งเสียงกระซิบเบา ๆ ดังกระทบอากาศยามเช้าจากอาจารย์ทั้งหลาย “นั่นบุตรชายสกุลหวัง… ได้ยินว่าฮ่องเต้เมตตาเป็นพิเศษ” “คนนั้นสกุลหลี่ รูปโฉมสง่าไม่เบา” “ดูสิ นั่นคุ