All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 371 - Chapter 380

ฉู่หนิงมองคนผู้นี้ปราดหนึ่ง ก่อนที่เสิ่นหว่านอิ๋งซึ่งนั่งอยู่ข้างกายจะยิ้มพลางอธิบายว่า “บรรพบุรุษของท่านลุงหานซิ่งได้รับสมญานามว่าเป็นเทพแห่งสงคราม เมื่อก่อนในสมรภูมิ ท่านลุงหานเคยนำทัพทหารม้าห้าหมื่นนายบุกตีกองทัพข้าศึกที่มีกำลังถึงหนึ่งแสนแตกพ่ายได้สำเร็จ เปี่ยมล้นด้วยความเกรียงไกรเฉกเช่นเดียวกับบรรพชนของเขา”ที่แท้ก็เป็นเชื้อสายแม่ทัพสงครามนี่เอง เช่นนั้นย่อมไม่แปลกที่จะใส่ใจเรื่องศึกสงครามฉู่หนิงหัวเราะออกมาเบา ๆ “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ท่านหานหากมีสิ่งใดอยากถามก็มิจำเป็นต้องอ้อมค้อม”หานซิ่งเองก็ไม่เกรงใจ เอ่ยถามออกไปตรง ๆ “ศึกที่ติ้งเซียง กระหม่อมเองก็ได้ยินเรื่องราวมาบ้างแล้ว เพียงแต่มีหนึ่งสิ่งที่กระหม่อมไม่เข้าใจ ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่ามู่หรงจู๋จะถอนทัพทหารม้ากองบัญชาการออกไปและฉวยโอกาสนี้บุกโจมตีสังหารเขาได้สำเร็จ?”ศึกครั้งนี้ จุดชี้ขาดสำคัญอยู่ที่ตรงนี้เอง หากมู่หรงจู๋ไม่ถอนทัพบัญชาการออกไป จ้าวอวี่ก็คงมิอาจสังหารมันได้!ดังนั้นหานซิ่งจึงใคร่อยากรู้นัก ฉู่หนิงเอาความมั่นใจจากที่ใดมาคาดการณ์ว่าจะสามารถทำให้มู่หรงจู๋ถอนทัพบัญชาการได้สำเร็จสำหรับเรื่องนี้ ฉู่หนิงกลับย

“หากนโยบายดังกล่าวนี้สามารถดำเนินการได้จริง ไม่เกินสามปี ปิงโจวจะต้องเป็นดินแดนอันมั่งคั่งอุดมสมบูรณ์อย่างแน่นอน”หยุดชะงักไปเล็กน้อย ตี๋เหวินเย่ากลับโพล่งคำถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “หากว่าตระกูลบุญหนักศักดิ์ใหญ่ย้ายออกไปแล้ว พวกเขาย่อมพาคนจำนวนมากติดตามไปด้วย การค้าขายที่นั่นจะต้องหยุดชะงักอย่างสมบูรณ์ เช่นนี้ย่อมส่งผลเสียต่อท่านอ๋องเป็นอย่างยิ่ง”คำพูดนี้ทำให้ฉู่หนิงอดมองบุคคลผู้นี้สูงขึ้นไม่ได้เทียบกับอีกสี่คนที่เหลือ บุคคลผู้นี้ชัดเจนว่ามีความมีความคิดรอบคอบกว่าสักหน่อยสำหรับข้อสงสัยของตี๋เหวินเย่า ฉู่หนิงมิได้ปิดบัง ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เรื่องประชากรไหลหายไป ข้าได้คาดการณ์เอาไว้แล้ว ถึงครานั้นขอเพียงคนที่ยังอยู่ทำหน้าที่ของตนเองให้ดี เมื่อเรื่องแพร่ออกไป คนจากมณฑลอื่นจะต้องย้ายมาปักหลักตั้งถิ่นฐานที่ปิงโจวแน่!”ในเมื่อคนปิงโจวสามารถย้ายออกไป เช่นนั้นคนจากมณฑลอื่นก็สามารถย้ายเข้ามาได้มิใช่หรือ?ตี๋เหวินเย่าผงะไป จากนั้นจึงประสานมือคารวะพร้อมยิ้มเจื่อน ๆ “ท่านอ๋องปรีชาปราดเปรื่องยิ่ง ที่แท้ท่านได้ใคร่ครวญถึงจุดนี้เผื่อไว้ก่อนแล้ว กลับเป็นข้าเสียอีกที่คิดมากไปเอง”ฉู่หนิงหัวเราะเส

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนพยักหน้าเบา ๆ ของใหม่ ๆ หากมีผู้ใดกล้านำร่อง จะต้องกลายเป็นสินค้าที่คนต่างแย่งกันซื้อแน่นอนยิ่งไปกว่านั้นองค์หญิงต้าโจวและองค์หญิงต้าฉินต่างเป็นเชื้อพระวงศ์จากแคว้นอื่นทั้งสิ้น คำพูดของพวกนางย่อมมีน้ำหนักทำให้คนคล้อยตามได้มากกว่าเหล่านางสนมในพระราชวังทว่าเสิ่นหว่านอิ๋งกลับขมวดคิ้วขึ้นและเอ่ยว่า “สตรีสองนางนี้มิใช่คนง่ายจะรับมือ อีกทั้งเป้าหมายในการมาเยือนของพวกนางครั้งนี้ก็เพื่อสอดส่องกำลังของแคว้นเราหลังเสร็จศึกกับต้าจ้าว”ฉู่หนิงใจกระตุกวูบ “เจ้ารู้จักสองคนนี้หรือ?”เสิ่นหว่านอิ๋งพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะอธิบายอุปนิสัยของสองคนให้ฟังคร่าว ๆ หนึ่งรอบหลี่ลี่องค์หญิงต้าโจว ได้รับพระราชทานแต่งตั้งตำแหน่งเป็นองค์หญิงเกาผิง เป็นพระธิดาในจักรพรรดินีต้าโจว นิสัยโอหังอวดเบ่ง และโปรดปรานบุรุษรูปงามเป็นที่สุดในราชวงศ์ต้าโจว ชายใดที่ถูกนางหมายตา จะต้องถูกนางดึงตัวไปเป็นชายบำเรอและที่ยิ่งไปกว่านั้นสตรีผู้นี้ยังมีนิสัยดุร้ายเอาแต่ใจ คำเดียวไม่เข้าหูก็พร้อมสังหารได้ทันทีในราชวงศ์ต้าโจว ต่อให้ล่วงเกินจักรพรรดินียังพอทน แต่ห้ามล่วงเกินองค์หญิงเกาผิงเด็ดขาดเล่ามาถึงตรงนี้ เ

ข้างกายมีจ้าวอวี่คอยคุ้มกัน ด้านหลังคือหวังเหวินกวงเสนาบดีกรมพิธีการ ซ้ายขวาสองข้างคือผู้ถือธงและนักสังคีตด้วยราชวงศ์ต้าโจวเป็นราชวงศ์มหาอำนาจ ราชวงศ์ต้าฉู่จึงมิบังอาจละเลย ยิ่งไปกว่านั้นคนที่อีกฝ่ายส่งมาเยือนครั้งนี้ยังเป็นถึงองค์หญิงด้วยอีกทั้งอุปนิสัยขององค์หญิงเกาผิงท่านนี้ยังเอาแต่ใจไร้เหตุผล ผู้ใดก็มิบังอาจล่วงเกิน ฉู่หนิงเองได้เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว สั่งให้กรมพิธีการจัดสรรกำลังคนมาไม่น้อย จัดพิธีต้อนรับให้ยิ่งใหญ่หรูหราทีเดียวหวังเหวินกวงเสนาบดีกรมพิธีการเองก็ทราบดีว่าองค์หญิงเกาผิงมิใช่คนที่ควรหาเรื่อง เขาจึงมิได้เห็นแย้งกับเรื่องนี้ภายใต้การจับตามองของทุกคน ไม่นานนักขบวนผู้ติดตามจำนวนสามร้อยคนก็ปรากฏขึ้นด้านนอกกำแพงเมืองขบวนเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่นานก็เผยโฉมที่แท้จริงให้เห็น สิ่งที่สะดุดสายตาที่สุดคือรถม้าสีชมพูคันมหึมาตรงกลาง ซึ่งใหญ่กว่ารถธรรมดาถึงห้าเท่าเลยทีเดียว!รถม้าถูกประดับตกแต่งอย่างหรูหรา ยอดบนหลังคาประดับด้วยไข่มุกราตรีเม็ดหนึ่ง ทั้งสี่มุมยังมีไข่มุกทองคำประดับห้อยระย้า ผ้าม่านรถม้าถักทอจากเส้นไหมทองคำ ประกายสีทองส่องสว่างเจิดจ้า ระยิบระ

สองคนประจันหน้ากันบนที่นั่งหลัก องค์หญิงเกาผิงจ้องมองฉู่หนิงที่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ สีหน้าดูมีเลศนัย“คิดไม่ถึงว่าฉู่หนิงจะรูปงามถึงเพียงนี้ หล่อเหลาเสียยิ่งกว่าชายบำเรอสามคนของข้าเสียอีก~”องค์หญิงเกาผิงจ้องมองฉู่หนิง ตาไม่กะพริบ ท่าทางราวกับอยากกลืนกินเขาทั้งตัวฉู่หนิงใจหวิววูบ รู้สึกเหมือนกับว่าตนเองกำลังถูกน้ำเหนือและสัตว์ร้ายจ้องเล่นงานอย่างไรอย่างนั้น ลางสังหรณ์ไม่ดีถาโถมเข้ามาในใจไม่หยุดสตรีผู้นี้คงมิได้หมายตาข้าอยู่กระมัง?นัยน์ตากลอกมองอย่างใช้ความคิด ฉู่หนิงหัวเราะออกมาเบา ๆ “องค์หญิงเกาผิงพูดเล่นแล้ว ทั้งสามท่านนั้นของท่านล้วนเป็นคนที่คัดสรรมาอย่างประณีตทั้งสิ้น ข้าจะเปรียบเทียบกับพวกเขาได้อย่างไร”ตลกนักหรือ ให้เอาตนเองไปแข่งเทียบความงามกับพวกชายบำเรอ หยามเกียรติกันชัด ๆ!องค์หญิงเกาผิงส่ายศีรษะ ก่อนจะผุดลุกขึ้นและเยื้องกรายไปหยุดเบื้องหน้าฉู่หนิงอย่างแช่มช้า ทันใดนั้น ลมรำเพยกลิ่นหอมหวานระลอกหนึ่งพลันเข้าปกคลุมไม่รอให้ฉู่หนิงทันตอบสนอง นางพุ่งตรงเข้าหาฉู่หนิงทันทีจากนั้น กลิ่นหอมแปลกประหลาดก็แทรกซึมเข้าสู่สมองของฉู่หนิงหนังตาของฉู่หนิงกระตุกถี่ เลือดลมในร่า