All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 281 - Chapter 290

ณ สำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยน ในยามนี้ บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นคึกคักและวุ่นวายยิ่งกว่าวันใด ลานกว้างหน้าหอคัมภีร์ถูกจัดเตรียมเป็นสนามประลองขนาดใหญ่ สายลมสารทฤดูพัดโบกสะบัดธงทิวจนส่งเสียงพรึบพรับ หอบเอาไอเย็น และกลิ่นอายแห่งการห้ำหั่นกระจายไปทั่วสารทิศบนปะรำพิธีทอดตัวยาว เหล่าขุนนางอาวุโสแห่งกรมพิธีการและขุนนางผู้ใหญ่จากหลากกรมกองในชุดเต็มยศต่างนั่งประจำที่ ดวงตาแต่ละคู่จับจ้องลงมายังเหล่าบัณฑิตเยาว์วัยลูกหลานของตนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการคาดหวังและประเมินค่าเหยียนโป๋ซื่อ อาจารย์อาวุโสฝ่ายบุ๋น ผู้กุมจารีตแห่งสำนักศึกษา หลับตาลงเนิบช้าพลางลูบเคราขาวราวหิมะ ในใจพินิจรายชื่อบนม้วนคัมภีร์ไม้ไผ่อย่างเงียบงันประหนึ่งกำลังอ่านโชคชะตาของแผ่นดินในขณะที่อีกฟากหนึ่ง จางโป๋ซื่อ อาจารย์อาวุโสฝ่ายบู๊ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าชั้นศัสตราวุธไม้ แววตาคมปลาบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองขบวนแถวของเหล่าบัณฑิตที่ทยอยกันเข้ามานั่งประจำที่ด้วยความกดดันอันมหาศาล เพียงเขาสะบัดชายเสื้อคราหนึ่ง บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบลงจนเหล่าบุตรหลานขุนนางต่างต้องลอบกลืนน้ำลาย“บุญวาสนาตัดสินด้วยกำเนิด แต่เกียรติยศในวันนี้...

จางโป๋ซื่อส่งสัญญาณทางสายตาให้ซือฮวาเพียงวูบเดียว องค์หญิงผู้ลำพองใจก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก นางขยับมือซ้ายที่สวมธำมรงค์มรกตวงเขื่องเข้าใกล้กระดานหมากมากขึ้น ทุกครั้งที่นางวาดมือผ่านเพื่อวางหมากของตนเอง พลังดึงดูดจากแม่เหล็กที่ซ่อนอยู่ใต้หัวแหวนมรกตก็เริ่มทำงาน…หมากของจิ่นอวิ๋นเริ่มขยับเขยื้อนทีละน้อย... มันค่อยๆ เลื่อนออกจากตำแหน่งยุทธศาสตร์เดิมราวกับถูกวิญญาณสิงสู่ เพียงชั่วอึดใจ ชัยชนะที่เคยอยู่ในมือของเด็กน้อยก็เริ่มสั่นคลอนจากการเคลื่อนที่ล่องหนของหมากไม้จันทน์เหล่านั้นจิ่นอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพบว่าหมากเรือของตนเลื่อนผิดตำแหน่งไปหนึ่งช่อง... เขาไม่ได้มองที่กระดาน แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความละโมบของจางโป๋ซื่อและแหวนมรกตที่ดูสะดุดตาเกินไปบนนิ้วของซือฮวาเขารู้ทันทีว่า... นี่มิใช่เพียงการประลองหมากรุก แต่มันคือการลอบสังหารทำลายเกียรติยศของเขาด้วยเล่ห์เหลี่ยมของอาจารย์ชั่วและท่านหญิงผู้จองหอง จางโป๋ซื่อแอบยิ้มย่ามใจ ขณะที่ตัวหมากของจิ่นอวิ๋นเคลื่อนตำแหน่งไปทีละน้อย เนตรหงส์ของฮองเฮาก็พลันหรี่ลงเล็กน้อย สำหรับผู้ที่ผ่านการชิงไหวชิงพริบในวังหลังมานับสิบปี เพียง

“เจ้าคนชั่ว…เจ้าโกงข้า…ข้าจะฆ่าเจ้า”ซือฮวาสะบัดแส้หนังมังกรที่ขลิบด้วยเส้นลวดเงินบางเฉียบซึ่งเป็นอาวุธสังหารจริงเข้าใส่จิ่นอวิ๋นอย่างรุนแรง หมายจะกรีดใบหน้าของเด็กชายให้เสียโฉมต่อหน้าฮ่องเต้ จิ่นอวิ๋นพยายามยกแขนขึ้นป้อง แต่ด้วยน้ำหนักของธนูเหล็กสนิมเขรอะที่ถ่วงมือไว้ ทำให้การเคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด แส้ขลิบเงินตวัดเกี่ยวเข้าที่ต้นแขนของเด็กชายจนอาภรณ์ผ้าป่านขาดวิ่น เลือดสีสดเริ่มซึมออกมาอาบแขนเสื้อเมื่อจิ่นอวิ๋นถูกแรงแส้รัดกระชากจนล้มลง จางโป๋ซื่อที่รอจังหวะอยู่ก็รีบถลาลงไปกลางลานประลองทันที “จบสิ้นแล้ว…จิ่นอวิ๋น เจ้าแพ้พ่ายอย่างหมดรูป คุกเข่าโขกศีรษะขอขมาองค์หญิง และยอมรับความต่ำต้อยของเจ้าเสีย”จิ่นอวิ๋นยันกายลุกขึ้นช้าๆ มุมปากหยักยิ้มเย็นชาที่ชวนให้คนมองขนลุก “ท่านโป๋ซื่อจาง... ท่านแน่ใจหรือว่าข้าแพ้เพราะฝีมือ มิใช่เพราะเหล็กที่ท่านสอดอยู่ในธนูคันนี้”“เจ้าเด็กสามหาว! กล้ากล่าวหาข้างั้นหรือ!” จางโป๋ซื่อแผดเสียงพลางเงื้อมือหมายจะตบหน้าจิ่นอวิ๋นเพื่อปิดปากองค์หญิงน้อยเมื่อเห็นจิ่นอวิ๋นยืนเป็นเป้านิ่ง นางก็รีบกระโดดลงจากม้า เงื้อแส้ขึ้นสูง หมายฟาดลงบนลำตัวเล็กของเด็กจองหองผู้

ในขณะที่บรรยากาศในสนามประลองยังคงอาบด้วยความตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของขบวนเสด็จใหม่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูสำนักศึกษา เสียงนั้นมิได้เร่งรีบ หากหนักแน่น เป็นจังหวะของผู้คุ้นชินกับการก้าวผ่านสนามการเมืองมานับครั้งไม่ถ้วนประตูไม้จันทน์ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีกรมท่าปักลายเมฆเงินมงคลดิ้นเงินก็ก้าวเข้ามา องค์ชายหลงจิ้นหรงย่างปรากฏกายด้วยท่วงท่านั้นดูสง่างาม ใบหน้าคมยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างผู้ทรงเมตตา ทว่าภายในดวงตากลับมีประกายเย็นเฉียบที่ยากจะอ่านออก ขบวนข้าราชบริพารตามหลังอย่างเป็นระเบียบ ราวกับการเสด็จครั้งนี้เป็นเพียงการทอดพระเนตรการเรียนการสอนของพระธิดาเท่านั้นแต่เพียงชั่วอึดใจ ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้รอยยิ้มนั้นแข็งค้างเมื่อสายตาคมปะทะกับร่างของซือฮวาที่ยืนน้ำตาเปื้อนแก้ม จางโป๋ซื่อถูกหิ้วปีกออกไปในสภาพยับเยิน จิ่นอวิ๋นมีคราบเลือดซึมบนแขน และสายพระเนตรของฮ่องเต้ทอดลงมาจากที่ประทับอย่างเย็นชาทุกอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องมีผู้ใดเอ่ย ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ ความแค้นพลันพุ่งขึ้นดุจคลื่นมืด แผนการที่เตรียมไว้เพื่อกำจัดหนามยอกอกกลับพังทลายต่อหน้าต่อตาทว่าเพียงเสี

ม่านแพรมงคลสีเหลืองทองขนาดใหญ่ ค่อยๆ เลิกขึ้นจนสุด... ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วลานพิธีหอเทียนถาน ขุนนางหลายคนถึงกับหลับตาปี๋ องค์ชายสี่เหยียดยิ้มกว้างในใจพลางคิดว่า ‘เปิดเลยเสด็จพ่อ ยิ่งเปิดประจาน ศพวัวนั่นก็ยิ่งตอกย้ำความอัปมงคลของพี่สาม’ ทว่า... สิ่งที่ปรากฏกลับกระชากวิญญาณของผู้มองให้หลุดลอยแทนที่จะเป็นซากศพเหม็นคาว แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมากลับตกกระทบลงบนผิวหนังสีดำสนิทขลิบทองที่มันวาวประดุจมุกดำเลอค่า วัวไท่เหลาตัวใหม่ที่สูงใหญ่และสง่างามกว่าเดิม ยืนตระหง่านนิ่งสงบประดุจรูปปั้นหินแกะสลัก ดวงตาของมันแจ่มใสมีพลังสีอำพันดุจดวงตาเทพเจ้า ดวงตาของมันแจ่มใสมีพลัง ลมหายใจอุ่นพ่นออกจากรูจมูกเป็นไอขาวพวยพุ่ง กล้ามเนื้อใต้ผิวดำขลับกระเพื่อมไหวอย่างมีพละกำลัง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์ที่อบร่ำตัวสัตว์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณลานพิธี ปัดเป่ากลิ่นอายมรณะให้สลายไปในพริบตากรุ๋งกริ๋ง กรุ๋งกริ๋ง... เสียงกระดิ่งทองที่ข้อเท้าสั่นเบาๆ เพียงนิดเดียว แต่กลับดังกังวานสะท้อนไปถึงก้นบึ้งหัวใจของผู้คน ประหนึ่งระฆังทิพย์ที่เรียกสติผู้ที่กำลังหลงผิดความเงียบกริบที่ปกคลุมไปทั่วลานพิธีหอเทียนถานเมื่อครู่