ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / My Ninong’s Secret Desire / บทที่ 101 - บทที่ 110

บททั้งหมดของ My Ninong’s Secret Desire: บทที่ 101 - บทที่ 110

116

101

Buong linggo, walang ibang ginawa si Elira kundi magtrabaho na mas lalong kinabahala ng pamilya niya at nina Suzy at Amelie. Kahit anong pilit ng mga ito sa kanya ay hindi ito pumapayag na magpapahinga siya. Sa kabilang banda, matapos ang isang linggo, bumalik si Lorelyn sa opisina ni Gavin dala ang dalawang clearbook na naglalaman ng mga plano niya para sa nalalapit na kasal nila ni Gavin. Pursigido siyang matapos ang kasal nang sa ganoon ay wala na talagang kawala sa kanya si Gavin. “What do you think? Mas mahaba pa siguro na cake ang kunin natin,” saad niya.“Hmm,” simpleng sagot ni Gavin, walang pakialam sa mga sinasabi ng babae. Kanina pa nagsasalita si Lorelyn pero kahit ni isa ay hindi tumugon nang maayos ang lalaki. Tinignan niya nang masama si Gavin kahit na nakayuko ito at may ginagawa sa laptop. Bigla niyang hinampas ang mga palad niya sa lamesa dahilan para mapatigil si Gavin sa ginawa nito. Wala siyang ganang tumingin sa babaeng nasa harap niya na puno na ng galit. “A
อ่านเพิ่มเติม

102

Naging magulo ang loob ng Trauma Department nang sabay-sabay na bumukas ang sliding doors ng emergency entrance.“Clear the hallway! Multiple vehicle collision incoming!” sigaw ng isang nurse habang mabilis na naglalatag ng mga stretcher.Sunod-sunod ang pagdating ng mga ambulansya. Ang una ay galing sa bus na nasangkot sa aksidente. Halos puno iyon ng mga sugatang pasahero, may duguan ang noo, may bali ang braso, may umiiyak sa sakit habang pilit na kinakalma ng mga paramedic.“Male, forty-five, possible concussion!”“Female, mid-thirties, broken clavicle!”“Pulse stable, but keep her on oxygen!”Halos hindi na magkarinig ang mga doktor sa dami ng boses. Tumakbo ang mga nurse mula sa isang cubicle papunta sa isa pa habang nag-aabot ng kagamitan.Sa isang stretcher, isang batang babae ang umiiyak habang hawak ang kamay ng ina niyang walang malay.“Mommy! Mommy please wake up!”“Take the child to Pediatrics,” utos ng isang doktor habang mabilis na sinusuri ang babae.Sa kabilang bahagi
อ่านเพิ่มเติม

103

Pagdating nina Suzy at Amelie sa St. Gabriel Medical Center, halos hindi pa humihinto ang takbo ng kanilang mga paa. Pareho silang hinihingal habang dumaan sa automatic glass doors ng emergency entrance. Nang makarating sila sa mismong lugar kung saan nangyari ang aksidente, hindi na nila nakita si Elira, pero nang makita nila ang kotse nito ay mas lalo silang kinabahan. Kaya kaagad na silang naghiwalay bumyahe papunta sa ospital, sinundan ang mga ambulansa. “Miss, excuse me!” agad na lumapit si Suzy sa reception desk. Halata ang pag-aalala sa mukha niya. “May dinala bang babae dito galing sa car accident sa highway? Her name is Elira Santillan.”Saglit na tumingin ang nurse sa computer. “Please wait a moment, ma’am.”Habang naghihintay, hindi mapakali si Amelie. Nakapikit siya sandali, pilit inaalala ang eksena kanina, ang basag na windshield ng kotse, ang ambulansyang mabilis na umalis, at ang kaba na kumapit sa dibdib niya nang hindi na nila makita si Elira.“Miss Suzy…” mahina ni
อ่านเพิ่มเติม

104

Sa kabilang panig ng lungsod, malayo sa sterile na liwanag ng ospital at sa tunog ng mga medical machines na patuloy na nagbabantay sa buhay ni Elira, may isang lugar na punong-puno ng katahimikan, ngunit hindi ng kapayapaan.Sa loob ng isang maluwang at marangyang silid sa penthouse suite, nakatayo si Lorelyn sa harap ng floor-to-ceiling window. Sa labas ay kumikislap ang mga ilaw ng lungsod, parang mga bituing nahulog sa lupa. Ngunit ang ganda ng tanawin ay walang epekto sa kanya.Dahan-dahan niyang iniikot ang wine glass sa kamay niya. Ang madilim na pulang likido ay kumikislap sa ilaw ng chandelier.Sa kabilang kamay niya ay ang cellphone. Nakatapat iyon sa tainga niya habang kalmado siyang nakikinig sa lalaking nasa kabilang linya.“Ma’am… nagkaroon ng problema,” maingat na sabi ng boses.Hindi nagbago ang ekspresyon ni Lorelyn.“Problema?” ulit niya, halos pabulong.“Hindi po siya namatay.”Sandaling tumigil ang pag-ikot ng wine glass. Pero imbes na magalit, bahagya lang siyang
อ่านเพิ่มเติม

105

Dalawang araw pa ang lumipas, at pareho pa rin ang itsura ng kwarto, parehong tahimik, parehong mabigat.Nakaupo si Klarisse sa sofa, hawak ang isang basong malamig na tubig na ilang beses na niyang nakalimutang inumin. Paminsan-minsan ay napapatingin siya kay Elira, na hanggang ngayon ay hindi pa rin nagigising. Sa kabilang side ng kama, nakayuko si Josephine, hawak ang kamay ng anak na para bang doon siya kumukuha ng lakas.Hindi niya na mabilang kung ilang beses na niyang ginawa iyon. Kung ilang beses na niyang kinausap si Elira kahit walang sagot, at kung ilang beses na niyang pinilit paniwalaan na gigising ito.Hanggang sa, bahagyang gumalaw ang daliri ni Elira.Hindi iyon agad napansin ni Josephine. Ngunit si Klarisse, na kanina pa nakatitig, ay napakunot ang noo. Akala niya’y guni-guni lang.Pero muli itong gumalaw.Mas malinaw.Napabitaw siya sa baso. “Elira…?” mahina niyang tawag, nanginginig.Walang sagot. Ngunit sa pagkakataong ito, dahan-dahang kumibot ang talukap ng mata
อ่านเพิ่มเติม

106

“Bwesit!” Isang malakas na sigaw ang binitawan ni Lorelyn, ibinato niya ang mga gamit na nasa malapit niya, nakatayo lang naman ang tatlong lalaki sa gilid nito, nakayuko na para bang mga batang pinagalita. “Isang babae lang iyon, hindi niyo pa napatay?!” ulit niyang sigaw. Nang malaman niya ang balita mula sa TV na gising na si Elira, hindi niya iyon matanggap. “Ma’am, hindi rin naman namin mapasok ang kwarto niya sa ospital dahil bukod sa may nagbabantay na bodyguards sa labas ng kwarto nito, hindi rin siya iniiwan ng pamilya niya,” katwiran ng lalaking nasa gitna. Tinignan siya nang masama ni Lorelyn. “Bobo ka ba, ha? Ang laki ng binayad ko sainyo, bati ba iyon ako pa ang gagawa ng paraan kung paano ninyo patumbahin ang mga iyon?” giit niya. Hindi na nagsalita ang kahit na sino sa kanila. Wala narin naman silang magagawa sa galit ni Lorelyn. Nang paalisin na sila ni Lorelyn, nagkatinginan sila sa loob ng kotse niya. “Anong gagawin natin?” tanong ng lalaki na nasa passenger
อ่านเพิ่มเติม

107

Nasa bahay parin si Elira, nagpapagaling. Hindi pa masyadong maayos ang katawan niya, lalo na ang ulo niya pero bumabalik na sa maayos ang mukha niya. Nagiging maliwanag na ito. Paminsan-minsan ay hinayaan niyang bumisita sina Suzy at Amelie, tinatanong niya kung may mga projects pa ba siyang mababalikan sa oras na kaya niya na. Sagot naman ni Suzy ay meron pa, at handa parin siyang tanggapin ng mga brands at kumpanya. May nag-aantay din sa kanyang project na pelikula. “Maraming salamat talaga, Miss Suzy, Amelie…hindi niyo ako iniwan,” sabi niya sa dalawa. Lumapit naman si Amelie sa kanya, hinawakan ang kamay. “Ano ka ba, akala nga namin ikaw ang mang-iiwan. Mabuti nalang nagising ka na, at kasama ka na namin ulit. Huwag mo nang uulitin iyon, ha. Kapag handa ka na ulit magtrabaho, magpahatid ka nalang sa kung saan mo gusto, dapat may bantay ka palagi.” Mahaba nitong sabi. Puno ng pag-aalala ang boses niya. Napangiti na lamang si Elira sa kanilang dalawa. Mayamaya, may naisip na i
อ่านเพิ่มเติม

108

Dumating muna ang dinner kasama ang magulang ni Lorelyn, bago ang kasal nila kinabukasan ni Gavin kinabukasan. Nasa loob sila ngayon ng isang five star restaurant. Magkatabi ang magulang ni Lorelyn, sa gilid nila ay ang nakakabatang kapatid ni Lorelyn na si Lorelie. Magkatabi naman sina Gavin at Lorelyn, nakapalupot ang kamay ni Lorelyn sa braso ni Gavin, seryoso naman ang mukha ni Gavin. “Finally, ikakasal narin kayo. Sobrang tagal niyo ng engaged. Naghiwalay pa. Dito rin pala pupunta,” masayang sabi ng nanay ni Lorelyn. Natuwa naman si Lorelyn sa sinabi ng ina. “Yes, Mom. Alam ko naman na dito talaga kami mapupunta ni Gavin.”“Then, maybe we can bind some other business of Gavin with ours,” sabi ng tatay ni Lorelyn. Doon na napatingin si Gavin sa ama niya. Alam niya na para lang sa negosyo niya kung bakit gustong-gusto ng magulang ni Lorelyn na ikasal sila. “Dad, it’s our wedding tomorrow. Hindi ba pwede na susunod na iyan pag-usapan?” pigil ni Lorelyn sa ama. Nagkibit balikat
อ่านเพิ่มเติม

109

Hindi nagmamadali si Gavin habang hinahawakan si Elira, bawat galaw ay may halong pag-aalinlangan at pag-iingat, na para bang natatakot siyang masaktan muli ang babaeng nasa harapan niya.Tahimik ang silid, tanging ang magaan nilang paghinga ang maririnig. Sa bawat paglapit ng katawan nila sa isa’t isa, mas lalong umiinit ang hangin sa pagitan nila.Nakatitig si Gavin kay Elira, sa mga mata nitong puno ng lambing ngunit may halong lungkot. Para bang sa kabila ng sandaling iyon, pareho nilang alam na hindi ito simpleng gabi lamang.“Hindi pa huli ang lahat para umatras…” mahinang bulong ni Gavin, halos hindi marinig.Kahit hindi niya narin kayang pigilan ang sariling nararamdaman na sensasyon sa kanyang katawan, ang iniisip niya parin ay si Elira. Hindi pa naman talaga buong maayos ang kalayan ng dalaga. Kaya nagtataka siya kung bakit tila si Elira na mismo ang unang gumalaw. Ngunit marahang umiling si Elira. Inabot niya ang mukha ni Gavin at hinaplos iyon, ang kanyang mga daliri ay d
อ่านเพิ่มเติม

110

Kinabukasan, magkatabi parin sina Elira at Gavin sa kama. Naunang magising si Elira, dahan-dahan siyang tumingin sa gilid niya, at nang makita niya si Gavin sa tabi niya, napabangon siya. Tumingin siya sa orasan na nasa side table. “Nako naman, malapit na ang oras.” Bulong niya. Iniisip niya na kailangan nang umalis ni Gavin kaya ginising niya ito. “Hmm, hug me more,” Mahina nitong sabi. “Araw na ng kasal. Baka mahuli ka,” Mahina niyang sabi. Pero hindi siya pinakinggan ni Gavin, hinila siya nito para yakapin. “Gavin… baka mahuli ka kasi,” sabi niya. “Hmm, hayaan mo na iyon. My men are already there,” saad nito. Hinalikan niya si Elira sa labi, tumugon naman si Elira at may maliliit na ungol ang lumalabas. Mayamaya, siya rin ang tumigil. "You should prepare now, we need to stick to the plan. "Nagreklamo si Gavin, ngumuso siya. "Alright. Pero bago ako umalis, we need to have a breakfast first. Gusto kong kasama kita sa breakfast."Natawa nang mahina si Elira saka tumango. "Ok
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
789101112
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status