บททั้งหมดของ กรงรักพันธะเถื่อน[นิยายชุดหนุ่มบ้านไร่]: บทที่ 71 - บทที่ 79

ก่อเกียรติพาต้องรักมายังหมู่บ้านจัดสรรที่อยู่ชานเมือง ตอนแรกต้องรักไม่เข้าใจว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไม แต่เมื่อเห็นรถของคู่หมั้นจอดอยู่ในบ้าน มีผู้หญิงหน้าคุ้นตาเดินเข้าออกมารับของ และเดินเข้าออกภายในบ้าน หญิงสาวก็เข้าใจทุกอย่าง เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นหัวหน้าแผนกบัญชีในบริษัท เป็นคนที่เธอคิดไม่ถึงว่าชานนท์จะยุ่งเกี่ยวด้วย มือบางที่กำเข้าหากันสั่นระริก ริมฝีปากขบเม้นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะเปิดประตูรถ แต่ก็ช้ากว่าก่อเกียรติ เพราะทันทีที่เธอขยับตัว ร่างสูงก็พุ่งเข้าหาและจับล็อกตัวเธอเอาไว้ “จะทำอะไร” กดเสียงต่ำถาม พร้อมกับกดคนตัวเล็กลงกับเบาะ ต้องรักดิ้นหนีใช้สองมือผลักลงที่อกแกร่ง ยังมีหน้ามาถามว่าเธอจะทำอะไร เห็นภาพบาดตาขนาดนี้ ถ้าสองคนนั้นไม่ตายก็อย่ามาเรียกเธอว่าต้องรัก “ปล่อย! ฉันจะฆ่ามัน” พูดพร้อมกับทุบกำปั้นลงบนอกแกร่ง เมื่อก่อเกียรติลงน้ำหนักกด จนเธอจมหายไปกับเบาะรถ “มีสติหน่อยสิคุณ” เตือนด้วยความหวังดี แต่คนตัวเล็กมองไม่เห็นความหวังดีของเขา เธอยังคงดิ้นหนีแบบเอาเป็นเอาตาย “ไม่! ปล่อยฉันนะ ฉันจะฆ่ามัน พวกมันทำร้ายฉันขนาดนี้ คุณจะให

เครื่องดื่มของก่อเกียรติหมดไปแค่สามแก้ว ในขณะที่ต้องรักดื่มหมดไปเป็นโหล ไม่นานหญิงสาวก็ออกอาการเมาและเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง ที่จับใจความได้ก็คือ ตัดพ้อชานนท์และขู่ฆ่าสาว ๆ ทุกคนที่แย่งเขาไปจากเธอ ก่อเกียรติได้แต่ส่ายหัว ก่อนจะเรียกลูกน้องมาจ่ายเงิน แล้วพาคนเมาออกจากร้าน เพราะเธอคุมตัวเองไม่อยู่ ที่กรวิกาเล่าให้ฟังว่าเวลาที่ต้องรักเมามักจะไม่มีสติ คงเป็นเรื่องจริง เพราะวันนี้เขาเจอกับตัวแล้ว “ไม่น่าเลย” บ่นให้ตัวเองเมื่อประคองเธอออกมาที่ลานจอดรถ เหงื่อเม็ดใหญ่ซึมแผ่นหลังจนเปียกเป็นวงกว้าง กว่าจะมาถึงรถก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ ถ้าคนเมาให้ความร่วมมือเขาคงไม่เหนื่อยขนาดนี้ “ปล่อย จะมากอดฉันทำไม” เสียงอ้อแอ้ที่มาพร้อมกับอาการดิ้นรนขัดขืน ทำให้ก่อเกียรติอยากจะหวดก้นงอน ๆ นั่นสักป้าบ ที่คุยกันไว้ไม่ใช่แบบนี้นี่ พอเมาหน่อยยายตัวดีก็ออกฤทธิ์ใส่เขาอีกแล้ว “ขึ้นรถ!” ออกคำสั่งพร้อมกับกดหัวเธอเข้าไปในรถ แต่ต้องรักยังคงขัดขืน มือบางผลักอกเขา พร้อมกับบริภาษออกมาไม่เป็นภาษา “ห้ามฉันทำไม ฉันจะฆ่ามัน ฉันจะฆ่ามัน” นิ้วเรียวชี้หน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง เมื

“ฝันดียายดื้อ” ก่อเกียรติพูดชิดหน้าผากมน มองดวงหน้าหวานอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ต้องรักก็ลืมตาขึ้นแล้วเบิกค้างอยู่อย่างนั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมานอกอก จิกเล็บลงบนเนื้อตัวเอง เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ก่อเกียรติเข้ามาในนี้ บ่นให้เธอสองสามประโยค ก่อนจะจูบหน้าผากเธอแล้วเดินออกไป “บ้าไปแล้ว คุณก่อต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ” พูดพร้อมกับตบมือลงบนหน้าผากตัวเอง ไอร้อนและกลิ่นมิ้นท์ยังติดอยู่บนนั้น เป็นไปได้ยังไง ก่อเกียรติไม่ชอบขี้หน้าเธอ สายตาที่เขามองมาแต่ละครั้ง ไม่ต่างจากมองขยะเปียก เขาเกลียดเธอมากไม่ใช่เหรอ แล้วเขาจูบเธอทำไม “โอ๊ย! ทำไงดีต้องรัก คิดสิคิดสิ” คนเมาสร่างเป็นปลิดทิ้ง เมื่อถูกขโมยจูบหน้าผาก คิดไม่ออกเลยว่าเวลาเจอกันต้องทำหน้ายังไง ก่อเกียรติอาจจะเมาค้าง เขาคงไม่ได้ตั้งใจจูบเธอ หรือไม่เธอก็คงคิดไปเอง ร่างบางกระโดนลงจากเตียงนอน หอบผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำ เธอต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับเขา ก่อเกียรติยกแก้วกาแฟค้างกลางอากาศ เมื่อเห็นคนที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากบ้าน เสื้อที่เธอใส่เป็นเสื้อยืดก็จริง แ

ก่อเกียรติอยู่คุยกับคุณอมรต่อ ในขณะที่ต้องรักแยกตัวไปเตรียมตัวมหาวิทยาลัย อมรถามถึงเหตุผลที่ก่อเกียรติมาเสียเวลากับลูกสาวเขา ก่อนจะต้องหัวเราะออกมา เมื่อได้รับคำตอบที่โดนใจ ก่อเกียรติหัวเราะในลำคอ เมื่อเอ่ยปากกับคุณอมรตามตรง ที่เหลือก็แค่รอเวลา ถ้ามันจะใช่ยังไงมันก็ใช่ ชุดนักศึกษาที่ต้องรักใส่สั้นและรัดรูปก็จริง แต่วันนี้เธอใส่เสื้อคลุมทับไปอีกตัว ชิดจันทร์เข้ามาหาลูกสาวเพราะเป็นห่วงสภาพจิตใจ อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมต้องรักไม่โวยวาย และไม่แสดงอาการอะไรออกมา “ต้อง มีอะไรจะคุยกับแม่ไหมลูก” ชิดจันทร์เดินเข้ามาหา พร้อมกับลูบมือลงบนศีรษะของลูกด้วยความรักและห่วงใย “ต้องไม่เป็นอะไรค่ะแม่” “ถ้าเจ็บปวด ก็อย่าฝืนนะลูก” “ต้องไม่เจ็บแล้วค่ะแม่ ต้องทำใจได้แล้ว” ถึงจะปฏิเสธ แต่น้ำตาก็รื้นหัวตา “แม่ดีใจนะที่เห็นต้องเข้มแข็ง ต้องโตขึ้นเยอะเลยรู้ไหม” “ต้องมาคิดดูแล้ว เรื่องหมั้นที่เกิดขึ้น มันคือความต้องการของต้องเพียงคนเดียว คุณนนท์เขาไม่ได้รักต้องเลยสักนิด ต้องบ้าไปเองคนเดียว ต้องก็ต้องทำใจค่ะแม่” “ต้องรัก หนูเ

ก่อเกียรติเดินเข้าไปข้างใน ชานนท์ค้อมหัวให้อย่างสุภาพ ชายหนุ่มพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาไปหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างในสุด ต้องรักมองหน้าเขา ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อเห็นเหงื่อตามไรผมของเขา ก่อเกียรติไปทำอะไรมาใบหน้าถึงชื้นไปด้วยเหงื่อ ความสงสัยของเธอต้องถูกพับเอาไว้ เมื่อร่างสูงที่ยืนข้าง ๆ จับมือของเธอ แล้วสอดนิ้วเข้ามาประสานกับนิ้วมือของเธอ ตากลมโตมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ดึงมือกลับ จับและสอดประสานนิ้วเข้ากับนิ้วมือของเขา “ทำไมไม่บอกว่าจะมา จะได้ให้คนไปรับ” ก่อเกียรติถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้เป็นปรกติ แม้มันจะยากลำบากก็ตาม ลงวิ่งบันไดมาเกือบยี่สิบชั้น เพื่อมาดักรอเธอชั้นนี้ ไม่เหนื่อยก็ไม่ใช่คนแล้ว อีกอย่างอายุเขาก็ไม่ใช่น้อย ๆ ไม่ช็อคตายก็ถือว่าบุญ ต้องรักงงกับคำถามของเขา แต่เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ก็เข้าใจเรื่องราวมากขึ้น ก่อเกียรติต้องการให้ชานนท์เข้าใจแบบไหน เธอก็จะเล่นไปแบบนั้น เขาคบซ้อนได้ทำไมเธอจะคบซ้อนไม่ได้ แม้คนที่กำลังแสดงละครว่าคบกัน จะไม่น่าคบก็ตาม “อยากให้คุณเซอร์ไพรส์น่ะค่ะ” ตอบเสียงหวานพร้อมกับซบลงที่อกของเข