جميع فصول : الفصل -الفصل 116

Napuno ng mga bulungan ang buong simbahan, kahit ang pari sa harap ay naguguluhan sa nangyayari. Kaagad na tumayo ang magulang ni Lorelyn, lumapit sa mga police. “Sir, mali yata kayo ng pinasukan. This is a big event,” seryosong sabi ng ama ni Lorelyn. “This is my daughter’s wedding. Ang bastos niyo yata na biglaan nalang kayong pumasok.”Hindi nagpatinag ang pulis na nasa unahan. Maingat niyang inilabas ang dokumentong hawak at inilahad iyon sa harap ng ama ni Lorelyn, sapat para mabasa nito ang nakasulat.“Sir, may dala kaming warrant of arrest,” mahinahon ngunit matigas ang boses niya. “Para po ito kay Miss Lorelyn Dela Paz, kaugnay sa kasong kidnapping.”Parang biglang bumigat ang hangin sa loob ng simbahan. Lalong lumakas ang bulungan ng mga bisita, may ilan pang napatayo mula sa upuan para mas makita ang nangyayari sa harap.Nanigas ang ama ni Lorelyn, hindi agad nakapagsalita. “Kidnapping? That’s ridiculous,” mariin niyang sagot, pilit pinananatiling kalmado ang tono. “Sigurad

Dalawang buwan na ang lumipas, magaling na si Elira at bumalik narin siya sa trabaho. Pero hindi rin niya kinuha agad ang projects dahil advise ni Suzy na dahan-dahan muna. Ang kinuha niya ay mga photoshoots lang sa mga brands, at isang movie project. Sa loob ng tent niya, pumasok si Amelie, may dala siyang paboritong kape ni Elira, sa make-up artist at sa kanya. “Thank you, Amelie,” sabi ni Elira. “By the way, lumapit sa akin ang guard ng production pagkapasok ko rito. May naghahanap daw sa’yo, hindi niya muna pinapasok dahil kailangan niya muna ng confirmation saiyo. Hindi ko kilala ang tao,” paliwanag ni Amelie. Kumunot ang noo ni Elira. Wala naman siyang inasahan na bisita. “Ano raw ang pangalan?” tanong niya. Tumingin siya sa make-up artist para patigilin muna sa ginagawa nito sa pag-aayos sa kanya. “Magkape ka muna,” saad niya. “Okay, thank you, Miss Elira,” sagot ng make-up artist. Tumayo si Elira saka lumapit kay Amelie. “Enrico raw,” sagot ni Amelie. Napatigil si Elir

Maagang sumikat ang araw kinabukasan, ngunit tila mas maliwanag ang paligid para kina Elira at Gavin.Sa loob ng ospital, tahimik ngunit puno ng kakaibang saya ang silid ni Enrico. Nakaupo si Josephine sa tabi nito habang inaayos ang kumot, samantalang si Elira ay nakatayo sa gilid ng kama, hawak ang kamay ng ama. Nasa tabi niya si Gavin, hindi maalis ang ngiti sa mga labi.“Ma… Papa…” marahang panimula ni Elira, bahagyang kinakabahan ngunit halatang may dalang magandang balita. “May sasabihin kami.”Napatingin agad si Josephine, napansin ang kakaibang kinang sa mga mata ng anak. “Ano ‘yon?” tanong niya, may halong pag-aalala at curiosity.Nagkatinginan sina Elira at Gavin bago dahan-dahang inilabas ni Elira ang maliit na ultrasound photo mula sa kanyang bag.“Buntis ako,” diretsahan niyang sabi, ngunit may halong emosyon ang boses.Nanlaki ang mga mata ni Josephine. “A-ano?” napahawak siya sa dibdib niya, hindi makapaniwala. “Talaga?”Tumango si Elira, bahagyang ngumiti habang pinipi