All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 261 - Chapter 270

เช้าวันรุ่งขึ้น หูเฉิงเดินทางมาที่ค่ายพักทัพด้วยใบหน้าแสยะยิ้มแกมดูแคลน ที่พยายามปกปิดไว้ เขาตั้งใจจะมาดูภาพกองทัพที่ใกล้พินาศ ทหารที่นอนซมด้วยความอดอยาก และเสียงคร่ำครวญของทหารที่หมดแรงสู้ หลงเจิ้งหยางที่ต้องก้มหัวขอร้องเขาประดุจขอทาน เขาจะใช้โอกาสนี้เห็นอกเห็นใจและถ่วงเวลาต่อไปทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตค่าย... หูเฉิงกลับต้องยืนตะลึงจนพัดในมือแทบหล่นภาพที่เห็นไม่ใช่กองทัพที่ใกล้ตาย แต่เป็นเหล่านักรบที่กำลังฝึกซ้อมอาวุธด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงโห่ร้องก้องกังวานไปทั่วค่ายใบหน้าของทหารแต่ละนายดูอิ่มเอิบ ผิวพรรณมีเลือดฝาดจากการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวหุงใหม่และเนื้อย่างลอยมาจากโรงครัวในค่าย จนหูเฉิงแทบไม่อยากเชื่อสายตา‘นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร’ หูเฉิงพึมพำ ตัวสั่นเทาด้วยความสับสน‘ข้าส่งไปเพียงข้าวฟ่างเน่าไม่กี่กระสอบ พวกมันควรจะนอนรอความตายมิใช่หรือ’ หลงเจิ้งหยางเดินออกมาจากกระโจมที่พักด้วยท่าทางสง่างาม แววตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องตรงมาที่เจ้าเมืองหูเฉิงที่กำลังยืนหน้าซีดเผือด“ท่านหู มาแต่เช้าเชียวหรือ” หลงเจิ้งหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน หูเฉิงรีบป

“นั่น... ขบวนเสบียง ขบวนเสบียงหลวงมาถึงแล้ว” ทหารยามบนป้อมค่ายแผดเสียงตะโกนฝ่าลมหนาวและม่านหิมะดังไปทั่วค่าย เสียงฝีเท้านับพันและล้อเกวียนบดอัดแผ่นหิมะดังสนั่นกึกก้องจากทิศตะวันออก เสียงโห่ร้องปะทุขึ้นแทบพร้อมกัน ขวัญกำลังใจที่เคยร่วงหล่นถูกร้อยกลับคืนมาแน่นหนายิ่งกว่าเดิมนชั่วพริบตา หลงเจิ้งหยางเดินออกมาจากกระโจมบัญชาการด้วยท่วงท่าสงบสง่า เขาไม่ได้ดูประหลาดใจแม้แต่น้อย แววตาคมปลาบจ้องมองไปยังเงาตะคุ่มของขบวนเกวียนนับร้อยที่ค่อยๆ เคลื่อนฝ่าม่านหมอกเข้ามา โดยมีเว่ยหลางควบม้านำหน้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนฝุ่นแต่ดวงตามีประกายแห่งชัยชนะ เว่ยหลางกระโดดลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าแม่ทัพใหญ่ทันที“รายงานท่านแม่ทัพ... กระหม่อมนำขบวนเสบียงหลวงกลับมาถึงค่ายโดยสวัสดิภาพแล้วพ่ะย่ะค่ะ เป็นดังที่พระองค์ทรงคาดการณ์… พวกมันสลับป้ายลวงขบวนเกวียนให้วนเวียนอยู่ในหุบเขาฉิงหลัวจนเกือบสิ้นแรง” ด้านหลังของเว่ยหลาง นายกองลำเลียงที่สภาพอิดโรยและใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ รีบคลานเข้าหมอบกราบลงกับพื้น ตัวสั่นเทา หน้าซีดเผือด “ท่านแม่ทัพ... ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยโง่เขลานักที่เชื่อคำคนนำทางและแผนที่อัปมงค

ตำหนักชิงอวิ๋นภายในตำหนักชิงอวิ๋น กลิ่นกำยานสงบจิตที่ไป๋ลี่เยว่เคยโปรดปราน บัดนี้กลับฉุนกึกจนชวนให้นางรู้สึกคลื่นเหียนจนต้องเบือนหน้าหนี มือเรียวบางที่กำลังคัดอักษรอยู่บนโต๊ะสั่นเทาจนบังคับพู่กันไม่อยู่ ทำให้หยดหมึกสีเข้มหยดบนกระดาษซวนจื่อกระจายเลอะเป็นดวงโหว่... ดุจลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “พระชายา…” หงเหมยบ่าวคนสนิทประคองถ้วยแกงเข้ามาด้วยท่าทางพะว้าพะวัง สีหน้าเป็นกังวลปิดไม่มิด “เสวยน้ำแกงเกสรบัวสักหน่อยเถิดเพคะ ผิวพรรณพระองค์ดูซีดเซียวลงไปมาก ช่วงนี้ดูเหนื่อยเพลียง่ายกว่าผิดปกติเหลือเกิน จนหม่อมฉันใจคอไม่ดีแล้วนะเพคะ” เพียงแค่เห็นไอร้อนจากถ้วยน้ำแกง ไป๋ลี่เยว่ก็รู้สึกว่าลำคอถูกบีบรัด กลิ่นคาวอ่อนๆ ของบัวโชยแตะจมูกกลับทำให้นางพะอืดพะอม จนต้องรีบผินหน้าหนีไปทางอื่น วางพู่กันลงอย่างแรงเกินควรจนน้ำหมึกกระเซ็น ก่อนจะรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากกลั้นอาการคลื่นเหียน ร่างบางรีบลุกขึ้นเดินถอยไปที่หน้าต่าง เปิดบานไม้รับลมหนาวที่พัดเอาละอองหิมะเข้ามาปะทะใบหน้า แววตาที่เคยนิ่งสงบดุจน้ำ กลับไหวระริกฉายแววตระหนกวูบหนึ่ง‘หรือว่า... ข้าจะ...’ มือเรียววางทาบลงบนหน้าท้องที่ยังราบเรียบของตนเอง

ค่ายแม่ทัพ ริมขอบเมืองชิงโจว“ท่านพี่... ช่วยลูกของเราด้วย...”ท่ามกลางพายุหิมะขาวโพลนจนมองไม่เห็นทิศทาง ไป๋ลี่เยว่ก้าวเดินอย่างยากลำบาก อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางบัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเลือดหยดลงบนพื้นหิมะเป็นทางยาวบาดตา ในอ้อมแขนนั้นนางประคองโอบอุ้มทารกน้อยคนหนึ่งไว้แนบแน่น แววตาที่จ้องมองมายังเขานั้นเว้าวอนและโศกเศร้าเสียงกระซิบของนางแผ่วเบาจนแทบถูกลมหนาวกลืนกิน...ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดที่กรีดลึกจนหัวใจเขากลายเป็นผุยผง“เยว่เอ๋อร์”หลงเจิ้งหยางกระชากกระบี่ข้างกายออกมาด้วยสัญชาตญาณพร้อมเสียงคำรามลั่น เขาสะดุ้งตื่นขึ้นกลางกระโจมบัญชาการที่หนาวเหน็บ ลมหนาวหวีดหวิวลอดผ่านช่องว่างของหนังหุ้มกระโจมปะทะใบหน้า ทหารเวรยามด้านนอกยังคงยืนแข็งทื่อราวรูปปั้นท่ามกลางพายุที่เริ่มก่อตัว เขาหอบหายใจรัว แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ แม้จะพยายามบอกตนเองว่าเป็นเพียงนิมิตที่พร่าเลือน ทว่ากลิ่นคาวเลือดและเสียงกระซิบเมื่อครู่กลับชัดเจนราวกับเกิดขึ้นจริง หัวใจของเขากลับเต้นรัวราวกลองศึก ลางบอกเหตุนี้ชัดเจนและเจ็บปวดจนเขามิอาจเพิกเฉย“ท่านแม่ทัพ…เกิดเหตุใดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ…” ซ

หน้าตำหนักเยว่หานณ หน้าตำหนักเยว่หาน บานประตูไม้แกะสลักลายหงส์ปิดสนิท เงียบงันราวปิดตายทั้งตำหนัก... หรือแท้จริงแล้วมันกำลังปิดบังความลับอันมืดดำที่มิอาจให้ผู้ใดล่วงรู้ ขบวนของจิ่นกุ้ยเฟย ผู้ทรงอำนาจเหนือสนมทั้งปวง และ หานเช่อเฟยพระชายารองในองค์ชายสอง มาบรรจบกันตรงหน้าธรณีประตูพอดิบพอดีสองสตรีต่างวัยต่างฐานะสบตากันเพียงอึดใจก็รับรู้ถึงดาบที่ซ่อนในรอยยิ้มของกันและกัน ก่อนรอยยิ้มอ่อนหวานจะถูกสวมขึ้นราวหน้ากากแห่งจริตที่ฝึกปรือมาอย่างชำนาญหานเช่อเฟยรีบเก็บซ่อนแววตาร้ายกาจ ยอบกายลงต่ำจนชายกระโปรงลากพื้นหิมะ “ถวายพระพร...จิ่นกุ้ยเฟยเหนียงเหนี่ยง ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันๆ ปีเพคะ”“อ้าว...หานเช่อเฟย...เจ้าก็มาถวายพระพรฮองเฮาด้วยหรือ เจ้านี่มีความกตัญญูไม่เบา ถึงขั้นแบกท้องที่ใกล้คลอดฝ่าลมหนาวมาถวายพระพรฮองเฮาเชียวรึ” จิ่นกุ้ยเฟยเอ่ยเสียงนุ่มนวล มือยังคงนับลูกประคำในมือช้าๆ อย่างสงบ ทว่าสายตากลับจดจ้องที่ตลับหยกในมืออีกฝ่ายนานเกินจำเป็น“หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ เพียงแต่…หม่อมฉันได้ยินว่าเสด็จแม่ทรงประชวร ในใจเป็นห่วงพระอาการฮองเฮายิ่งนัก เกรงว่าชายาสามจะดูแลไม่ทั่วถึง จึงมาปรนนิบัติอีกแรง