All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 251 - Chapter 260

ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของการแก่งแย่งช่วงชิงวาสนาในแถวหน้า เด็กชายผู้หนึ่งที่มีรูปร่างโปร่งบาง ใบหน้าแลดูอ่อนแอคล้ายคนขี้โรค กลับหยุดฝีเท้าลงอย่างโดดเดี่ยวกลางหอจี้จิ่ว เขาสวมชุดบัณฑิตสีครามที่ซีดจางจนแทบกลืนไปกับเงา ทว่าสะอาดสะอ้าน ไร้เครื่องหยกประดับประดา ไร้ดิ้นทองประชันบารมี ดวงตาคมใสทอดมองไปยังที่นั่งข้างกายพระธิดาเพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาราวรำคาญใจในความวุ่นวายนั้น แล้วหันหลังให้แถวหน้า เดินมุ่งตรงสู่มุมอับท้ายห้องอย่างแน่วแน่... ไม่ไยดีต่อสายตาผู้ใด เสียงฝีเท้าสม่ำเสมอและแผ่วเบาจนเกือบไร้ร่องรอย หยุดลงที่ข้างโต๊ะหนึ่ง หลงจิ่นอวิ๋นเงยหน้าขึ้นเพียงนิด สายตาสองคู่สบประสานกันในความเงียบ...ไร้ถ้อยคำ ไร้การหยั่งเชิง แววตาหนึ่งนิ่งลึกประดุจก้นบึ้งธารา อีกแววตาหนึ่งสงบระงับคล้ายเมฆาที่ปล่อยวาง…บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบลงโดยไม่รู้ตัว ผู้มาใหม่ประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม“สหายท่านนี้... ข้าขอร่วมอาศัยพื้นที่ตรงนี้ด้วยได้หรือไม่” น้ำเสียงนั้นเรียบง่าย สุภาพ และปราศจากกระแสดูแคลนหลงจิ่นอวิ๋นเพียงพยักหน้าเล็กน้อย เลื่อนตำราของตนออกไปเพื่อให้เกิดช่องว่างพื้นที่ที่พอเหมาะ “เชิญ ต

เมื่อเหยียนโป๋ซื่อ ก้าวพ้นธรณีประตูหอจี้จิ่วออกไปได้ไม่ถึงก้าว กลิ่นอายบรรยากาศอันสงบนิ่งพลันสลายไปสิ้นดุจหมอกควัน เสียงหัวเราะหยันดังขึ้นจากแถวหน้า แหลมคม และเสียดแทงดุจเสียงนกแสรกที่ขัดความสำราญ มิใช่เสียงหัวเราะแห่งความสำราญและความชื่นชม หากเป็นเสียงของผู้ยืนเหนือผู้อื่นเซียวอวี่ คุณชายรองจากตระกูลเซียว ตระกูลใหญ่ที่มีเครือญาติพาดผ่านราชสำนัก ลุกขึ้นยืนอย่างเนิบช้า ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นขยับอาภรณ์สีครามแทรกดิ้นทองของตนให้เข้าที่ ก่อนจะเดินเอื่อยเฉื่อยมายังท้ายห้อง พร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน เบื้องหลังคือ กลุ่มสหายผู้ดีที่ติดตามราวเงา ประดุจสุนัขรับใช้ที่คอยพึ่งพิงบารมีเสือ“เก่งกาจนักนะ…” เสียงนั้นทอดยาวอย่างเย็นชา ก่อนที่เซียวอวี่หยุดลงเบื้องหน้า“เจ้าอ้วนหยวน วันนี้นับว่า เจ้าทำให้หอจี้จิ่วเปิดหูเปิดตายิ่งนัก…”หยวนเป่า ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด เขาสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคามจนต้องหดไหล่เข้าหา หลงจิ่นอวิ๋น โดยไม่รู้ตัว เสียงตอบแผ่วเบา“ข้า… ข้า เพียงตอบตามที่ท่านโป๋ซื่อถามเท่านั้นขอรับ คุณชายเซียว…”เซียวอวี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกางพัดขนนกออกช้าๆ สายตาค

ครืดดดด… ปึง เสียงบานประตูไม้เก่าด้านหลังหอศึกษาถูกเปิดและปิดลงดังหนักแน่นกว่าที่ควรจะเป็น โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงสรรเสริญ และกลิ่นเครื่องหอม ถูกตัดขาดไปในพริบตา ภายในคลังหลังหอ มีเพียงกลิ่นฝุ่นอับและกองตำราเก่าที่ไม่เคยมีผู้ใดเหลียวแล เพราะอยู่ลึกเข้าไปด้านในสุดของเขตจี้จิ่ว เป็นอาคารไม้เก่าหลังคากระเบื้องดำ เงาทับซ้อนกันราวกับไม่เคยต้องรับแสงอรุณ หยวนเป่าทรุดนั่งลงข้างกองคัมภีร์ทันทีที่ไม่มีสายตาผู้ใดจับจ้อง เขากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาหยดลงบนพื้นดินอย่างห้ามไม่อยู่ “ข้า… ข้าไม่ผิดแท้ ๆ …” เสียงเขาสั่นเครือมู่ชิงอีฟาดไม้กวาดลงกับพื้น ปึง! ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะที่ไม่มีที่ระบาย“ข้าไม่ยอม…” เขาเค้นเสียงต่ำ “นางโกหกต่อหน้าทุกคน นั่นคือองค์หญิงเชียวนะ นาง…”“พอเถอะ” เสียงของหลงจิ่นอวิ๋นดังขึ้นเรียบสงบ ราวกับสายน้ำเย็นที่ไหลตัดไฟมู่ชิงอีหันขวับ “เจ้าจะให้ข้าพอได้อย่างไร วันนี้หากไม่ใช่เพราะนาง…”“เพราะเป็นนาง ต่างหาก… เราจึงต้องพอ” หลงจิ่นอวิ๋นกล่าวต่ออย่างนิ่งเฉย ขณะก้มลงบิดผ้าชุบน้ำ เช็ดคราบฝุ่นบนชั้นไม้เก่า ๆ อย่างไม่รีบร้อน คำพูดนั้นทำให้สหายทั้งสองชะงัก หยวนเป่าเง

ปัง!เหยียนโป๋ซื่อทุ่มคัมภีร์ลงบนโต๊ะจนม้วนกระดาษกระจายออก แววตาที่เคยนิ่งสงบพลันเปลี่ยนเป็นพายุที่กำลังโหมกระหน่ำ“เซียวอวี่เจ้าบอกว่าเจ้าคัดเองกับมือ เหตุใดตัวอักษรในแต่ละหน้าถึงได้มีน้ำหนักไม่เท่ากัน ลายสะบัดหางพู่กันไปคนละทิศคนละทาง ลายมือหนึ่งอ่อนช้อยประดุจสตรี อีกลายมือหนึ่งกลับหวัดแกว่งประดุจคนเมา และท้ายเล่มกลับหวัดแกว่งจนหาความสงบมิได้ ลายมือที่แตกต่างกันถึงสามสี่แบบเช่นนี้ เจ้าจะบอกว่ามันงอกออกมาจากมือข้างเดียวของเจ้าอย่างนั้นหรือ”เซียวอวี่เข่าอ่อนจนทรุดลงกับพื้น “ไม่... ข้า... มันอาจจะเป็นเพราะข้าล้าจนมือสั่น...”“มือสั่นจนเปลี่ยนลายมือได้เชียวหรือ” เหยียนโป๋ซื่อไม่หยุดแค่นั้น เขายกกระดาษขึ้นดมก่อนจะวางลงสุดแรง“แล้วกลิ่นนี่เล่ามาจากไหนกัน หมึกหอมจันทราเป็นของสูง กลิ่นย่อมสะอาดบริสุทธิ์ แต่หมึกบนคัมภีร์ของเจ้ากลับมีกลิ่นแป้งผัดหน้า กลิ่นน้ำมันใส่ผมของสตรี ปนเปกันฟุ้งกระจายออกมาจากเนื้อกระดาษเช่นนี้ เจ้ากล้าเอาขยะที่รุมกันคัดจากนอกหอศึกษามาตบตาข้าเชียวหรือ”“... ท่านโป๋ซื่อ... ข้า...” เซียวอวี่ลิ้นพันกัน ใบหน้าที่เคยผยองบัดนี้ซีดสลับเขียว ราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย“และที่ร้าย

ลมเหนือพัดกระหน่ำประดุจใบมีดโกน หิมะที่ควรเริ่มละลายตามวสันตฤดู กลับทับถมหนาจนเส้นทางเดินทัพกลายเป็นทะเลสีขาวไร้ทิศ ขบวนทัพหลวงเคลื่อนผ่านช่องเขาเสวียนหลิงอย่างเชื่องช้า ม้าศึกพ่นลมหายใจเป็นไอขาวเป็นสาย กีบเท้าจมลึกลงในหิมะเย็นเยียบทุกย่างก้าว เสียงเกราะกระทบกันแผ่วเบาราวกับกองทัพเกรียงไกรกำลังถูกผืนแผ่นดินสูบกินอย่างเงียบงัน ชายแดนชิงโจวในยามนี้มิใช่เพียงสมรภูมิ แต่มันคือสุสานสีขาวที่พร้อมจะฝังกลบทุกชีวิตไว้ภายใต้ความหนาวเหน็บหลงเจิ้งหยาง ประทับบนหลังม้าศึกสีดำทมิฬ เกราะเงินของเขาถูกปกคลุมด้วยฝ้าหิมะจนหม่นแสง ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนยามอยู่ต่อหน้าพระชายา บัดนี้เหลือเพียงความเคร่งขรึมและแววตาคมปลาบดุจศัสตรา เขาชูมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุดทัพอย่างกะทันหัน พร้อมกระชับบังเหียนม้าที่สั่นเทาด้วยสัญชาตญาณรองแม่ทัพหานเจี้ยน เร่งม้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “รายงานท่านแม่ทัพ... ขบวนเสบียงที่ควรสมทบปากช่องเขายังไร้ร่องรอย แม้แต่หน่วยสอดแนมที่ส่งไปล่วงหน้า... ป่านนี้ก็ยังไม่มีใครกลับมาส่งข่าวพ่ะย่ะค่ะ”หลงเจิ้งหยางกวาดสายตามองยอดเขาที่ขนาบข้าง ธงทัพที่ปักนำทางล้มระเนระนาด บางต้นถูกหิมะกลบจนมิด “เ