All Chapters of ร้าย(รัก)[นิยายชุดร้ายรัก]: Chapter 151 - Chapter 160

"เต้ย” มินรญาเรียกชื่อคนตรงหน้า น้ำเสียงของภพธรมีความเจ็บปวดปนมาในนั้น แขนเรียวโอบรอบเอวหนา ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับอกกว้างเพื่อซ่อนน้ำตา นาทีนี้เธอสงสารเขาเหลือเกิน ผู้ชายร้าย ๆ คนนั้นไปไหนกันนะ "ทำไมวะมีน การที่เต้ยให้เงินลูกน้องเยอะ ๆ มันคือการใช้เงินเลี้ยงคนเหรอ เพราะไว้ใจพวกมัน ปล่อยให้มันทำหน้าที่กันไป ไม่เคยเข้าไปแทรกแซงงานของพวกมัน ทำให้เต้ยกลายเป็นคนไม่ทำงานเหรอวะ" "เต้ย" "เต้ยรวยแล้วไง เงินที่สร้างบริษัททุกบาททุกสตางค์มันมาจากน้ำพักน้ำแรงเต้ยทั้งนั้น เต้ยทำงานตั้งแต่สมัยเรียน เต้ยใช้เงินเก็บที่มีมาสร้าง เต้ยใช้ฝีมือเปล่าวะ มันถึงได้มาไกลขนาดนี้ พวกมันไม่เคยคิดเลย มันว่าเต้ยด่าเต้ยสารพัด" "ไม่เอาเต้ย แค่คำพูดของคนคนเดียวอย่าเอามาตัดสินชีวิตตัวเองสิ ยังมีคนอีกตั้งเยอะที่รักเต้ย ไม่เอาอย่าคิดมากสิ” มินรญาปลอบ พยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังดูเป็นปกติที่สุด ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอก็รู้สึกอ่อนไหวไปกับเขาด้วย "คนตั้งเยอะเหรอมีน ลับหลังมามันก็ด่าเต้ยทั้งนั้น เต้ยแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ" "ใครจะว่ายังไงก็ช่างมันนะ สำหรับมีนแล้ว

“วันเกิดพี่ปีนี้รู้ไหมพี่อยากได้อะไรเป็นของขวัญ” “มีนไม่ทราบค่ะ” มินรญาเริ่มอึดอัดเมื่อโดนธนากรรุกหนัก “พี่รู้ว่ามีนรู้เพราะพี่เคยบอกมีนไปแล้ว แต่งงานกับพี่นะครับ” “พี่นะ!” “นะครับแต่งงานกับพี่ พี่รักมีน พี่อยากดูแลมีน” ธนากรยังคงพูดต่อ มือแกร่งล้วงกระเป๋าเสื้อเชิ้ตหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงยื่นมาตรงหน้า มินรญานั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูก เมื่อโดนขอแต่งงานซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้ เช่นเดียวกับใครอีกคนที่อุ้มลูกยืนมองเธอมาจากนอกร้าน“แต่งงานกับพี่นะครับ” ธนากรใช้จังหวะนั้นเอื้อมมาจับมือบาง ก่อนจะสอดแหวนเข้านิ้วนางข้างซ้าย มินรญาดึงมือกลับ จึงทำให้ธนากรถือแหวนค้างอยู่ท่าเดิม ชายหนุ่มรู้สึกใจหายและเสียหน้า เมื่อคนตัวเล็กเก็บมือตัวเองกลับไปกำไว้แน่นอย่างหวงแหน ดีที่ในร้านตอนนี้ไม่มีใครมีเพียงเขากับเธอเท่านั้น “ทำไมครับ” ธนากรถามต่อ “มีน...กำลังท้อง” มินรญาเลือกที่จะบอกเรื่องท้องให้เขารับรู้ก่อน อย่างน้อย ๆ ถ้าเขารู้ว่าเธอกำลังท้องลูกคนอื่นอยู่ บางทีธนากรอาจจะเปลี่ยนใจ ตรงกันข้าม คำตอบที่มาจากปากของคนรักไม่ได้ทำให้ธนากรรู้ส

วันเวลาที่คบอยู่กับธนากรไม่มีเลยสักครั้งที่เธอจะไม่คิดถึงภพธร ยังคงหยิบรูปเขาขึ้นมาดูซ้ำ ๆ เฝ้าตามส่องเฟซฯ ส่องไอจีดูความเคลื่อนไหวของเขาตลอดเวลา ถึงจะเจ็บเพราะภพธรมาจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอก็เต็มใจและยังยืนยันจะเจ็บอีกครั้งถ้าเขาจะหยิบยื่นมันให้เธออีกนี่ใช่ไหม ที่เรียกว่ารักต่อให้ใคร ๆ จะมองว่าเธอโง่ แต่มินรญาก็ยอมเพราะมีโซ่ทองที่เกิดกับเขาถึงสองเส้น เส้นหนึ่งเกิดจากความตั้งใจ อีกเส้นเกิดจากความพลาดพลั้ง แต่ทั้งสองก็เกิดมาจากคนที่เธอรักและวันนี้ภพธรก็สัญญาว่าจะรักและดูแลเธอกับลูกตลอดไป มินรญาไม่รู้ว่าเขาจะทำได้อย่างที่พูดหรือไม่ แต่เธอก็มีความสุขที่ได้อยู่กับเขา จะยอมเสี่ยงดูอีกสักครั้ง มือบางลูบลงบนหน้าท้องเบา ๆ ปลุกปลอบคนที่เริ่มก่อกวนเพราะความหิว ตากลมโตทอดมองไปยังโต๊ะเครื่องแป้งที่มุมห้องภพธรกำลังขะมักเขม้นหวีผมให้ลูกอยู่ตรงหน้ากระจก หน้าที่นี้ควรเป็นของเธอไม่ใช่หรือ ชายหนุ่มคงเห็นเธอนอนหลับเลยไม่อยากกวนหลังจากที่ร้องไห้อยู่พักใหญ่ภพธรจึงพาเธอขึ้นมานอนพักจากที่ตั้งใจจะกลับบ้านในตอนแรก เขาคงเห็นเธอเสียใจมากเลยอยากให้เธอพักผ่อนรอจนอาการดีขึ้นแล้วค่อยพาไปส่ง เป็นเพราะความเพ

ความน้อยใจความเสียใจบวกกับอารมณ์ที่ยังไม่สงบทำให้ความรู้สึกในหัวตีกันจนวุ่นวาย ร่างกายเหนื่อยล้าจนหมดแรงวันนี้เธอจะต้องเจอกับเรื่องอะไรอีกบ้าง ทั้ง ๆ ที่ตัดสินใจแล้ว ยอมที่จะเจ็บอีกครั้ง แต่พอมันมาถึงจริง ๆ ทำไมมันถึงได้เจ็บขนาดนี้ เธอจะต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ไปถึงไหนกันถึงจะบอกตัวเองว่าพร้อมที่จะเจ็บ แท้จริงแล้วเธอทำใจได้จริงหรือ คำพูดของแก้วสุนีย์ไหลวนเข้ามาในหัว ภพธรจะดีได้ตามที่พูดจริงหรือเปล่า ไม่ทันได้คิดนานมือบางรีบยกขึ้นปาดน้ำตาเมื่อได้ยินเสียงเรียกของมดยิ้มและเสียงคนเดินมาทางนี้ วางมือถือไว้ที่เดิมก่อนจะลุกขึ้นมานั่งแล้วกางแขนรอรับคนตัวเล็กที่วิ่งมาหา “มดยิ้มอาบน้ำแล้วค่า จะไปหาตาจ๋า” มดยิ้มบอกเมื่อคนเป็นแม่ยกขึ้นมาบนตัก มินรญาพยายามฝืนยิ้มและหลบตาคมดุที่มองมาที่เธอ “ทำไมยังไม่กินล่ะ ไม่อร่อยเหรอ” ภพธรถามเมื่อเห็นข้าวในจานยังอยู่ในสภาพเดิม “เปล่า มีนรอป้อนลูก” ตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ทั้ง ๆ ที่พยายามปรับให้ปกติที่สุดแล้ว ใบหน้าสวยก้มหลบตาดุ หันไปสนใจลูกแทน การกระทำของเธออยู่ในสายตาของคนร่างสูงตลอดเวลาภพธรมองนิ่งไปที่ซีกหน้าคนที่พย

“ดีมากครับ ดีที่สุด ผมดีใจมากเลยครับคุณมล” ตี๋พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวยของคนในอ้อมแขน “มลมาคิด ๆ ดูแล้ว ทุกวันนี้มลก็มีพร้อมทุกอย่าง มลจะขอหย่ากับป๋าแล้วไปใช้ชีวิตเงียบ ๆ กับคุณ เราจะสร้างครอบครัวกัน มีลูก ๆ ที่น่ารัก มลจะเป็นแม่บ้าน คุณก็ต้องช่วยมลเลี้ยงลูกนะคะ”นฤมลพูดต่อนัยน์ตาเคลิ้มฝัน ตี๋ยิ้มตาม พร้อมกับกระชับอ้อมแขนรัดร่างอวบแน่นขึ้นกว่าเดิม หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบกระดอนออกมานอกอก เมื่อจู่ ๆ สิ่งที่คิดมาตลอดก็เป็นจริง โดยที่เขาไม่ต้องพยายามทำอะไรเลยใบหน้าขาวซีดยิ้มกว้างเมื่อก้มลงมาหอมศีรษะคนในอ้อมแขนฟอดใหญ่ “แล้ว...เอ่อ...เรื่องที่จะฟ้องบริษัทพี่เต้ยล่ะครับ” ตี๋ค่อย ๆ เลียบเคียงถาม นฤมลปั้นหน้าเศร้าเมื่อมองคนที่กำลังกอดรัดเธออยู่ “นี่แหละค่ะสิ่งที่มลคิดไม่ตก เรื่องฟ้องบริษัทเต้ยมลคงยกเลิก มลจะคืนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างให้ป๋า จะสารภาพกับป๋าและขอร้องให้ป๋าปล่อยมลไป เรื่องเต้ยก็คงไม่ใช่ปัญหา จะมีก็แต่...” นฤมลเว้นคำพูดไว้แค่นั้น เมื่อน้ำตารื้นหัวตา ร่างอิ่มฟุบหน้าเข้าหาอกแกร่ง ตี๋ใจเสียเมื่อเห็นน้ำตาคนรัก “แต่...อะ