All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 291 - Chapter 300

แสงโคมไฟนับพันดวงถูกจุดขึ้นสว่างไสวราวกับดวงตะวันมิเคยลับขอบฟ้า ณ พระที่นั่งไท่เหอ กลิ่นอายมงคลจากพิธีเทียนถานยังมิทันจางหาย งานเลี้ยงฉลองชัยก็เริ่มต้นขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ผืนพรมมังกรแดงทอดยาวประดุจสายโลหิตแห่งอำนาจมุ่งตรงสู่บัลลังก์เบื้องสูง โต๊ะหยกเรียงรายเป็นระเบียบ กลิ่นสุราหมักชั้นเลิศลอยผสมกับกลิ่นไม้จันทน์หอมอบอวลไปทั่ววังหลวงเมื่อโอรสสวรรค์เสด็จประทับเหนือบัลลังก์มังกร ขนาบข้างด้วย หลงเจิ้งหยาง หวงไท่จื่อองค์ใหม่ และ หลงจิ่นอวิ๋น หวงไท่ซุนตัวน้อย ทั้งสามประทับเคียงกันดุจดวงดาวที่ส่องสว่างที่สุดแห่งราชวงศ์ สิ้นเสียงประกาศของขันทีหลวงขุนนางนับร้อยพากันชูจอกสุราขึ้นท่วมหัว“งานเลี้ยงฉลองสถาปนาเริ่มได้” “จอกนี้... แด่ปาฏิหาริย์แห่งเทียนถาน และพระปรีชาของหวงไท่จื่อ ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี” เสียงสรรเสริญดังสนั่นกึกก้อง เหล่าขุนนางทุกระดับชั้นต่างพากันชูจอกสุราขึ้นถวายพระพรระงมไม่ขาดสายทว่าในห้วงความปีติเหล่านั้น หลงจิ้นหรงกลับเพียงยกถ้วยสุราขึ้นช้าๆ เงาสะท้อนในน้ำจัณฑ์วาววับประดุจหยดโลหิต เขายิ้ม... รอยยิ้มที่ซ่อนความแค้นล้ำลึกที่ไม่มีใครอ่านออกบรรยากาศแห่งความสุขดำเนินไปจ

ไป๋ลี่เยว่ ในฐานะไท่จื่อเฟยพระชายารัชทายาท นั่งอยู่เคียงข้างฮองเฮา นางอยู่ในชุดฉลองพระองค์สีแดงชาดปักลายหงส์เหินเวหาด้วยดิ้นทองคำบริสุทธิ์ ชายอาภรณ์ยาวลากพื้นปักลวดลายเมฆมงคลเนียนละเอียด บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์ทองคำฝังมุกและมณีสีน้ำเงินเลอค่า แสงไฟจับที่มงกุฎจนเปล่งประกายเจิดจ้า ส่งให้นางงดงามดุจภาพวาดในตำรา แต่ความงามนั้นมิอาจบดบังแววตาที่ฉลาดเฉลียวและกังวลใจของนางได้เลยสายตาของนางจับจ้องไปที่หลงเจิ้งหยาง นางสังเกตเห็นพระสวามีชะงักกึก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมองตามแผ่นหลังของหลงจิ้นหรงที่โดนองครักษ์คุมตัวออกจากท้องพระโรงไป เขาเอ่ยคำลวงกับฮ่องเต้ด้วยเสียงเรียบเฉยว่าแผลเก่ากำเริบ แล้วรีบหมุนกายเดินออกจากท้องพระโรงไปโดยมิได้หันมาสบตาหรือบอกกล่าวนางแม้แต่น้อย‘ผิดวิสัย...’ มือของไป๋ลี่เยว่เย็นวาบใต้ชายแขนเสื้อ หัวใจของนางเต้นช้าลงอย่างน่าประหลาด ‘เจิ้งหยางไม่เคยทิ้งให้ข้าเดียวดายท่ามกลางสายตานับร้อย และรู้สึกกังวลใจเช่นนี้’ นางคิดในใจ ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแล่นเข้าจับหัวใจ ไป๋ลี่เยว่ขยับกายเล็กน้อยด้วยความกระวนกระวายจนมือเล็กซ่อนอยู่ใต้ชายเสื้อคลุมสั่น

คำพูดนั้นเบาเสียจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ ทว่าในความเงียบสงัดของห้องบรรทมกลับชัดเจน หลงเจิ้งหยางมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แววตาคมกริบที่เคยดุดันบนสนามรบ บัดนี้กลับอ่อนลงราวหิมะละลายใต้แสงอาทิตย์ เขารวบร่างบางเข้ามาแนบอก มืออีกข้างดึงม่านมุ้งผ้าไหมสีมุกปล่อยลงมาบดบังสายตาจากภายนอก เหลือเพียงพื้นที่ส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความถวิลหา เขามิอาจสะกดกลั้นความต้องการได้อีกต่อไป มือใหญ่ค่อย ๆ ยกขึ้นจับปลายนิ้วของนางที่แตะริมฝีปากตน ก่อนจะกุมมันไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไป“เยว่เอ๋อร์…” เขาเอ่ยเสียงต่ำ เพียงสองพยางค์ แต่กลับเต็มไปด้วยความคิดถึงที่สะสมมาหลายเดือน ไป๋ลี่เยว่มิทันได้เอ่ยอะไรต่อ ร่างสูงโน้มลงอย่างช้าๆ ริมฝีปากอุ่นแตะประทับรอยจูบบนหน้าผากและเปลือกตาอย่างแสนรัก กลิ่นไม้จันทน์จากกำยานผสมกับกลิ่นหอมอ่อนจากเรือนผมนางยิ่งปลุกเร้าให้หัวใจพยัคฆ์พลุ่งพล่านทีละน้อย มือหนาประคองหน้านวลไว้ก่อนจะจุมพิตที่ริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน ราวกับจะยืนยันว่าสตรีตรงหน้ามิใช่ภาพฝันเขาค่อยๆ เอนกายพระชายาลงบนฟูกหนานุ่มอย่างทะนุถนอม มือที่ผ่านการจับดาบมาอย่างโชกโชนบัดนี้กลับสั่นสะท้านน้อยๆ เมื่อ

แสงอรุณยามเช้าอาบท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงด้วยสีทองอ่อน ขบวนเสด็จจากวังหลวงเคลื่อนออกจากประตูอู่เหมินอย่างสง่างาม ธงมังกรทองโบกสะบัดเหนือรถม้าหลวง เสียงกีบม้าของกองทหารพยัคฆ์คำรณดังก้องเป็นจังหวะหนักแน่น ชาวบ้านสองข้างทางต่างคุกเข่าก้มศีรษะถวายบังคมด้วยความเคารพภายในรถม้าหลวงไป๋ลี่เยว่นั่งเอนกายพิงไหล่กว้างของพระสวามีอย่างผ่อนคลาย มือหนึ่งวางทาบบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้น นางลูบไล้อย่างทะนุถนอมประดุจกำลังปลอบประโลมมังกรน้อยในครรภ์ แสงแดดเช้าส่องลอดม่านแพรบางเข้ามาแตะผิวหน้าอ่อนโยนของนาง หลงเจิ้งหยางนั่งอยู่ข้างกายมองความงามนั้นอย่างหลงใหล นัยน์ตาคมกริบของแม่ทัพผู้ผ่านศึกนับร้อยครั้ง บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด วงแขนที่โอบไหล่นางไว้กระชับให้แน่นขึ้น“เยว่เอ๋อร์… เจ้าเหนื่อยหรือไม่” “ไม่เพคะท่านพี่ ข้างนอกอากาศดีนัก หม่อมฉันรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก” นางยิ้มบาง“มังกรน้อยในนี้ย่อมต้องชอบเช่นกัน” มือใหญ่ของเขาเลื่อนลงแตะหน้าท้องนางอย่างแผ่วเบา สื่อถึงความผูกพันที่เริ่มก่อตัว“ท่านแม่ ท่านพ่อ” หลงจิ่นอวิ๋น ดวงตากลมใสเป็นประกายเอ่ยขึ้น“ข้าจะได้เห็นพระพุทธรูปทองคำองค์ใหญ่จริงหรือขอ

ท่ามกลางลมเหมันต์ที่พัดหวีดหวิวเสียดแทงผิวบนยอดเขาสูง หลงจิ้นหรงนั่งสงบนิ่งทอดนัยน์ตาเย็นเยียบมองลงไปยังเส้นทางเบื้องล่าง ราวกับสัตว์ร้ายที่เร้นกายเฝ้าเหยื่อในความมืด แสงจากกองไฟเล็กๆ เต้นระริกสะท้อนลายปักปมพิรุณนิรันดร์บนสาบเสื้อของเขาให้เด่นชัด คล้ายดวงตาปีศาจนับร้อยที่กำลังจับจ้องโลกในจังหวะนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านม่านหมอกก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตู บุรุษในชุดคลุมดำสนิทคุกเข่าลงอย่างเงียบเชียบ ประหนึ่งเงามืดที่ไร้ตัวตน“คารวะนายท่าน...” เสียงนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยความระแวดระวังหลงจิ้นหรงมิได้เงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างเกียจคร้าน นิ้วเรียวยาวคีบหมากสีดำขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะวางลงบนกระดานไม้จันทน์อย่างแผ่วเบาตั๊ก! เสียงหมากกระทบไม้ดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันประดุจเสียงกระดูกที่หักสะบั้น “พูดมา...” กระแสเสียงนั้นเย็นจัดราวน้ำแข็ง “หลงเจิ้งหยางกับพระชายาของมัน... ยามนี้ยังมีความสุขกันถ้วนหน้าใช่หรือไม่”บุรุษชุดดำก้มศีรษะลงจนชิดอกด้วยความยำเกรง “พ่ะย่ะค่ะ วันนี้หวงไท่จื่อเสด็จไปวัดกานลู่พร้อมฮองเฮาและไท่จื่อเฟย” “วัดกานลู่รึ…” มุมปากขอ