All Chapters of กรงรักพันธะเถื่อน[นิยายชุดหนุ่มบ้านไร่]: Chapter 41 - Chapter 50

79 Chapters

คนซื่อบื้อ

ฟ้าหลังฝนมักสวยงามเสมอ... คำพูดนี้มีอยู่จริง หลังจากที่ให้ลูกน้องขโมยตัวเจ้าสาวของพ่อเลี้ยงธงชัยไปซ่อน จนเวลาก็ผ่านมาหลายเดือน พ่อเลี้ยงธงชัยประกาศยกเลิกงานแต่ง ก็ไม่ได้มาระราน ไร่สายธารตามที่เคยขู่เอาไว้ แต่ทุกคนก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ยังคงเฝ้าระวัง เพราะไม่รู้ว่าเสือเฒ่าจะกลับมาเล่นงานพวกเขาวันไหนภาคินยังโทร. หาปิยะอยู่เรื่อย ๆ เมื่อได้ฟังเรื่องราวที่ปิยะเล่า ให้ฟังก็เบาใจ กระถินปรับตัวและดูมีความสุขขึ้น เธอไปช่วยงานในไร่ และไปขายผักกับปิยะทุกวัน ช่วงนี้ปิยะซื้อลูกไก่ให้เธอจึงมีงานให้ทำเพิ่มขึ้น เมื่อถามถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง ปิยะก็ได้แต่หัวเราะกลับมาแล้วพูดว่าเหมือนเดิม กระถินใจแข็งเหลือเกิน แต่เขาก็จะอดทน จะทำความดีและเอาชนะใจเธอให้ได้ ภาคินได้แต่รับฟังแต่ก็ไม่ออกความคิดเห็นอะไร เพราะเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เขาก็ไม่ค่อยถนัด จะให้ไปพูดจาให้กำลังใจใคร ยิ่งทำไม่เป็นใหญ่เลยวันนี้ฝนตกตั้งแต่เช้ามืดภาคินและคนงานที่มานอนค้างที่ขวัญใจฟาร์ม ต่างก็ต้องรีบไปย้ายลูกหมูที่เกิดใหม่ เพราะฝนตกหนักทีไรน้ำก็ระบายไม่ทันทุกที ที่ตรงนั้นเป็นที่ลุ่ม ขนาดขุดคูระบายน้ำล้อมไว้แล้ว ก็ยังเหมือนเดิม“ข
Read more

ขอความช่วยเหลือ

รถเอสยูวีขับออกมาจากโรงเรียนประจำจังหวัดเมื่อได้ เวลาเลิกเรียน นี่เป็นอีกวันที่ภัทรทิราขับรถมารับลูก ๆ เองหลังจากที่โดนสั่งห้ามมานาน ปกติไม่สินธรก็พูลศักดิ์หรือไม่ก็ลูกน้องคนอื่นที่ค่อนข้างไว้ใจได้จะทำหน้าที่นี้เสมอ แต่วันนี้สินธรไปต่างจังหวัด ภาคินก็ไปดูงานที่ไร่ลุงสิงห์ ภัทรทิราจึงขับรถออกมาเอง ไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้น เพราะทางฝั่งพ่อเลี้ยงธงชัยก็เงียบไปแล้ว หลังจากที่รายงาน ป้านิ่มแล้วฝากลำธารไว้เพราะไม่อยากพามาด้วย หญิงสาวก็ขับรถออกมาจากไร่ เธอไม่ได้โทร. บอกสินธรและไม่ได้บอกภาคินเช่นกัน เพราะไม่อยากให้สองคนนั้นเป็นห่วง“หนึ่งสัปดาห์มีเจ็ดวัน หนึ่งวันอาทิตย์สีแดง สองวันจันทร์ สีเหลือง สามวันอังคารสีชมพู สี่วันพุธสีเขียว ห้าวันพฤหัสบดีสีส้ม หกวันศุกร์สีฟ้า เจ็ดวันเสาร์สีม่วง”ต้นน้ำส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ท่องสิ่งที่เพิ่งได้เรียนรู้ดังมาตลอดทาง ในขณะที่คะนิ้งนั่งหน้าบึ้งเพราะเรื่องนี้เธอเคยเรียนมาแล้ว“เก่งมากค่ะพี่ต้นน้ำ เก่งแบบนี้แม่ต้องให้รางวัลแล้ว” ภัทรทิราหันมาบอกลูกน้อยที่นั่งกอดอกด้วยความภาคภูมิใจ“พี่นิ้งขา วันนี้เรียนอะไรมาบ้างคะ” เหลือบมองกระจกหลังแล้วเอ่ยถา
Read more

ลักพาตัว

ภัทรทิรามองไปยังกลุ่มคนที่ขวางทางอยู่ข้างหน้า มือบางกำด้ามปืนไว้แน่น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นลูกเธอต้องรอด“พี่นิ้งฟังแม่นะลูก” ถึงแม้น้ำเสียงที่ใช้จะสั่นเครือ แต่หญิงสาวก็พยายามปรับให้เป็นปกติที่สุดยามเมื่อหันมาพูดกับลูกทั้งสองคน“พี่นิ้งต้องดูแลน้องนะคะ พาน้องไปรออยู่หลังพุ่มไม้ นั่งรอนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อก็มา” บอกลูกทั้ง ๆ ที่แทบจะไม่มีหวัง สินธรเดินทางไปต่างจังหวัดหลายวัน คนพวกนี้คงใช้จังหวะที่ภาคินกับสินธรไม่อยู่ มาเล่นงานเธอ“คุณแม่จะไปไหนครับ” ต้นน้ำถาม คำถามของลูกเกือบทำให้ คนเป็นแม่ปล่อยน้ำตาออกมา เพราะการจากกันครั้งนี้เธอไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเจอหน้าลูก ๆ อีกหรือไม่“คนพวกนั้นเขามีธุระจะคุยกับแม่ค่ะ ไม่เป็นไรนะคะ คุยเสร็จ แม่จะรีบกลับมา พี่น้ำต้องเชื่อฟังพี่นิ้งนะคะ อย่าร้อง อย่าส่งเสียง นั่งอยู่หลังพุ่มไม้นะลูก ไม่ว่าใครจะเรียกยังไง ถ้าไม่ใช่เสียงพ่อหรือ เสียงลุงเข้ม ห้ามออกมานะลูก”เด็กน้อยพยักหน้ารับเมื่อแม่ย้ำเตือนอีกครั้ง ภัทรทิรามองหน้า ลูกทั้งสอง ก่อนจะส่งสัญญาณให้คะนิ้งเปิดประตูรถ แล้วพาต้นน้ำลงไป คนพวกนั้นยังอยู่อีกไกล ตรงนี้เป็นมุมอับ หวังว่าพวกมันคงมองไม่เห
Read more

เป็นห่วง

ภาคินอุ้มคนตัวเล็กทั้งสองคนขึ้นมาแนบอก เผ่าเพชรที่ อยู่ข้าง ๆ เอื้อมมาเพื่อจะช่วยอุ้ม“ผมไหว” ภาคินหันมาตอบ เพราะเขาอยากกอดคนทั้งสองเอาไว้ ยิ่งคนในอ้อมแขนตัวสั่น เขาก็ยิ่งอยากกอดอยากปกป้องปลอบประโลม ให้หนูน้อยหายจากความกลัว“มาเถอะน่า ช่วยกัน คะนิ้งมาหาพ่อลูกมา” ถึงแม้คะนิ้งจะจำช่วงที่เขาเป็นพ่อของเธอไม่ได้ แต่เผ่าเพชรก็รักลูกของเพื่อนเหมือนกับลูกของตัวเองเสมอ “พ่อเผ่าขา คะนิ้งกลัว” เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนร้องบอก เผ่าเพชรฝังจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มบนศีรษะทุยเล็กอย่างแสนรัก“ไม่ต้องกลัวนะลูก พ่ออยู่นี่ ลุงเข้มก็อยู่ จะไม่มีใครทำอะไรหนู ได้อีก”“คุณแม่ไปคุยธุระนานจังเลยครับ ต้นน้ำคิดถึงคุณแม่” ต้นน้ำที่ซบอยู่กับอกของภาคินพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา คำพูดของหลาน ทำให้หัวใจของคนเป็นปวดร้าว นี่คงเป็นพูดที่ภัทรทิราบอกกับลูก เพราะไม่อยากให้ลูกตกใจกลัว“เดี๋ยวลุงจะไปรับคุณแม่กลับมาให้นะครับ”“ต้นน้ำคิดถึงคุณแม่ครับ”“ครับ อีกแป๊บเดียวนะครับ ลุงสัญญา”ภาคินกับเผ่าเพชรพาหนูน้อยออกจากป่า เป็นจังหวะเดียวกัน กับที่ธาวินทร์กับหมอวาสินีตามมาสมทบพอดี หมอวาสินีรีบตรวจดูอาการเด็ก ๆ ด้วยความห่วงใ
Read more

แผนของเสือเฒ่า

ภัทรทิรานั่งมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ก่อนจะเหลือบตาไปมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่เอาแต่นั่งมองหน้าเธออย่างหวาดระแวง“ทำแบบนี้ทำไมคะ” หญิงสาวถาม รู้สึกอึดอัดที่ถูกมองมาสักพักหนึ่งแล้ว“อาก็แค่อยากชวนหนูวิวมาทานข้าวเย็นด้วย ดูทำหน้าเข้าสิ”ภัทรทิรามองหน้าเขาเขม็ง ให้ลูกน้องไปจับเธอมาพร้อมอาวุธครบมือ ลูกเธอต้องวิ่งหนีเข้าไปในป่า เสี่ยงกับอันตรายรอบด้าน แต่เขากลับมาบอกเธอว่าแค่ชวนเธอมาทานข้าวเย็นด้วยมันง่ายไปไหมพ่อเลี้ยงธงชัยมองหน้าหญิงสาว จำได้ดีว่าเมื่อก่อนเธอสวยยังไง วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม เขาหมายตาเธอมาตั้งแต่เริ่มโตเป็นสาว แต่ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งกลับถูกเด็กเมื่อวานซืนแย่งเนื้อหวานไปกินต่อหน้าต่อตา เสือเฒ่าเก็บความแค้นไว้ในใจ เพราะคนที่เขาจะเล่นงานครั้งนี้ไม่ใช่สามีของเธอ“ทานข้าวสิ อาเตรียมพิเศษไว้สำหรับหนูเลยนะ หนูวิวของอา”ภัทรทิราขนลุก เมื่อได้ยินคำพูดที่เขาจงใจเน้นคำว่าหนูวิวของเขา ให้เธอได้ยินชัด ๆ“กรุณาส่งฉันกลับเถอะค่ะ เพราะอีกไม่นานสามีฉันต้องมาที่นี่ คงไม่เป็นผลดีกับเราทั้งสองฝ่าย” ภัทรทิราพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพราะไม่อยากให้เกิดความสูญเสีย“หึ ๆ ๆ อยู่กับไอ้หมอ
Read more

ความรู้สึกที่ชัดเจน

เขมจิราสะอื้นจนตัวโยนเมื่อได้ฟังเรื่องราวที่เพื่อนรักโทร. มาบอก ภาคินถูกยิงอาการสาหัสอยู่โรงพยาบาล ตอนนี้เป็นตายเท่ากัน ท้ายประโยคลลนาปลอบโยนและบอกให้เธอทำใจ นั่นยิ่งทำให้ หญิงสาวสติหลุด เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก... เร็วจนเธอตั้งตัว ไม่ทัน เธอกำลังจะไปหาเขา อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะได้ขึ้นเครื่องบิน“พี่เข้ม อย่าเป็นอะไรนะคะ รอขิมก่อน” หญิงสาวพูดออกมา เมื่อกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ไหว“เกิดอะไรขึ้นคะน้องขิม” ป้าไก่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกมือทาบอก เมื่อเห็นหญิงสาวปล่อยโฮออกมา คนที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็หันมา มองเธอ จากที่ตอนแรกมีคนมองเพราะความสงสัย ตอนนี้กลับยิ่งเป็นจุดสนใจมากขึ้น“ป้าไก่ขา พี่เข้มถูกยิงอาการสาหัสค่ะ” พูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน ทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก“คุณพระ! เกิดอะไรขึ้น แล้วน้องขิมจะไปไหนคะนั่น” ป้าไก่พูดด้วยความตกใจ ก่อนจะลุกขึ้นมาดึงแขนนางแบบสาวเอาไว้“ขิมจะไปหาพี่เข้ม ขิมจะไปหาพี่เข้ม ฮือ ๆ ๆ ๆ” เขมจิราตอบด้วยน้ำตานองหน้า มือบางแกะมือของป้าไก่ออกจากแขน เธอเป็นห่วงเขา และอยากไปหาเขาให้เร็วที่สุด“ขิมลูก ใจเย็น ๆ เรากำลังจะไปเชียงรายกันนี่คะ”“
Read more

คำสั่งเสียครั้งสุดท้าย

ป้านิ่มมองร่างที่นอนอยู่บนเตียงของลูก ข้างตัวมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด ถึงแม้ภาคินจะยังหายใจ แต่ทุกคนก็รู้ว่าที่ภาคินหายใจได้ก็เพราะสายออกซิเจนที่ทำงานอยู่ มือที่เหี่ยวย่นของหญิงชราลูบไปบนใบหน้าของลูกชาย ปลายนิ้วไล้ไปตามร่องรอยบนหน้าของลูก สี่สิบสี่ปีที่เป็นแม่เป็นลูกกันมา ไม่มีช่วงเวลาไหนที่นาง จะไม่รักลูกชายคนนี้ นางเลี้ยงลูกคนนี้มากับมือ ปลูกฝังให้ลูกรัก ผู้มีพระคุณ และตอบแทนบุญคุณท่านเสมอ ตลอดชีวิตของภาคิน ไม่เคยเดินนำหน้าสินธรเลยสักครั้ง ของทุกอย่างที่เป็นของภาคิน ถ้าสินธรต้องการ ภาคินจะให้สินธรเสมอ หลายครั้งที่นางกลัวลูก จะน้อยใจ ว่านางรักสินธรมากกว่า แต่ภาคินไม่เคยแสดงท่าทีอะไร และรักสินธรมากเช่นกัน“หลับให้สบายนะลูก แม่ภูมิใจมากที่มีเข้มเป็นลูกของแม่ เข้มของแม่จะไม่เจ็บไม่ปวดแล้วนะลูก”ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว เมื่อป้านิ่มพูดออกมาแบบนั้น สินธรที่กอดป้านิ่มก็สะอื้นไปด้วย ภัทรทิรา เผ่าเพชรและทุกคนต่างก็เสียใจ“หลับให้สบายนะพี่ ไม่ต้องห่วงแม่นะผมจะดูแลแม่ให้ดีที่สุด”สินธรบอกกับภาคิน และนี่คงเป็นคำพูดที่เพราะที่สุดที
Read more

ปาฏิหาริย์แห่งรัก

เขมจิรามองร่างที่นอนหลับอยู่บนเตียงแล้วแทบเข่าทรุด เมื่อมาเห็นเขาเต็มตา ใบหน้าที่เคยเป็นสีเข้มเพราะแสงแดด ตอนนี้ ขาวซีดจนไร้สีเลือด มือใหญ่ทั้งสองข้างมีเข็มเจาะคาไว้จนเต็มไปหมด“มีอะไรจะคุยจะบอกกับเข้มก็บอกนะ นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เราจะได้เห็นหน้าเข้ม” เผ่าเพชรบอกกับหญิงสาว“ไม่จริงใช่ไหมคะพี่เผ่า เมื่อวานขิมยังคุยโทรศัพท์กับเขาอยู่เลย ทำไมถึงเป็นแบบนี้คะ”“ทำใจนะขิม พี่อยากให้ขิมเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันเอาไว้ตลอดไป จำแต่สิ่งดี ๆ ไว้นะขิมนะ”ร่างบางขยับเข้าไปใกล้เตียง มือเรียวลูบลงไปบนใบหน้าที่ ซีดเผือดของเขา“พี่เข้ม ขิมมาแล้วนะคะ พี่เข้มได้ยินขิมไหม ขิมมาหาพี่แล้วไง ลุกขึ้นมาคุยกับขิมสิคะ ไหนบอกว่าคิดถึงขิม ขิมไม่ยอมนะ ไหนบอกว่าจะรอขิม” หญิงสาวพูดไปสะอื้นไป ใบหน้าสวยซบลงบนฝ่ามือของเขา “ขิมอยู่ตรงนี้แล้ว ลุกขึ้นมาคุยกับขิมสิคะ ถ้าขิมรู้ว่าจากกัน ครั้งนั้นจะทำให้เราไม่ได้เจอกันอีก ขิมจะไม่ไปไหน ขิมผิดเอง ขิมมันโง่ โง่ที่ทิ้งพี่ไป ตื่นขึ้นมาสิคะ ตื่นขึ้นมาฟังขิมสักนิดนะคะ ขิมรักพี่นะ อย่าทิ้งขิมไปแบบนี้สิ ลุกขึ้นมาฟังก่อน ขิมรักพี่นะ” เขมจิราสะอื้นไห้
Read more

จับเสือเฒ่า

ไม่นานข่าวการรอดชีวิตของภาคินอย่างปาฏิหาริย์ ก็ถูกลือไปทั่ว จนไปเข้าหูพ่อเลี้ยงธงชัยที่เป็นคนสั่งให้ลูกน้องเก็บภาคิน การรอดชีวิตของภาคินไม่มีผลกับความเป็นอยู่ของเขา เพราะต่อให้ คืนนั้นมีตำรวจมาด้วยก็ใช่ว่าจะจับเขาเข้าคุกได้ง่าย ๆ เพราะไม่มีหลักฐานเอาผิด แต่หลังจากนี้เขาต้องระวังตัว เพราะคนอย่างภาคิน กัดไม่ปล่อยแน่ ๆ“ผมยิงโดนที่กลางหลังของมันเต็ม ๆ เลยนะครับพ่อเลี้ยง ไม่น่ารอด” มือสังหารยังคุยโว ทั้ง ๆ ที่ทำงานพลาด“ก็ถ้ามึงยิงหัว มันก็ตายไปแล้ว!”“ขอโทษครับพ่อเลี้ยง”“ไสหัวไปให้ไกล ๆ กู พวกเลี้ยงเสียข้าวสุก”“พ่อเลี้ยงครับ มีคนเห็นคุณกระถินอยู่ที่โรงพยาบาล จะให้เรา...”คำรายงานของลูกน้องค้างไว้ที่ริมฝีปาก เมื่อเสือเฒ่าตวาดกลับมา“จะเอามาทำบ้าอะไร ป่านนี้มันแดกไข่แดงไปหมดแล้ว!”“ครับ”“พวกมึงระวังตัวให้ดี ไอ้มิ่งไปซ่อนตัวอยู่ฝั่งโน้นสักพัก เรื่องเงียบค่อยกลับมา ส่วนพวกมึงก็แยกย้ายกันไป” พ่อเลี้ยงธงชัยสั่งลูกน้อง เพราะคิดว่าน่าจะมีเรื่องตามมาอีกหลายเรื่อง “พ่อเลี้ยงครับ สารวัตรธาวินทร์พาตำรวจมาที่นี่ครับ”“มาแล้วยังไง กูต้องกลัวมันด้วยเหรอ อย่างมันจะมีปัญญา ทำอะไรกู!
Read more

คิดถึง(ชานมไข่มุก)

ภาคินนอนมองกุหลาบสีแดงสดที่ปักอยู่บนแจกัน ก่อนจะอมยิ้มเมื่อนึกถึงหน้าเจ้าของ แล้วหันไปมองดูนาฬิกาที่ฝาผนังเป็นรอบที่ร้อย จนป่านนี้ทำไมเธอยังไม่มาอีก ปกติไม่เกินสิบโมงเช้าเธอก็จะมาหาเขาทุกวัน พร้อมกับอาหารกลางวันที่เธอขนมากินกับเขา “ทำไมวันนี้ช้า”“อะไรนะพี่” วันรุ่งที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาดีดตัวลุกขึ้นเมื่อ ได้ยินคำพูดของลูกพี่“กูอยากกินชา”“หืม... หมอให้กินได้แล้วเหรอพี่ มาเดี๋ยวผมไปซื้อให้” วันรุ่งอาสา“ชานมหวาน ๆ พิเศษไข่มุก!”“หืม...” ลูกน้องยกมือเกาหัว เมื่อได้ยินคำสั่งของลูกพี่ หน้าอย่างภาคินเนี่ยนะกินชานมไข่มุกภาคินนอนหลับตาเมื่อลูกน้องออกไปแล้ว เขาไม่ได้อยากกิน ชาไข่มุก แต่คิดถึงคนที่ชอบซื้อมันติดมือมาทุกวัน นางแบบอะไร ไม่รักสวยรักงาม ซดชาไข่มุกเป็นโอ่ง ๆ“ขอกินหน่อยได้ไหม” ครั้งหนึ่งเขาเคยขอเธอลอง เพราะเห็นเธอดูดเอา ๆ“คุณเข้มจะทานชานี่เหรอคะ” ตากลมโตเบิกขึ้นเล็กน้อยแล้วหันมาถามเขาให้แน่ใจ“ใช่ อร่อยไหม เห็นดูดไม่หยุด”“อร่อยสิคะ ว่าแต่หมออนุญาตให้ทานได้ยังคะ ต้องถามหมอก่อนไหม”“ดูดทีเดียวไม่เป็นไรมั้ง ไหนเอามาลองซิ” พูดพร้อมกับยื่นมือไปขอแก้วชาจากเธอ“เดี๋ยว
Read more
PREV
1
...
345678
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status