All Chapters of ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงแสนร้ายกาจ: Chapter 171 - Chapter 180

เฉินหยวนมาพักอยู่ที่หมู่บ้านอวี๋หยางสามวันก่อนจะเดินทางไปต่อ ครบกำหนดเขาจึงบอกลาเฉินมู่หยางและจ้าวเฟยเฟย เฉินกั่วต้งมาส่งเขาที่หน้าปากทางหมู่บ้านด้วย"อาหยวน...ที่ผ่านมาเจ้าลำบากไม่น้อย ต้องดูแลน้องสาวที่ป่วยยังดีที่เจ้าได้ภรรยาและแม่ยายที่ดี ลุงใหญ่ขออวยพรให้ครอบครัวพวกเจ้าจงมีแต่ความสุข"เฉินกั่วต้งลูบหัวของเฉินเหม่ยหลินก่อนจะยิ้มให้ มือผอมบางจับมือเหี่ยวย่นเอาไว้เอ่ยเรียกเขา"ท่านลุงใหญ่ อาหลินมาเยี่ยมท่าน"เฉินหยวนน้ำตาคลอ สามปีมานี้นางไม่รู้สึกตัวเลยแต่พอจะจากกันกลับจำท่านลุงใหญ่ได้ นางหันกลับมาหาเขาพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้เอ่ยราวกับคนปกติ"พี่สามอย่าร้องไห้ ข้าไม่อยากเห็นท่านทุกข์ใจ"เฉินหยวนสวมกอดน้องสาวเอาไว้ก่อนจะสะอื้น คนถูกกอดเริ่มกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง นางกอดตอบเขาหัวเราะออกมา"ฮิๆๆ คนตัวโตร้องไห้ๆ พี่ชายร้องไห้ อวี้ๆดูๆๆคนขี้แย ฮิๆๆ"นางผละออกมาจากเฉินหยวนแล้วเดินไปจับมือหลานชายที่นางซูแม่ยายของเขาอุ้มอยู่ ก่อนจะบอกเฉินอวี้ให้ดูบิดาของตน เฉินหยวนยิ้มตอลกลับให้นางก่อนจะหันมาหาเฉินมู่หยางกับจ้าวเฟยเฟย"ท่านอ๋อง..พระชายากระหม่อมต้องไปแล้ว ขอบพระทัย

ออกเดินทางจากหมู่บ้านนอวี๋หยางมาได้ครึ่งเดือนแล้ว คืนนี้ขบวนต่างก็พักแรมที่ลานกว้างบริเวณหุบเขา เดิมทีขบวนจะพักริมลำธารเชิงเขาแต่ทว่าจ้าวเฟยเฟยกลับไม่เห็นด้วย คนมากเกินไปอีกทั้งภูเขาอุดมสมบูรณ์และใกล้ลำธาร กลางคืนอาจมีสัตว์นักล่าออกมาหากิน เนื่องจากคนเยอะกลิ่นอายของมนุษย์อาจกระตุ้นสัญชาตญาณการล่าเหยื่อพวกมัน คนมากก็ใช่จะไม่มีการสูญเสียหากเกิดเหตุไม่คาดฝัน นางจึงให้ออกห่างจากเชิงเขาและตั้งค่ายที่ลานโล่งแทน ภูเขาตรงนั้นเป็นป่าดิบชื้นโอกาสที่ฝนจะตกมีมาก เสี่ยงหลายอย่างนางจึงไม่เห็นด้วย เฉินมู่หยางฟังภรรยาส่วนมู่หยวนไม่ต้องพูดถึงหลานสาวชี้ไม้เป็นนกเขาก็บอกนกไม่เคยขัดใจ"ท่านพี่ ท่านตา ข้าว่าเราถอยขบวนออกมาตั้งค่ายที่ลานโล่งดีกว่าเจ้าค่ะ แม้จะไกลน้ำไปสักหน่อยแต่ปลอดภัยกว่า ภูเขาลูกนี้อุดมสมบูรณ์เกินไป ลำธารในยามค่ำคืนคือแหล่งอาหารของสัตว์นักล่า กลิ่นอายของมนุษย์นับร้อยอาจจะไปกระตุ้นสัญชาตญาณพวกมันให้เข้าหาค่ายเรา หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา คนมากเพียงใดก็อาจมีการสูญเสียได้"บัดนี้ขบวนรถม้าอันยิ่งใหญ่จึงได้หยุดพักแรมอยู่ ณ ลานโล่งกว้างซึ่งอยู่ห่างออกมาจากเชิงเขาพอสมควร แม้ต

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูทำให้จ้าวเฟยเฟยต้องผละออกจากอกสามี เฉินมู่หยางเดินมาเปิดออก เด็กน้อยทั้งสองยืนอยู่หน้าห้อง เขาก้มลงไปอุ้มเฉินผิงผิงก่อนจะจูงมือเฉินโม่หวายมาในห้องแม่หนูน้อยลงจากอกบิดาได้ก็รีบมานั่งข้างมารดา ทั้งคู่ลงมือนวดขาให้มารดาคนละข้าง จ้าวเฟยเฟยลูบศีรษะเฉินผิงผิงด้วยความอ่อนโยน ส่วนเฉินโม่หวายมีบิดาที่นั่งข้างๆลูบศีรษะเช่นกัน จ้าวเฟยเฟยเอ่ยกับทั้งคู่ด้วยน้ำเสียงรักใคร่"ลูกทั้งสองยอมรับเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ได้แล้วใช่หรือไม่ ไม่มีอคติแล้วนะว่า อย่างไรโม่หวาย""ลูกยอมรับได้แล้วขอรับท่านแม่ ที่ผ่านมาทั้งสองพระองค์มิได้อยากทอดทิ้งพวกเรา เพียงแต่เสด็จพ่อมีหน้าที่ต้องปกป้องบ้านเมืองและราษฎร ส่วนเสด็จแม่ที่จากไปเพราะอยากปกป้องพวกเราขอรับ"เฉินโม่หวายกล่าวเต็มปากเต็มคำ แปลว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่เจิ้นเป่ยอ๋องและพระชายาทำแล้ว เฉินผิงผิงเปลี่ยนจากนวดขามารดามานั่งซบไหล่นางก่อนจะเอ่ยกับทั้งสองคน"ท่านพ่อ ท่านแม่ลูกยอมรับเสด็จพ่อกับเสด็จแม่นานแล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าลูกก็ยังรักท่านพ่อและท่านแม่มากกว่าอยู่ดี"จ้าวเฟยเฟยโน้มตัวลงไปหอมศีรษะน้อยๆก่อนจะเอ่ยกระเซ้า"นับวัน

ในที่สุดขบวนก็มาถึงกลางเมืองหลวง ผู้คนต่างชี้มือชี้ไม้พากับวิจารณ์เพราะไม่เคยมีขบวนใหญ่โตเช่นนี้มาก่อน หรือเป็นคณะทูต แต่ว่ามิใช่พวกเขาเพิ่งกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อนหรอกหรือ ก่อนจะเห็นขบวนอีกกลุ่มมาด้านหลัง มีทั้งขุนนางและองครักษ์ ทหารกันชาวบ้านให้ไปยืนข้างๆและประกาศเสียงดัง"ฝ่าบาทเสด็จทุกคนคุกเข่าลงห้ามเงยหน้า"ราษฎรที่ได้ยินต่างพากันคุกเข่าลงและก้มหน้าทันที ฮ่องเต้เสด็จมาเช่นนั้นหรือ แปลว่าขบวนที่มานั้นคงมีคนสำคัญที่ทำให้พระองค์เสด็จมาเอง เด็กหนุ่มในชุดสีม่วงทองเดินมาด้านหน้าก่อนจะเอ่ยกับฮ่องเต้"เสด็จพ่อ..ลูกจะไปรับเสด็จแม่ลงจากรถม้านะพ่ะย่ะค่ะ""อืม...ไปเถอะ"ซ่งเทียนอวี้เดินไปที่รถม้าคันแรก จากนั้นก็เรียกคนด้านใน หลินเหมยเซียงค่อยๆออกมาจากรถม้า นางจับมือบุตรชายแล้วก้าวลงอย่างสง่างาม ทั้งสองคนเดินมายังฮ่องเต้ที่ยืนอยู่ หลินเหมยเซียงยอบกายเคารพเขา"หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญเพคะ"พระหัตถ์ทั้งสองแตะที่ข้อศอกนางพยุงให้ลุกขึ้นก่อนจะรั้งนางมาสวมกอด"เซียงเอ๋อร์ที่ผ่านมาลำบากเจ้าแล้ว เรื่องของสกุลหลินนั้นหวังว่าเจ้าจะเข้าใจเรา""อย่าทรงตรัสเช่นนั้นเลยเพคะ พระองค์เองก็มิอาจเลื

ปลายยามโหย่วจ้าวเฟยเฟยจึงเข้ามาปลุกเฉินมู่หยางเพื่อให้ไปกินมื้อเย็นที่เรือนหลัก นางได้เจอกับท่านลุงทั้งห้าคนและป้าสะใภ้ รวมถึงพี่ชายน้องชายอีกด้วย ดูเหมือนว่าในรุ่นหลานรุ่นเหลนมีนางคนเดียวที่เป็นสตรี ทุกคนรุมเอาใจนางจนแทบจะเท้าไม่ติดพื้น"เฟยเอ๋อร์ลุงใหญ่ซื้อหมูตุ๋นมาให้เจ้าลองชิมสิ""ลุงรองก็ซื้อปลาเปรี้ยวสหวานมาให้เจ้าชิมดู""นี่ๆหลานสาว ลุงสามกับลุงสี่ไปที่ร้านเลื่องชื่อในเมืองหลวงเชียวนะถึงได้บะหมี่อายุยืนที่แสนอร่อยมาให้เจ้า รีบกินเร็วเข้า"ทั้งสี่พี่น้องต่างก็แย่งกันเอาใจหลานสาว เฉินมู่หยางที่มองเห็นแต่ความวุ่นวาย เขาอยากอุ้มเมียกลับห้องเหลือเกิน แต่อยู่ๆก็มีหม้อร้อนๆควันขึ้นเป็นไอวางอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเสียงเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ"หลานสาวของข้า ลุงห้าของเจ้าลำบากอยู่สามชั่วยามเพื่อเคี่ยวน้ำแกงสำหรับทำหม้อไฟนี้ ลองสักหน่อยเถอะดูว่าอร่อยพอกับร้านของเจ้าหรือไม่"จ้าวเฟยเฟยพยักหน้าก่อนจะฝืนชิมอย่างละนิดละหน่อยไม่ให้พวกเดขาเสียน้ำใจ แต่สุดท้ายก็ไม่ไหวนางเหม็นไปหมด"ท่านลุงทั้งหลาย หลานขอบพระคุณเจ้าค่ะ แต่ว่าหลานไม่ไหวแล้วจริงๆ เพิ่งจะหายแพ้ท้องไม่นานน้ำใจนี้หลานรับได้เท่านี้อย่าถือสาเลยน