All Chapters of ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงแสนร้ายกาจ: Chapter 181 - Chapter 190

ทุกสายตาหันไปทางผู้ที่มาใหม่ นั่นมันราชครูซุนนี่นา ได้ยินว่าสุขภาพไม่ค่อยดีเลยไปอยู่ชนบทกับน้องชายเพื่อรักษาตัว แล้วเหตุใดกลับมาโผล่ที่งานเลี้ยงสกุลมู่ได้ ซุนเต๋อฉายเดินมายังวงสนทนาก่อนจะประสานมือให้กับเฉินมู่หยาง"กระหม่อมซุนเต๋อฉายถวายพระพรท่านอ๋องน้อย ถวายพระพรพระชายาพ่ะย่ะค่ะ"ทันทีที่ซุนเต๋อฉายเคารพเฉินมู่หยางทำเอาทั้งงานเงียบกว่าเดิม ได้ยินว่าทายาทไหวอ๋องกลับมาแล้ว สามีคุณหนูมู่ก็คือเขาเช่นนั้นหรือ ขุนนางเก่าแก่ไม่สงสัยในตัวตนของเขา เพราะใบหน้านั้นไม่ผิดไปจากไท่ซ่างหวงองค์ก่อนสักนิด เฉินมู่หยางเอ่ยกับซุนเต๋อฉาย"ไม่ต้องมากพิธีหรอกท่านอาจารย์"ซุนเต่อฉายยิ้มและหันกลับมาหามู่หย่งเหอ"อดีตเจ้ากรมมู่ ท่านสบายสบายดีนะ ส่วนคุณชายใหญ่มู่หยวนเราคุ้นเคยกันที่อวี๋หยางพอควรแล้ว""สบายบดีขอรับ ท่านราชครูให้เกียรติมางานเลี้ยงหลานสาวของข้า ข้าน้อยดีใจยิ่งนัก""เจ้าอย่าได้เกรงใจเลย มู่กงกงพี่ชายท่านกับข้าก็นับว่าเป็นสหายกัน"เมื่อซุนเต๋อฉายเอ่ยจบ มู่หย่งอันที่ขัดหูขัดตาคุณหนูทั้งสองก็หันไปทางฉีเจิ้งและหยวนลี่ก่อนจะเอ่ย"งานเลี้ยงนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับเหลนสาวคนเดียวของข้า สนมหลินกับองค์ชายแปดก

มู่เฟยเฟยลุกจากที่นั่งมาคุกเข่าข้างๆสามี มู่กงกงประกาศฉบับที่สอง"ฮ่องเต้มีพระบัญชา คุณหนูสกุลมู่ มู่เฟยเฟยสร้างคุณงามความดี มอบเสบียงให้กองทัพยามสงคราม และเป็นสตรีที่เพียบพร้อม เราขอแต่งตั้งนางเป็นพระชายในเฉินหยางอ๋อง และพระราชทานมงคลสมรสสระหว่างเฉินหยางอ๋องและคุณหนูมู่เฟยเฟยในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า จบราชโองการ พระชายาท่านอ๋องยินดีด้วย"มู่เฟยเฟยยื่นมือไปรับม้วนผ้าสีทองจากมู่กงกงก่อนจะเอ่ยขอบพระทัยฮ่องเต้"ขอบพระทัยฝ่าบาทขอทรงพระเจริญเพคะ""อืมเอาล่ะ เฉินอ๋องพาชายาของเจ้าไปพักเถอะนางกำลังตั้งครรภ์คุกเข่านานๆไม่ดี""ราชโองการฉบับสุดท้ายเจิ้นเป่ยอ๋องรับราชโองการ"ซ่งหวายอันเดินมาด้านหน้าคุกเข่าลง มู่กงกงจึงประกาศ"ฮ่องเต้มีพระบัญชา ให้รับบุตรชายและบุตรสาวฝาแฝดของเจิ้นเป่ยอ๋องกลับเข้าสู่ราชวงศ์ บัดนี้ทั้งสองเติบใหญ่จึงให้เข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลวง และรับเสิ่นอิงฮวาเข้าเป็นพระชายาจบราชโองการ""กระหม่อมซ่งหวายอันขอบพระทัยฝ่าบาทขอทรงพระเจริญพ่ะย่ะค่ะ"หลังจากนั้นก็ประกาศให้ไป๋เซิงเป็นเจ้าเมืองอวี๋หยางต่อจากพ่อตาจินหมิง หลิวเยี่ยนฉางเป็นหัวหน้าองครักษ์แห่งตำหนักเฉิงอ๋อง ฟางฉายเป็นรองแม่ทัพฝ่

เสียงมโหรีบรรเลงดังกังวานทั่วทั้งเมืองหลวง วันนี้เฉินอ๋องจะแต่งงานกับคุณหนูสกุลมู่เป็นสมรสพระราชทาน ทั่วท้องถนนมีแต่ผู้คนยินดี บางคนก็มารับของโปรยทานได้ยินว่าเฉินอ๋องทุ่มเงินกว่าห้าพันตำลึงเพื่อโปรยหว่านตามทางตอบที่ขบวนรับเจ้าสาวเคลื่อนผ่านมโหรีดังมาจากทางทิศตะวันออกของเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งจวนหลันฮวาขอเฉินอ๋อง เพื่อที่จะไปทิศเหนือของเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งของสกุลมู่ ขนมและลูกกวาดรวมถึงเหรียญอีแปะถูกโปรยมาต่อเนื่อง ขบวนเจ้าบ่าวนั้นยิ่งใหญ่มากนัก เฉินหยางอ๋องในฉลองพระองค์สีแดงสดปักลวดลายมงคลด้วยด้ายสีทอง ผมรวบมวยตรึงกลางศีรษะ สวมกว๊านหยกสีขาวปักด้วยปิ่นที่แกะสลักรูปนกอินทรี ดูแล้วองอาจยิ่งนักร่างสูงนั่งตัวตรงบนหลังอาชาตัวสูงใหญ่ ชุดอาภรณ์สีแดงที่สวมใส่นั้นตัดกับขนสีขาวราวหิมะ ขนของมันเงางามราวกับหยกมันแพะที่ราคาแพงและหายาก เขามองตรงไปข้างหน้า ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหยกสลักยิ้มเล็กน้อย คุณหนูที่มาดูขบวนรับเจ้าสาววันนี้ต่างก็แอบเสียดาย ชายงามเพียงนี้เหตุใดก่อนหน้าพวกนางถึงไม่เคยเจอกันนะ เจิ้นเป่ยอ๋องที่มากับน้องชายยิ่งทำให้ขบวนวันนี้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม แม่ทัพไร้พ่ายขี่อาชาเคียงคู่แม่ทัพบูรพาพยัคฆ

เมื่อทุกคนกลับหมดแล้วร่างสูงก็เปิดประตูเข้ามา ยามซวีแล้วงานเลี้ยงจึงได้เลิกรา คู่บ่าวสาวจึงมีเวลาอยู่ด้วยกัน ซ่งมู่หยางเดินมาหาคนท้องที่เอนหลังอยู่ เขานั่งลงขอบเตียง มือจับปอยผมทัดหูให้อย่างแผ่วเบา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย"เหนื่อยหรือไม่น้องหญิง ขอโทษนะที่ทิ้งให้เจ้าอยู่คนเดียวเหงาหรือเปล่า""ไม่เพคะ พอดีไป๋ฮูหยินกับหลินฮูหยินมาหา ผิงผิงกับเสี่ยวฮวาและคู่แฝดมาหาช่วยกันบีบนวดและพูดคุยเป็นเพื่อน"ซ่งมู่หยางพาเมียเข้ามิติ มู่เฟยเฟยรู้เลยว่าคืนนี้เขาเอาแต่ใจแน่ๆ แล้วคนตัวโตก็เอ่ยออกมาจริงๆ"อืม..ดึกแล้วเดี๋ยวจะเลยฤกษ์นะ เราสองคนเข้าหอกันเถอะ"มู่เฟยเฟยมองหน้าเขา ซ่งมู่หยางเลื่อนมือลงมาที่สายผูกเอวเขาคลายปมออก มู่เฟยเฟยจับมือหนาเอาไว้จ้องตาสามีเป็นเชิงห้ามปราม คนตัวโตจ้องตอบเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า"น้องหญิง ตั้งแต่งานเลี้ยงวันนั้นพี่ยังไม่ได้รักเจ้าอีกเลยนะ""ท่านอ๋อง...ทรงหิวเก่งเหลือเกินนะเพคะ ทรงรับอนุสักคนไหม อื้อ"ซ่งมู่หยางไม่ยอมให้เมียพูดต่อ เขาจูบนางอย่างเรียกร้อง กระทั่งมู่เฟยเฟยทุบหลังเขาเพราะนางหายใจไม่ออก บึ๊ก ๆ ๆๆ ร่างสูงยอมปล่อยอย่างเสียดาย ปากจิ้มลิ้มบวมเจ่อ นางเอ่ยทันทีที

หลังจากนั้นรถม้าก็เคลื่อนออกจากเมืองหลวง สกุลมู่มีคนตามไปกว่าห้าสิบคนเพราะนายท่านรองไปกับคุณหนูด้วย จวนมู่เงียบเหงาลงทันทีเมื่อคุณหนูจากไป เมืองหลวงกลับมาปกติดังเดิม หลังจากที่ซ่งมู่หยางไปไม่นานรัชทายาทก็พาเฉินเหว่ยออกเดินทางไปดูความเป็นอยู่ราษฎรและส่งข้อมูลกลับมาให้ฮ่องเต้วินิจฉัยเพื่อมีพระดำริต่อไป จางซือเหยียนออกเดินทางไปด้วยเพื่อคุ้มครองรัชทายาทและสอนวรยุทธทั้งคู่ไปพลางๆด้วยสิบสามปีผ่านไปจวนอ๋องยามนี้เต็มไปด้วยพี่เลี้ยงเนื่องจากพระชายาและท่านอ๋องทรงมีบุตรธิดาถึงแปดคนและพระชายาทรงพระครรภ์ที่เก้าได้ห้าเดือนแล้ว ร่างอุ้ยอ้ายกำลังทำบัญชี เด้กหนุ่มคนหนึ่งเดินมาหานาง เมื่อเงยหน้าก็เห็นยเป็นเวี่ยหยุนที่ไปทำงานดูและพื้นที่กลับมารายงาน ยามนี้เจ้าตัวน้อยที่เคยมาของานทำและขอเสื้อผ้าไปให้มารดาเขาได้สวมหมวกจอหงวนแล้ว"พระชายากระหม่อมไปดูมณฑลหมางหยวนและนำตัวอย่างดินมาให้ทอดพระเนตรแล้วพ่ะย่ะค่ะ""อืม เอามาดูสิ"มู่เฟยเฟยพิจารณาดินที่เซี่ยหยุนนำมาอย่างละเอียดมือเรียวหยิบดินขึ้นมาหนึ่งกำมือ ดินนั้นไม่มีความชุ่มชื้นพอจะจับตัวเป็นก้อน แต่มันกลับมีลักษณะพิเศษที่ทำให้ดวงตาของนางเป็นประกาย"ดินนี่คื