All Chapters of กรงรักพันธะเถื่อน[นิยายชุดหนุ่มบ้านไร่]: Chapter 61 - Chapter 70

รถกระบะสี่ประตูขับเข้ามาจอดเทียบศาลาริมทางที่มีร่างแบบบางนั่งอยู่ กระถินที่เอาแต่นั่งเหม่อลอยยังไม่หันมามอง จนกระทั่งร่างสูงใหญ่เปิดประตูรถแล้วเดินลงมาหาเธอ“ถิน จะไปไหนเหรอ” ปิยะถามเมื่อมองไปยังกระเป๋าผ้าใบย่อมที่วางอยู่ข้าง ๆ หญิงสาว บนตักของเธอมีเป้อีกใบกอดเอาไว้แนบอก“พี่ยะ!” หญิงสาวเอ่ยเรียกชื่อคนมาเยือน รู้สึกตัวเมื่อปิยะ เอื้อมมือมาสัมผัสที่แขนของเธอเบา ๆ ใบหน้าสวยส่งยิ้มให้ปิยะ เพียงนิดก่อนจะหลบตา เมื่อถูกตาคมเข้มจ้องมอง“จะไปไหนเหรอ” ปิยะถามคำถามเดิม เมื่อเธอยังไม่ตอบคำถามของเขา“ไปกรุงเทพฯ จ้ะพี่” ปากบางเอ่ยออกมาเสียงเบา จนแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง เมื่อคนตอบก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังจะไปไหน หลังจากที่ตัดสินใจไปจากที่นี่ กระถินก็เตรียมทุกอย่างไว้ให้ พ่อกับแม่จนครบ บ้านปูนชั้นเดียวถูกสร้างขึ้นบนที่ดินที่เธอแบ่งซื้อมาจากลุงสิงห์ เธอขุดคูรอบบ้านแล้วใช้พื้นที่ที่เหลือ ดัดแปลงเป็นเล้าเป็ด เพื่อให้พ่อกับแม่มีงานทำ จะได้ไม่ต้องไปทำงานในไร่ลุงสิงห์ ทิ้งรถกระบะตอนเดียวไว้ให้ท่านใช้งาน ทุกอย่างถูกวางแผนไว้เป็นอย่างดี ถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่ พ่อกับแม่ก็จะได้มีอาชีพเลี้ยงตัวเองต

ภาคินกับสินธรยังพูดจาหยอกล้อเจ้าแฝดอย่างสนุกสนาน เด็กน้อยหัวเท่ากำปั้นทำไมเก่งขนาดนี้ รู้จักส่งเสียงตอบโต้และหัวเราะตามเมื่อสินธรล้อ ไม่นานเขมจิราก็ขับรถเข้ามาจอดในโรงรถหน้าบ้าน ที่ภาคินต่อเพิ่มเติม เนื่องจากที่จอดในบ้านใหญ่ไม่พอ เพราะเมียเขาขนรถมาจากกรุงเทพฯ อีกหลายคัน แต่ละคันราคาหลักล้านทั้งนั้น ภาคินยังสงสัยไม่หายว่าทำไมเมียเขาต้องมีรถหลายคัน ขับก็ขับคนเดียว ขนซื้อเข้าไป ไม่รู้ว่าจะขับครบทุกคันหรือเปล่า เพราะเวลาไปไหนเธอก็ขับแต่กระบะของเขา“มากันแล้ว ได้อะไรมาบ้างแม่” ภาคินร้องถาม เมื่อป้านิ่มหอบของลงมาจากรถ“ของเจ้าแฝดทั้งนั้น สมัยนี้เสื้อผ้าของใช้เด็กมันเยอะ เลยเลือกนานไปหน่อย” ป้านิ่มบอก ก่อนจะเดินมาหอมหน้าผากหลานแฝด คนละฟอด“มีของหมอกไหมครับ” สินธรอ้อนเมื่อยกหลานขึ้น ป้านิ่มจะได้หอมได้ถนัด“มีแต่ของคุณหนู ๆ ค่ะ คุณหมอกโตแล้วไปซื้อเอาเอง”“หมาหัวเน่าหน้าเป็นแบบนี้นี่เอง” ภาคินแซวเมื่อเห็นสินธรทำท่าคอตก“มึงก็ไม่ต่างจากกูหรอก” สินธรย้อน“ไงคะสองหนุ่ม กวนคุณพ่อกับอาหมอกหรือเปล่า”เสียงหวานใสร้องทักมาก่อนตัวเมื่อเขมจิราลงจากรถ ยกของไปไว้ในบ้านจนหมด แล้วเดินกลับมาหาล

ภาคินบอกกับลูกน้อยที่เป็นทั้งพยานรักและโซ่ทองคล้องใจ ปิยะพาเมียกับลูกมา ก็ใช่ว่าผู้หญิงคนนั้นคือกระถิน เพราะยังไม่เห็นกับตาและไม่ได้ถามพูลศักดิ์ ที่เขายิ้มก็เพราะว่าถ้าเป็นกระถินจริง ๆ เขาจะได้หมดห่วงที่ส่งเธอไปจนสุดทาง ถ้าเป็นกระถินจริง เธอก็ไม่ได้มาตัวเปล่ามีสามีกับลูกมาด้วย พูลศักดิ์เห็นท่าไม่ดีจึงชิ่งหนี อยากให้ผัวเมียคุยกันตามลำพัง“ขิมก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี เหมือนขิมแย่งพี่มาจากเธอยังไงก็ไม่รู้”“อย่าคิดมากสิครับ พี่รักขิม นี่ต่างหากคือคำตอบ ไม่มีใครแย่งพี่ได้ ถ้าพี่ไม่ได้รัก พี่รักขิมครับ ได้ยินชัดไหมว่าพี่รักขิม ไปบ้านใหญ่กับพี่นะครับ ไปแสดงความยินดีกับปิยะ”“ไหนว่ากระถินไม่กล้าเข้ามาที่นี่ เพราะพี่วิวไม่ชอบเธอไงคะ”“เวลาเปลี่ยนอะไร ๆ ก็เปลี่ยน กระถินคงมีเหตุผล คุณวิวก็เช่นกัน ไปกันเถอะ”“เอาเจ้าแฝดฝากแม่ไว้ก่อนไหม”“เอาไปด้วย พี่อยากอวด”“เห่อลูก มาค่ะ ส่งมาให้ขิมคนหนึ่ง” ร่างบางขยับมาใกล้ ๆ สามี เอื้อมมือมาช่วยอุ้มลูก แล้วเดินเคียงคู่ไปกับเขา เธอก็อยากรู้ว่าภรรยาของปิยะจะใช่กระถินหรือไม่ภาพในห้องรับแขกทำให้ภาคินรู้คำตอบ เมื่อเห็นปิยะกับกระถินนั่งอยู่บนพื้น ในอ้อมแขนของปิยะมีเ

ร่างสูงพลิกตัวลงมานอนแผ่บนที่นอน โดยมีร่างบางตามมา กอดเกยอยู่บนออกกว้าง ภาคินหอบจนซี่โครงบานเมื่อบทรักเร่าร้อน จบลง ตาคู่คมเบิกค้างเมื่อความเหนื่อยเข้าเล่นงาน ปีนี้เขาอายุสี่สิบหกปีแล้ว ภรรยาเขาก็อายุสามสิบแล้ว ถ้าอายุเขาเพิ่มขึ้นแล้วให้ความสุขกับภรรยาได้ไม่เต็มที่ เธอจะยังรักเขาไหม“คิดอะไรอยู่คะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน“เปล่าครับ” ภาคินบอกก่อนจะลูบมือลงไปบนแผ่นหลังบอบบาง “โกหกไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่นะคะ เป็นอะไรคะคิ้วยุ่งเชียว”ปากบางเอ่ยถาม พร้อมกับส่งมือเรียวไปกดคลึงบริเวณหว่างคิ้วของสามี“พี่กำลังคิดว่าถ้าวันหนึ่งพี่ให้ความสุขขิมไม่ได้ ขิมจะยังรักพี่ไหม” คำถามของภาคินทำให้คนที่นอนซบอยู่บนอกหน้ามองเขา ภาคินกำลังคิดอะไรอยู่ “ทำไมถามแบบนี้คะ”“ไม่รู้สิครับ พี่แก่กว่าขิมมาก พี่กลัวว่าถ้าพี่แก่มากกว่านี้ ขิมจะ ไม่รักพี่” ชายหนุ่มสารภาพความรู้สึกในใจให้เธอรับรู้“อะไรทำให้พี่คิดแบบนี้คะ”“ไม่รู้ครับ พี่พยายามจะไม่คิด แต่ก็อดไม่ได้”“พี่เข้มฟังขิมนะคะ ขิมรักเพราะพี่เข้มคือพี่เข้ม ไม่ว่าอนาคต จะเป็นยังไง ต่อให้พี่แก่กว่านี้ ขิมก็รัก ขิมจะไม่มีวันทิ้งพี่...

[ร้านอาหารแห่งหนึ่ง]“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร! ฉันถามว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!” คำถามที่มาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาว ที่บอกให้รู้ว่านอกจากความโกรธที่กำลังปะทุขึ้น ยังมีความเสียใจอยู่ในนั้น ต้องรัก พงษ์สวัสดิ์ ใช้สองมือทุบตีไปตามหน้าอกและลำตัวของคู่หมั้นหนุ่ม เพราะต้องการคำตอบจากเขา ชานนท์ ยังคงนิ่งเฉยไม่สนใจอาการของคู่หมั้นเลยสักนิด ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้ก็คือ เบื่อหน่ายและอยากไปให้พ้นจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทะเลาะกัน ที่ต้องรักจับได้ก็เพราะความหึงหวงของเธอ นอกจากแอบติด GPS ในรถ เธอยังจ้างนักสืบสะกดรอยตามเขาอีกด้วย เธอกำลังล้ำเส้นเขามากเกินไป เป็นแค่คู่หมั้นยังทำขนาดนี้ ถ้าแต่งงานกันเธอคงล่ามเขาไว้ “พอได้แล้วคุณต้อง อายคนอื่นบ้างสิ” เมื่อทนไม่ไหว ชานนท์จึงจับยึดข้อมือที่ทำร้ายร่างกายเขาเอาไว้ แล้วผลักเธอออกไปให้พ้นทาง เขาอยู่ตรงนี้นานเกินไปแล้ว คงไม่ดีแน่ถ้าเรื่องนี้ถึงหูนักข่าว “บอกมาสิว่ามันเป็นใคร! ฉันจะฆ่ามัน!” เมื่อแฟนหนุ่มผลักไสและเดินหนี ต้องรักก็ยิ่งโกรธจนคุมตัวเองไม่อยู่ เธอพอรู้มาว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เพียงแต่ไม่แน่ใจ ชานนท