All Chapters of เจ้าสาวครึ่งทาง: Chapter 81 - Chapter 90

“เปิดให้หน่อยสิ” ชลนิภายื่นขวดน้ำดื่มให้พีรดนย์ช่วยเปิด ตอนอยู่ในร้านอาหารน่ารักของทาง รีสอร์ท ชายหนุ่มมองขวดน้ำที่ถูกยื่นมา สลับกับใบหน้าใส แล้วรับขวดน้ำมาเปิดให้ด้วยความงุนงง ไม่เชื่อว่าคนที่แข็งแรงจนแบกปูนได้อย่างชลนิภา จะเปิดขวดน้ำไม่ออก“เอ้า” ส่งคืนให้หญิงสาว เปิดให้สาวๆ มาตั้งหลายคน เปิดให้เพื่อนที่แบกถังแก๊สได้กินหน่อยจะเป็นไรไป“ขอบใจ น้ำขวดนี้คงหวานมาก” คนที่พยายามทำตัวอ่อนแอแซว เมื่อรับขวดน้ำไปถือเอาไว้“เหมือนกันทุกขวดแหละ”“โต๊ะอื่นอาจจะเหมือนกัน แต่โต๊ะฉันน้ำมันหวาน”“ยี่ห้อเดียวกัน” มองไปยังโต๊ะอื่นๆ น้ำก็ยี่ห้อเดียวกันหมด มันจะหวานกว่าขวดอื่นได้อย่างไร“แกเปิดให้ไง มันเลยหวาน”“บ้า” กำลังจะตักข้าวผัดกุ้งเข้าปาก พอได้ยินประโยคจากคุณเพื่อน ข้าวผัดกุ้งแสนอร่อยจึงจืดไปเสียสนิท พีรดนย์ยิ้มจืด ๆ ส่งข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ่ย ๆปกติอยู่คนเดียวเธอก็แบกถังน้ำให้แม่สบาย ๆพออยู่กับผู้ชายเปิดฝาขวดน้ำทำไมแสนยากเย็น แบกกระสอบข้าวสารลงจากรถเข้าบ้านยังง่ายกว่าเยอะ“น้ำ” เอ่ยเรียกคนที่เอาแต่นั่งยิ้มมองขวดน้ำ“เมื่อก่อนฉันไม่ดีกับแกเลยใช่ไหม” ประโยคถัดมาทำให้คนกำลังฝันหวานต้องหันมามอง“

พีรดนย์เดินตามชลนิภาไปที่สวนหย่อมหน้าบ้าน เป็นจังหวะที่หญิงสาวคุยธุระเสร็จพอดี“พี” หมุนตัวหันมาเจอพีรดนย์ที่ยืนมองอยู่ จึงรีบยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าด้านหลังแล้วยิ้มกลบเกลื่อน“พอดีเพื่อนที่ทำงานโทรมาถามเรื่องไปเที่ยวภูทับเบิกน่ะ พวกมันทวงของฝากตามเคยแหละ” อันที่จริงคนที่โทรมาคือคิรากรต่างหาก เธอไม่อยากให้พีรดนย์คิดมาก จึงเลี่ยงไม่บอกความจริง บางทีคนที่อยู่ในช่วงเวลาที่หัวใจเปราะบาง มักจะรับความจริงไม่ได้ หญิงสาวเดินเข้ามาหากุมมือเขาเอาไว้ แต่ก้มหน้าหลบสายตาเพราะยังไม่อยากสบตากับเขา“ไปกินข้าวกันดีกว่า แม่ทำกับข้าวเยอะแยะเลย น่ากินทั้งนั้น”“น้ำ” เรียกหญิงสาวเอาไว้ ชลนิภาคงไม่รู้ว่าไอ้ที่เธอกำลังแสดงออกมา ตบตาเขาไม่ได้เลยสักนิด“มีไรเหรอ”“ไหนบอกว่ามีอะไรจะพุดกันตรง ๆ ไง พี่คิโทรมาใช่ไหม”“แกรู้”“ใช่ฉันรู้ ฉันไม่ได้มาแอบฟังแกคุยหรอก ฉันรู้เพราะแกโกหกไม่เก่ง”“โกรธไหม”“โกรธทำไม มันเรื่องส่วนตัวของแก แต่ฉันแค่น้อยใจที่แกไม่บอกฉันตรง ๆ”“ฉันกลัวแกโกรธ”“แกขอคำสัญญาจากฉันว่ามีอะไรเราจะคุยกันตรง ๆ ฉันก็ขอสัญญานี้จากแกเหมือนกัน”“ขอโทษ จะไม่โกหกอีกแล้ว”“ขอโทษทำไม ที่แกทำก็เพื่อความสุขและควา

พีรดนย์โทรหาชลนิภาซ้ำ ๆ แต่หญิงสาวไม่รับสายเขาเลยสักครั้ง ชายหนุ่มเข้าเกมออนไลน์เพื่อหาเพื่อนคุย ตั้งแต่เป็นแฟนกับชลนิภาเขาก็ไม่ได้เข้าไปคุยกับเพื่อนในเกมอีกเลย ไม่รู้ว่าวันนี้โอเอซิสจะยังอยู่ไหม“น้ำ” หัวหน้าเดินมาถึงโต๊ะทำงานของชลนิภา ด้วยสีหน้าถมึงทึง โยนกระดาษลงบนโต๊ะดังโครม แต่หญิงสาวยังคงนิ่งไม่สะดุ้งสะเทือน มองกระดาษแผ่นนั้นด้วยใบหน้านิ่งเฉย“มีอะไรคะพี่มาร์ช” ทำไมทำหน้าหน้าซังกะตายแบบนั้นคะ“ยังมีหน้าพูดอีกเหรอ เธอตรวจงานก่อนส่งให้ลูกค้าหรือเปล่า” มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงเกรียวกราด ถึงจะเป็นความผิดครั้งแรกของชลนิภา แต่เขาก็ไม่ชอบใจ“ตรวจค่ะ” แทบไม่ดูด้วยซ้ำ ไม่มีกะจิตกะใจตรวจงาน หรือทำอะไรทั้งนั้น เมื่อเช้าลุกขึ้นมาอาบน้ำ แต่งตัวมาทำงานได้ก็ดีมากแล้ว หลังจากเห็นโพสต์ในเฟซบุ๊กของนิดาเมื่อคืนก็ไม่มีใจทำอะไรอีกเลย“ตรวจทำไมมันถึงผิดพลาดแบบนี้ งานออกแบบที่น้ำเคยทำ มันดีกว่านี้ร้อยเท่า ทำไมงานนี้ถึงได้ชุ่ยอย่างนี้ล่ะน้ำ ลองเอากลับไปดูใหม่แล้วแก้สเกลให้พี่ด้วย ลูกค้าด่าพี่มาจนหูชาแล้วเนี่ย” พี่มาร์ชก็คือพี่มาร์ช ไม่ว่าจะโมโหแค่ไหนก็ยังใจดีและให้โอกาสลูกน้องเสมอ“ค่ะ” ตอบรับเนือยๆ หมดไฟใ

ยกทรงถูกดึงผ่านศีรษะไม่ใส่ใจในการปลดตะขอ พีรดนย์เป็นคนแบบนี้เรื่องเซ็กส์เขาไม่เคยใจเย็นเลยสักครั้ง แต่เขาแน่ใจว่าอาการรีบร้อนหอวกระหายที่กำเป็นอยู่เกิดขึ้นกับชลนิภาคนเดียวเท่านั้น ชลนิภาเป็นเหมือนแห่งน้ำที่เขาพบจอตอนหิวกระหาย เมื่อเจอแล้วก้อยากกินทันที ทันทีที่เต้าสวยปรากฏต่อสายตา มือสั่นก็ยกขึ้นเคล้นสองเต้า ครอบปากลงบนส่วนยอดเด้งนุ่มดูดเม้มสลับขบกันเบาๆ“อ๊า” คนโดนดูดหน้าอกครางเสียงสั่น ขาที่ห้อยอยู่สั่นเทา สองมือสองเข้าหากลุ่มผมดำสลวยของเขา ขยี้จนเส้นผมชายหนุ่มยุ่งเหยิงพีรนดนย์ลากปลายลิ้นมาตามหน้าท้องหดเกร็งเป็นจังหวะ ตามความเสียวกระสัน ดันชายกระโปรงขึ้นไปกองอยู่ที่เอวเล็ก ปลดแพนตี้ปกคลุมกุหลาบช่องามลงมาตามเรียวขา หญิงสาวใช้นิ้วเท้าเขี่ยมันตกลงพื้นพีรดนย์รีบร้อนจัดการกับสิ่งปกปิดที่ขัดขวางทาง ถอดเสื้อเชิ้ตออกแล้วปาทิ้งลงพื้น ตามด้วยกางเกงยีนส์ผ้าเนื้อดี และกางเกงชั้นในสีขาวสะอาดเป็นลำดับสุดท้าย จับเรียวขาที่ห้อยอยู่ยกขึ้นไปวางบนเคาน์เตอร์ แล้วแทรกตัวเข้าตรงกลางหว่างขา ฝังหน้าลงใจกลางความเป็นหญิง ตวัดลิ้นเลียกลีบกุหลาบดอกงามอวบอูม เลียหนัก ๆ ขึ้นลงตรงร่องสวาทฉ่ำเยิ้ม เขี่ยเกสรกุหลา

ชลนิภากอดอกนิ่งเงียบ ปล่อยให้เป็นหน้าที่พีรดนย์ ดูสิเห็นนางนี่บีบน้ำตา เขายังจะสงสารคนโกหกตลบแตลงอยู่ไหม“ด้าไปเถอะ” เสียงอ่อนเหมือนสงสารคนที่หลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า“พี่พีไปส่งด้าหน่อยนะคะ”“ไม่ต้อง นี่เงินค่าแท็กซี่ หรือต้องโดนเมียหลวงตบอีกที บอกไว้ก่อนนะฉันมือหนัก” เงื้อมือขู่ เมื่อนิดายังอ้อนพีรดนย์ไม่เลิก“ไปก็ได้” กระชากกระเป๋าลากออกไปจากบ้านชลนิภาเดินตามไปดู พีรดนย์กับประไพก็ตามมาด้วย“หนูน้ำใจเด็ดมาก คนแบบนี้ต้องเจอแบบหนูน้ำ” แม่สามีชื่นชมว่าที่ลูกสะใภ้ คนแบบนี้ถึงจะดูแลลูกชายใจอ่อนของเธอได้[สัปดาห์ต่อมา]สองหนุ่มสาวไปงานแต่งของคิรากรกับเหมือนฝัน เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าไม่มีเรื่องติดค้างกันแล้ว พอได้เวลาโยนช่อดอกไม้ สาว ๆต่างไปยืนรอรับช่อดอกไม้อยู่หน้าเวที การโยนดอกไม้ของเจ้าสาวต่างไปจากงานอื่น ๆ ที่เจ้าสาวมักจะยืนหันหลังแล้วโยน ต่งานนี้ให้เพื่อนๆ ดึงเชือกที่ผูกติดกับช่อดอกไม้ของเจ้าสาวเชือกเส้นหนึ่งถูกยื่นมาให้ชลนิภา ชลนิภามองเชือกเส้นที่ถูกยื่นมา ก่อนจะรับเอาไว้ สาวๆ ทุกคนจับเชือกเตรียมพร้อมดึง ชลนิภาหันมองพีรดนย์ยิ้มให้เขาราวกับต้องการขอกำลังใจพิธีกรเริ่มนับ ห้า สี