Semua Bab ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Bab 741 - Bab 750

องค์รัชทายาทโกรธสุดขีด กำหมัดแน่น “ท่านให้เขาเข้ามา เขาก็ไม่ยอมเข้า มิหนำซ้ำยังจงใจตัดการส่งเกลือบริสุทธิ์กับที่พอกหน้าให้พระราชวังอีก!”“นี่เขาตั้งใจจะต่อต้านเสด็จพ่อชัด ๆ พฤติกรรมแบบนี้ไม่ควรปล่อยไว้ มิเช่นนั้นหากวันหน้ามีคนเอาเยี่ยงอย่าง จะยิ่งส่งเสริมพฤติกรรมชั่วร้ายนะพ่ะย่ะค่ะ!”บัดนี้ฮ่องเต้ทรงกริ้วยิ่งนัก ตวาดเสียงกร้าว “เจ้าไปตามเขาเข้ามาเดี๋ยวนี้!”จ้าวหมิงเชิญฉู่หนิงไม่สำเร็จ ให้องค์รัชทายาทไปเชิญคงจะได้ผลกระมัง?แววตาองค์รัชทายาทเป็นประกาย รีบประสานมือรับบัญชาแล้วหมุนตัวออกไปนอกตำหนักให้ข้าไปเชิญงั้นหรือ? ฮึฮึ ฉู่หนิงเจ้ารอรับเคราะห์เถิด!เมื่อเดินออกมานอกตำหนัก ก็เห็นฉู่หนิงกำลังผิวปากใส่จักจั่นบนต้นไม้อยู่พอดีท่าทางสบายอกสบายใจเช่นนี้ ทำให้องค์รัชทายาทแค่นหัวเราะ “น้องสิบแปดช่างสำราญใจยิ่งนัก ถูกเสด็จพ่อลงโทษ ยังมีอารมณ์สุนทรีย์เช่นนี้อีก”ฉู่หนิงไม่แม้แต่จะเหลือบตามององค์รัชทายาท เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ยืนรับโทษมันน่าเบื่อปานนี้ ข้าจะอยู่นิ่งได้อย่างไร ย่อมต้องหาเรื่องสนุกดูบ้าง”ฉู่หนิงหยุดเล็กน้อย เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วหันไปมององค์รัชทายาทพร้อมเอ่ยยิ้ม ๆ “ท่านพี่

องค์รัชทายาทมองฉู่หนิงตามฮ่องเต้เข้าไปในตำหนัก แววตาพลันวูบไหวด้วยประกายเยียบเย็นจากนั้นเขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ แล้วรีบตามเข้าไปเสด็จพ่อมิได้ห้ามข้าเข้าไปเสียหน่อย!เมื่อเข้าในตำหนัก องค์รัชทายาทก็ปรายตามองฉู่หนิงในขณะนั้น ฮ่องเต้ก็เอ่ยเสียงเนิบ “พอได้แล้ว เรื่องวุ่นวายนี้ควรจบเสียที เรื่องเกลือบริสุทธิ์กับที่พอกหน้า เจ้าจัดการให้เรียบร้อยด้วย”ฉู่หนิงหัวเราะแห้ง ๆ “เสด็จพ่อโปรดวางพระทัย ลูกยังมีของสำรองอยู่บ้าง ในเมื่อวังหลวงต้องการของ แน่นอนว่าลูกต้องจัดส่งให้วังหลวงก่อนเป็นอันดับแรก”ฮ่องเต้ถอนหายใจโล่งอกเจ้าลูกคนนี้มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ ถึงกับรู้ว่าต้องใช้เรื่องนี้มาบีบเราดีที่เรื่องนี้คลี่คลายแล้ว เหล่านางสนมในวังหลังคงไม่มาทำให้เรารำคาญใจอีกส่วนเรื่องกรมคลังนั้น...ในเมื่อปฏิเสธการลาออกต่อหน้าทุกคนไปแล้ว เรื่องการสอบสวนก็ต้องหยุดไว้เพียงเท่านี้แต่องค์รัชทายาทกลับก้าวออกมาทันที เอ่ยเสียงขรึมว่า “เสด็จพ่อ น้องสิบแปดละเมิดหนังสือรับรองทางทหาร ให้กรมคลังขึ้นทะเบียนผู้อพยพของปิงโจว นี่เป็นการมิสมควรพ่ะย่ะค่ะ”โอกาสดีเช่นนี้ จะละทิ้งไปได้เช่นไรกว่าจะได้หลักฐานเล่นงานฉู่ห

ฉู่หนิงมององค์รัชทายาทตรงหน้าที่ยอมก้มหัวอันสูงศักดิ์ลง มุมปากคลี่ยิ้ม เผยสีหน้าหยอกเย้า“ท่านพี่องค์รัชทายาทไยกล่าวเช่นนี้ ข้ามิได้ตั้งใจกลั่นแกล้ง แต่ไม่มีของจริง ๆ”ฉู่หนิงแสร้งถอนใจ “เฮ้อ ก็ครั้งนี้ใครใช้ให้ท่านพี่องค์รัชทายาททำเกินไปนัก ไปทำให้พวกผู้อพยพขุ่นเคือง บัดนี้พวกเขาพากันหยุดงานประท้วง ข้าเองก็จนปัญญาเหมือนกัน”ฉู่หนิงเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วเอ่ยต่อ “หากได้รับผู้อพยพเพิ่มอีกสักหน่อย ไม่แน่ว่าเรื่องนี้ก็อาจจะพอแก้ได้”กล่าวจบ ฉู่หนิงก็แสร้งทำทีเหมือนเผลอพูดเรื่องไม่ควรพูด จึงหัวเราะแห้ง ๆ “ช่างเถอะ เรื่องแบบนี้ไม่ควรเอ่ยต่อหน้าท่านพี่องค์รัชทายาท”“เวลาล่วงเลยไปมากแล้ว ข้ายังมีธุระอื่น ขอตัวก่อน ขอลา!”กล่าวจบก็ไม่รอให้องค์รัชทายาทตอบ ฉู่หนิงหันกายเดินจากไปทันทีองค์รัชทายาทจ้องแผ่นหลังของฉู่หนิงที่ค่อย ๆ จากไป แววตาฉายประกายเย็นเยียบเจ้าคนน่าตาย ถึงกับกล้าข่มขู่ข้างั้นหรือก็แค่เกลือบริสุทธิ์ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าขาดมันแล้วจะอยู่ไม่ได้!องค์รัชทายาทที่คับแค้นใจกลับไปตำหนักบูรพา ก็สั่งให้คนใช้เกลือหยาบทำอาหารทันทีครึ่งชั่วยามต่อมา ณ ตำหนักบูรพา“แหวะ แหวะ แหวะ แห

ช่วงบ่ายเดือนเจ็ด แสงแดดร้อนแผดเผาอุณหภูมิร้อนระอุยากจะทานทน แม้แต่ถนนสายหลักที่คึกคักของเมืองหลวง บัดนี้แทบไม่มีผู้คนสัญจรรถม้าสีม่วงคันหนึ่งเคลื่อนผ่านถนนภายใต้การอารักขาขององครักษ์ตำหนักบูรพา เพียงไม่นานก็มาถึงหน้าจวนฉู่อ๋องหลังจากให้คนเข้าไปแจ้งเรียบร้อย พระชายารัชทายาทหลิงเฟยเยียนก็ลงจากรถม้าโถงรับรอง กลิ่นชาลอยคละคลุ้งหลิงเฟยเยียนกับเสิ่นหว่านอิ๋งนั่งข้างกันในตำแหน่งประธาน“พระชายารัชทายาทเสด็จมาเยือนทั้งที ลองดื่มชาชั้นเลิศนี้ดู” เสิ่นหว่านอิ๋งผายมือเชื้อเชิญด้วยรอยยิ้มหลิงเฟยเยียนพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะยกชาขึ้นจิบ จากนั้นจึงค่อยพูดว่า “รสชาติไม่เลวเลย”นางวางถ้วยชาลงแล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “วันนี้ที่ข้ามาก็เพื่อเรื่องเกลือบริสุทธิ์ หวังว่าพระชายาจะผ่อนปรนให้”เสิ่นหว่านอิ๋งยิ้มบาง ๆ ไม่แสดงท่าทีต่อเจตนาในการมาของหลิงเฟยเยียนนางไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่ถอนหายใจออกมายาว ๆ “เรื่องเกลือบริสุทธิ์ จริงอยู่ที่ก่อนหน้านี้อยู่ในความรับผิดชอบของข้า แต่หลายวันมานี้เกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อย ฉู่อ๋องจึงรับไปดูแลด้วยตัวเอง”“หากเป็นเมื่อก่อน ข้าจะขายให้พระชายารัชทายาทอย่างแน่นอ

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”หลิงเฟยเยียนจ้องฉู่หนิงด้วยสายตาแหลมคมดุจเหยี่ยว “หรือเจ้าจะรอให้เกลือบริสุทธิ์ส่งมาจากปิงโจวก่อน ค่อยขายให้ตำหนักบูรพา?”“มิเช่นนั้นเล่า?”ฉู่หนิงยักไหล่ ทำท่าทางลำบากใจ “ตอนนี้เกลือบริสุทธิ์ขาดตลาด ข้าเองก็มีเหลือไม่มาก ต้องรอส่งมาจากปิงโจวเท่านั้น”“ช่วงนี้ตำหนักบูรพาก็ใช้เกลือหยาบไปก่อน อย่างไรก็ใช่ว่าพวกท่านไม่เคยกินเกลือหยาบสักหน่อย ถูกต้องหรือไม่?”“กินมาตั้งหลายปี กินอีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร รอให้เกลือบริสุทธิ์จากปิงโจวมาถึงแล้ว ข้าจะแจ้งให้มาซื้อทันทีแน่นอน”คำพูดนี้เพียงฟังก็รู้ว่ากำลังโกหกเขาไม่คิดจะขายเกลือบริสุทธิ์ให้ตำหนักบูรพาทันทีมาตั้งแต่แรก!ครั้นหลิงเฟยเยียนตระหนักได้ว่าตัวเองถูกปั่นหัวก็หน้าบึ้งทันที นางลุกพรวดขึ้น“เจ้าคิดจะแตกหักกับตำหนักบูรพาจริงหรือ? คิดให้ดีนะว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร เจ้าเป็นแค่อ๋องคนหนึ่ง การเป็นศัตรูกับตำหนักบูรพาจะไม่มีทางจบสวยแน่!”นางโมโหจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง อาภรณ์สีม่วงขยับไหวตามจังหวะหายใจ ภายใต้แสงเทียนยามค่ำคืน ผิวพรรณที่โผล่พ้นร่มผ้าดูนวลตาจนน่าหวาดเสียวฉู่หนิงหรี่ตาลง ภายในนั้นฉายแววสนุกสนาน