Semua Bab ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงแสนร้ายกาจ: Bab 151 - Bab 160

หมู่บ้านอวี๋หยางจ้าวเฟยเฟยหยิบจดหมายของสามีมาอ่านอีกรอบเขาส่งมาเดือนก่อน("เสี่ยวเฟย..พี่คิดถึงเจ้ากับลูกๆ ยิ่งนัก เดือนหน้าจะครบรอบวันจากไปของท่านพ่อและท่านแม่ เจ้าบอกว่าจะไปเซ่นไหว้พวกท่านแทนพี่เรื่องนี้ต้องขอบใจเจ้ามากนัก เจ้ากำลังตั้งครรภ์จงดูแลตัวเองดีๆ เงินทองพี่มีมากพอที่จะเลี้ยงดูเจ้ากับลูกให้อดอยากยากจน จงอย่าหักโหมทำงานมากเกินไปนัก ขาดเหลือสิ่งใด กลับไปพี่จะชดเชยให้เจ้าทุกอย่าง พี่อยากกลับไปอยู่เคียงข้างเจ้ายามที่คลอดลูกของเรา แต่ชายแดนยังต้องจัดการกับกลุ่มก้อนที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ ให้สัญญากับเจ้าเมื่อสงครามจบจะรีบกลับไปหาเจ้ากับลูกของเราโดยไว รักเจ้าเสมอคนดี เฉินมู่หยาง")นางจะเป็นตัวแทนของเขาไปไหว้สุสานของบิดามารดาของเขาแทน ซึ่งนางกำลังเตรียมข้าวของอยู่ จ้าวเฟยเฟยเปิดร้านใบชาเพิ่มอีกหนึ่งร้าน นางกำลังได้คู่ค้ารายใหม่เฉินโม่หวายเขียนใบรายการสินค้าให้มารดา ส่วนเฉินเหว่ยออกแบบบรรจุภัณฑ์ให้พี่สะใภ้ ทั้งสองคนมีค่าแรงเป็นเงินเดือนๆละสองตำลึง เฉินผิงผิงเองก็มีหน้าที่ต้อนรับลูกค้าที่มาซื้อของ เพราะท่านแม่เปิดร้านขนมอบเจ้าตัวน้อยชอบกินขนมและไป้เหฟยียนเองก้มักจะทำบ่อยๆ จ้าวเฟยเฟยเลย

หลินเหมยเซียงเข้าไปหาจ้าวเฟยเฟยที่ตอนนี้หมอตำแยกำลังนวดให้นาง มู่หยวนและหวังซือรุ่ยออกไปแล้วนี่เป็นเรื่องของสตรี บุรุษมิควรอยู่ดู ท่านย่าหกคือหมอตำแยที่เก่งที่สุด นางได้ยินเสียงพูดคุยด้านนอกก็ยิ่งประหม่าเมื่อเจอหลินเหมยเซียง ร่างบางยิ้มให้เอ่ยอ่อนโยน"ท่านยายหก..ข้าก็คือแม่หม้ายหลินสำหรับคนที่นี่ ท่านไม่ต้องกังวลนักหรอก ตามสบายเถอะข้าแค่มาดูน้องสาวน่ะ เฟยเฟยเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง""มิเป็นไรเพคะ เจ้าตัวดีดิ้นแรงเกินไปเท่านั้น ว่าแต่เสี่ยวเหว่ยจ่ายค่าแรงครบแล้วหรือยังเพคะ""โม่หวายมาแล้ว พอรู้ว่าท่านแม่ป่วยก็รีบมาทันที"จ้าวเฟยเฟยพยักหน้าให้หลินเหมยเซียงออกไปด้านนอกเพราะเกรงว่าท่านย่าหกจะเกร็งนางจนนวดไม่ถนัด จ้าวเฟยเฟยเอนหลังนั่งพิงหมอนหลับตา รู้สึกถึงมือคู่เล็กมาช่วยนวดนางจึงลืมตาขึ้นมาดูก่อนจะยิ้มให้"เถ้าแก่น้อยของแม่ วันนี้ร่ำรวยแล้วหรือถึงกลับบ้านไว...หื้ม""เปล่าเจ้าค่ะ ลูกได้ยินว่าท่านแม่ไม่สบายจึงรีบกลับมา วันนี้มีลูกค้าหน้าใหม่ด้วยเจ้าค่ะ แต่ว่าเขาดูแปลกๆ""แปลก ลูกว่าเขาแปลกอย่างไรหรือ""เขามองหน้าลูกตลอดเวลา พอท่านอาจู๋ชิงไม่อยู่เขาก็มักจะเดินมาหาลูกและซื้อขนมทีละชิ้น วันนี้เขาเด

เสิ่นอิงฮวาลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นร่างสูงสง่าที่เดินเข้ามา เขาสวมอาภรณ์สีม่วงขาว แต่งกายภูมิฐานมิบ่งบอกเลยว่าเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อยคนนั้นที่เคยรักใคร่กันกับนาง มู่หยวนและองครักษ์คุกเข่าลงทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเข้ม"กระหม่อมมู่หยวนถวายพระพรท่านอ๋อง ขอท่านอ๋องทรงพระเจริญ""ท่านเจ้ากรมตามสบายเถอะ นี่คงเป็นน้องสะใภ้ใช่หรือไม่"ซ่งหวายอันทักทายจ้าวเฟยเฟย นางพยุงร่างอุ้ยอ้ายลุกขึ้นโดยมีมู่หยวนรีบมาประคองหลานสาว จ้าวเฟยเฟยทำความเคารพแต่ซ่งหวายอันแตะข้อศอกนางเอาไว้แล้วเอ่ยอ่อนโยน"ไม่ต้องมากพิธีหรอก มู่หยางต้องจัดการงานชายแดนแทนข้าเพราะข้าอยากมาพบคู่แฝด น้องสะใภ้ช่วงนี้คงลำบากเจ้าแล้วนะ""มิเป็นไรเพคะ เอ่อ..พระองค์กับแม่นางเสิ่นคงมีเรื่องคุยกันเช่นนั้นหม่อมฉันไปลาเครื่องเซ่นแล้วขอตัวก่อนนะเพคะ""ตามสบายเถอะ ข้าอยากคุยกับนางสักหน่อย"จ้าวเฟยเฟยเดินไปที่สุสานโดยมีมู่หยวนพานางไป ก่อนจะกลับนางเอ่ยกับทั้งสองคน"ท่านอ๋อง แม่นางเสิ่นคู่แฝดยังเด็กนัก หากต้องการแสดงตัวตนก็ให้ท่านพี่มาชี้แจงเองจะดีกว่า หม่อมฉันไม่อยากเห็นลูกเจ็บปวดหัวใจ บิดาไม่อยู่หม่อมฉันที่เป็นมารดาเลี้ยงกำลังตั้งครรภ์เด็กๆอาจคิดมากได้

เสิ่นอิงฮวาเข้าไปในห้องทันที หมอตำแยกำลังทำความสะอาด หลิวเยี่ยนหรานซับเหงื่อที่ซึมบนใบหน้าให้นาง ส่วนจินเหยาตรวจดูเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม เด็กๆแข็งแรงดี"เฉินฮูหยิน ทั้งสามคนสุขภาพแข็งแรงมาก แฝดสามนี้ถือว่าคลอดไม่ยากเท่าไหร่นับถือใจท่านจริงๆ""คุณหนูรอง วันนี้ต้องขอบคุณท่านแล้ว""เฉินฮูหยินอย่าได้เกรงใจ เอาล่ะข้าจะจ่ายยาบำรุงให้ท่านนะ"จินเหยาออกไปแล้วด้านในทำความสะอาดเรียบร้อย จ้าวเฟยเฟยมองห่อผ้าสามห่อ เสิ่นอิงฮวาลุกไปอุ้มมาให้นางดูทีละคน ใบหน้าเหมือนกับพระบิดาไม่มีผิด ก่อนจะกระเซ้าเย้าแหย่ไม่จริงจัง"ใบหน้าคล้ายท่านอ๋องน้อยยิ่งนักเพคะพระชายา คงเพราะเสด็จแม่รักใคร่เสด้จพ่อมากแน่ๆลูกถึงเหมือนพระบิดาเพียงนี้""ท้องมาสิบเดือน กลับไปเหมือนพ่อกันหมด โตมาไม่เชื่อฟังจะหวดให้ก้นลายเลย"แอ๊ะ แอ๊ะ แอ๊ แอ๊ เสียงประท้วงเล็กๆดังออกมาจากปากน้อยๆที่กำลังส่งสัญญาณประท้วงมารดา ทั้งสามคนหัวเราะให้กัน หลิวเยี่ยนหรานจับมือน้อยๆ เจ้าหนูกำมือนางแน่นก่อนที่จะเอ่ยกับเจ้าก้อนแป้งในห่อผ้า"พวกเขาน่ารักเหลือเกิน พี่สะใภ้ข้าไม่รู้ว่าหากตัวเองมีบุตรจะน่ารักเช่นนี้หรือไม่""เอ๋...เอ่ยเช่นนี้หรือว่าพี่เยี่ยนหรานกำลังจ

กลีบดอกเก๊กฮวยสีขาวนวลถูกปลิดจากขั้วอย่างเบามือแล้ววางเรียงลงบนตะแกรงไม้ไผ่ทีละดอกอย่างใจเย็น แดดยามสายอบอุ่นแต่ไม่แผดเผา เป็นเวลาที่เหมาะแก่การตากดอกไม้ให้แห้งอย่างเป็นธรรมชาติชาดอกเก๊กฮวยและชาดอกเหมยกุ้ยของนางขายดีนัก เดือนหน้า โจวผิวจะมารับสินค้ารอบที่สาม หากโชคดียอดสั่งคงเพิ่มขึ้นอีกจ้าวเฟยเฟยกำลังจะหมุนตัวไปหยิบตะแกรงอีกใบที่วางอยู่ใต้ชายคา ทว่าเพียงก้าวยังไม่ทันพ้นเงาไม้ วงแขนแข็งแรงของใครบางคนก็โอบเข้าที่เอวอย่างรวดเร็ว“คิดถึงจัง เมียข้า...”เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วใกล้ใบหู จ้าวเฟยเฟยสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วหันไปค้อน“ปล่อยข้าเถิด ตาเฒ่า...เจ็บนะ!”เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง“หื้ม เสี่ยวเฟย ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”นางเบือนหน้าไปมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ดวงตาคู่งามหรี่มองคนที่เพิ่งกลับจากชายแดนในชุดเกราะ“ชุดเกราะท่านทิ่มหลังข้า จะไม่เจ็บได้อย่างไร อีกอย่าง ข้าอยากรู้จริง ๆ เวลาออกรบ ชุดหนักขนาดนี้ ท่านจะยกแขนขึ้นไหวหรือ”เฉินมู่หยางหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อได้ยินถ้อยคำประชดประชันจากภรรยา ปากนางนี่ช่างแหลมคมไม่มีเปลี่ยน เขาโน้มหน้าลงอย่า