All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 271 - Chapter 280

“แล้วกลิ่นธูปนี่อีก ชายารองหาน เจ้ารู้หรือไม่ฮองเฮาแพ้กลิ่นธูปพวกนี้”หานลี่เยี่ยนคลานเข้าไปใกล้พระแท่น บีบน้ำตาพลางประคองตลับธูปด้วยมือที่สั่นเทา “เสด็จแม่... ฮองเฮานำเหนี่ยง โปรดถนอมเมตตาด้วยเพคะ ธูปหอมพันปีนี้ เยี่ยนเอ๋อร์ ตั้งใจคัดเลือกมาถวายเพื่อให้พระองค์ทรงสำราญพระทัย ไม่ทราบมาก่อนว่าพระองค์ทรงแพ้กลิ่นธูป โปรดยกโทษให้เยี่ยนเอ๋อร์เถิดเพคะ”“เอาถ้วยน้ำแกงบำรุงที่เหลือ และยึดธูปนั่นไปตรวจสอบ” ฮองเฮาทรงใช้อำนาจเด็ดขาด สั่งเสียงแหบแห้งในทันที “ใครที่คิดจะลองดีในตำหนักข้า... วันนี้ต้องมีคนชดใช้”“ทหาร! ปิดล้อมตำหนักเยว่หาน อย่าให้ผู้ใดหนีออกไปได้ จนกว่าจะสอบสวนเสร็จ” ฮองเฮาฝืนสั่งเสียงแผ่ว ทหารมหาดเล็กพุ่งเข้ามารวบตัวพระสนมจิ่นซูเหยียนและหานลี่เยี่ยนที่กำลังขวัญเสียจนทำอะไรไม่ถูกทันใดนั้นเอง! ฮองเฮาพลันกระอักเลือดสีเข้มออกมาคำโตอีกครั้ง ร่างทรงสง่าสั่นเทาประดุจใบไม้ร่วง แสงสีทองในแววตาดับวูบลงทันที“เสด็จแม่” ไป๋ลี่เยว่แผดเสียงร้องด้วยความตระหนก “พวกท่านทำอะไรลงไป กลิ่นธูปนั่น... ยาของพวกเจ้านี่เองที่ทำให้เสด็จแม่ทรงพระอาการทรุด”หานลี่เยี่ยนหน้าซีดเผือด ตลับธูปในมือร่วงหล่นแตกกระจ

“ท้อง... ท้องของข้า ลูก... ลูกแม่”หานลี่เยี่ยนแผดเสียงร้องด้วยความขวัญเสีย เสียงนางสั่นพร่าด้วยความกลัวที่แท้จริง ไม่ใช่การเสแสร้งเหมือนตอนแรก โลหิตสีคล้ำเริ่มไหลซึมผ่านอาภรณ์หรูหรานองเต็มพื้นหินอ่อน ปะทะเข้ากับกลิ่นธูปมรณะที่ยังอวลอยู่ในห้อง“เป็นไปได้อย่างไร เยี่ยนเอ๋อร์….เจ้าเป็นอะไรไป” หลงเหวินหยางหน้าถอดสี ถลันเข้าไปโอบอุ้มชายาด้วยความตกใจ ก่อนจะหันมาตวาดใส่ไป๋ลี่เยว่ “พระชายาสาม เจ้าทำอะไรนาง... เจ้าบังอาจวางยาชายาข้าเชียวรึ”ไป๋ลี่เยว่หันขวับไปมอง สีหน้าของนางเปลี่ยนจากความแค้นเป็นความตื่นตระหนกในฐานะหมอยา นางมองเห็นโลหิตสีเข้มที่เริ่มไหลซึมออกมาจากชายกระโปรงของหานลี่เยี่ยน“องค์ชายสอง... ท่านกล่าวหาข้าได้หน้าชื่นตาบานนัก” นางก้าวเข้าไปหาหานลี่เยี่ยนช้าๆ “ดูเลือดนี่สิ... นางกำลังจะแท้ง” ไป๋ลี่เยว่อุทาน“แท้งรึ…เป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อนางกินยาระงับพิษมาแล้ว” หลงเหวินหยางหลุดปากออกมาด้วยความร้อนรน ก่อนจะรีบตะครุบปากตนเอง แต่มันก็สายไปเสียแล้ว สายตาของฮ่องเต้และหลงเจิ้งหยางจ้องมองมาประดุจจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆไป๋ลี่เยว่รีบก้าวเข้าไปคว้าข้อมือหานลี่เยี่ยนเพื่อตรวจชีพจร แววตาข

ท้องพระโรงบรรยากาศในท้องพระโรงยามนี้เงียบสงัดจนน่าขนลุก ฮ่องเต้หลงฉางจิ้นประทับเหนือบัลลังก์มังกรด้วยพระพักตร์เรียบเฉย ทว่าแผ่ซ่านไอสังหารจนเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ตัวสั่นระริก ขณะที่องค์ชายหลงเหวินหยางและเสนาบดีหานพยายามเหยียดหลังตรง ฝืนรักษาท่าทีนิ่งสงบ ทว่าหยาดเหงื่อเย็นกลับผุดพรายจนชุ่มอาภรณ์ ใบหน้าจะยังคงซีดเผือด“องค์ชายสอง....คดีลอบปลงพระชนม์ฮองเฮา เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ตัวแทนชายาเจ้าหรือไม่” ฮ่องเต้ตรัสพระสุรเสียงเรียบ ทรงสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง เสียงผ้าปะทะอากาศดังกึกก้องไปทั่วโถงกว้าง“เสด็จพ่อ... ลูก...ลูกมิได้มีส่วนรู้เห็นจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”หลงเหวินหยางทรุดกายลงคุกเข่าลงโขกศีรษะทันที ตัวสั่นเทาอยู่เบื้องล่าง หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มใบหน้า“หากมิรู้เห็น... แล้วเหตุใด เจ้าจึงบอกว่า... ชายาของเจ้ากินยาระงับพิษมาก่อนหน้าแล้ว …หึ…คำพูดนั้นเจ้าเอ่ยเอง มิใช่รึ”“เสด็จพ่อ... ลูก... ลูกเพียงแต่พูดไป เพราะความตกใจพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายสองพยายามโขกศีรษะ“บังอาจ” ฮ่องเต้ทรงฟาดพระหัตถ์ลงบนโต๊ะทรงอักษรจนพู่กันสะบัดกระเด็น“ความตกใจของเจ้า เหตุใดถึงรู้ว่านางจะต้องกินยาแก้พิษ ก่อนจะเข้าเยี่ยมฮองเฮา หากธูป

ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของหลงเหวินหยางที่ค่อย ๆ ลับหายไปจากท้องพระโรง บรรยากาศรอบกายกลับยิ่งหนักอึ้งและหนาวเหน็บ ฮ่องเต้หลงฉางจิ้นประทับยืนตระหง่าน แววตาที่เคยขุ่นมัวบัดนี้วาวโรจน์ด้วยอำนาจมังกรที่ไม่อาจสั่นคลอน ทรงกวาดสายตาคมปลาบมองเหล่าขุนนางที่คุกเข่าตัวสั่นงันงก ราวกับจะมองให้ทะลุถึงขั้วหัวใจที่คดโกง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หลงเจิ้งหยาง ผู้ซึ่งยืนตระหง่านอย่างสงบอยู่กลางโถง ท่ามกลางซากปรักหักพังของอำนาจขั้วเก่าที่เพิ่งถูกบดขยี้“แผ่นดินต้าเฉิงมั่นคงได้เพราะเลือดของทหารกล้า ทว่ากลับสั่นคลอนเพราะใจคนที่มืดบอดคดโกง” ฮ่องเต้ตรัสด้วยสุรเสียงกึกก้องสะท้อนถึงเพดาน “องค์ชายสาม... เจ้าพิสูจน์แล้วว่าเจ้ามิได้มีเพียงความกล้าในการออกศึกกำราบอริราชศัตรู ทว่ายังมีเนตรพยัคฆ์ที่มองทะลุความโสมม และมีใจรักภักดีต่อราชบัลลังก์อย่างหาที่สุดมิได้”ฮ่องเต้ทรงชูพระหัตถ์ขึ้น ขันทีหลวงรีบประคองถาดทองคำสลักลายมังกรลอยเมฆขึ้นมาอย่างนอบน้อม บนถาดนั้นมีตราพยัคฆ์ทองคำและสายคาดเอวหยกม่วงซึ่งเป็นเครื่องยศขององค์รัชทายาทที่เปล่งประกายล้อแสงตะวัน ที่ถูกเตรียมไว้ก่อนกำหนดนับปี“กงกง... อ่านราชโองการเด็ดขาดเดี๋ยวนี้”ขั

ฮองเฮาทรงวางถ้วยยาลง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความห่วงใยเมื่อนึกถึงหลานชายเพียงคนเดียวของนาง“หยางเอ๋อร์ เยว่เอ๋อร์... เรื่องสถาปนาหวงไท่จื่อนั้น ฮ่องเต้ทรงตัดสินพระทัยมั่นคงแล้ว กรมพิธีการคงจะเข้ามาจัดเตรียมเครื่องยศและสมุดทองคำให้เจ้าในไม่ช้า แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเจ้าจะละเลยมิได้เด็ดขาด...”ฮองเฮาทรงทอดพระเนตรมองไปยังทิศทางของสำนักศึกษาหลวงที่อยู่นอกเขตวังชั้นใน “จิ่นอวิ๋น... ยามนี้ฐานะของเขามิใช่เพียงโอรสอ๋องอีกต่อไป แต่เขาคือ หวงไท่ซุน ผู้เป็นสายเลือดหลักของรัชทายาท ความปลอดภัยของเขาคือความมั่นคงของบัลลังก์เจ้า”“เสด็จแม่กล่าวได้ถูกต้องเพคะ” ไป๋ลี่เยว่พยักหน้า “หม่อมฉันกังวลเรื่องนี้อยู่มิน้อย ยามนี้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดทำการใดกับเรา หม่อมฉันเกรงว่าพวกเขาจะใช้จิ่นอวิ๋นเป็นเครื่องมือต่อรอง”“เช่นนั้นก็อย่ารอช้า” ฮองเฮาตรัสด้วยสุรเสียงเด็ดขาด “หยางเอ๋อร์ เจ้ารีบส่งกองทัพพยัคฆ์ไปรับตัวจิ่นอวิ๋นมาจากสำนักศึกษาเถิด ให้เขาเก็บข้าวของย้ายเข้าประทับในตำหนักบูรพาพร้อมกับพวกเจ้าหลังจากพิธีการแต่งตั้งเสร็จสิ้น มิเฉกนั้นแม่คงนอนตาไม่หลับ หากแก้วตาดวงใจของแม่ต้องตกอยู่ในอันตรายแม