All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 911 - Chapter 920

ราตรีสายลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดหวิว หมู่ดาวพร่างพรายทั่วท้องนภา ส่องสะท้อนหยาดน้ำค้างแข็งบนผืนดินเหล่าทหารรักษาพระองค์ยืนองอาจอยู่บนกำแพงวังหลวง ไม่กล้าประมาทแม้เพียงน้อยนิดแม้จะรู้ว่ามิมีผู้ใดกล้าก่อความปั่นป่วนในวังหลวง แต่ทหารรักษาพระองค์ก็ไม่ได้หละหลวมต่อหน้าที่วังหลวงภายใต้ม่านราตรีสว่างไสวด้วยแสงจากโคม ดุจดั่งดวงตาของอสูรกายยักษ์ที่เร้นกายในความมืดมิด กะพริบไหววูบวาบหากมองจากไกล ๆ จะชวนให้เกิดความรู้สึกน่าเกรงขามค่ำคืนนี้ก็เหมือนคืนอื่น ๆ เมื่อถึงยามจื่อ[1] ทหารรักษาพระองค์อีกกลุ่มก็มาผลัดเปลี่ยนเวรยามหลังจากที่ทั้งสองฝ่ายส่งมอบหน้าที่กันเรียบร้อย ทหารรักษาพระองค์กลุ่มแรกก็เปิดประตูวังเพื่อกลับค่ายไปพักผ่อนทว่าในตอนนั้นเอง ทหารรักษาพระองค์ที่มาเปลี่ยนเวรกลับไม่ยอมปิดประตู ทั้งที่ทหารกลุ่มก่อนหน้าออกจากวังไปแล้วผู้บังคับการจางจากกองทหารรักษาพระองค์กลุ่มก่อนหน้า เห็นดังนี้ก็ขมวดคิ้วมองไปทางกำแพงวัง ตะโกนว่า “ผู้บังคับการเจี่ยง เหตุใดจึงไม่ปิดประตูวัง?”ผู้บังคับการเจี่ยงตอบอย่างราบเรียบ “เมื่อครู่นี้ข้าได้รับแจ้งมาว่า องค์ชายสิบจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท ด้วยเหตุนี้จึงไม่ปิดปร

“นี่ท่าน…”พระชายารัชทายาทหลิงเฟยเยียนตกใจกับคำตอบขององค์รัชทายาท“ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า หากมีผู้อื่นส่งกองกำลังไปปราบกบฏ เสด็จพ่อก็จะทรงรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้ และเมื่อเหตุการณ์นี้จบลง เสด็จพ่อก็จะทรงคิดบัญชีอย่างแน่นอน!”องค์รัชทายาทหรี่ตา แววตาเย็นชา “หึ ข้าเชื่อว่าน้องสิบต้องคิดเรื่องกองหนุนไว้อยู่แล้ว เขาต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว!”หลิงเฟยเยียนเห็นว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมองค์รัชทายาทไม่สำเร็จก็กล่าวเสียงจริงจัง “หวังว่าท่านจะใคร่ครวญให้ดี หากเหตุการณ์นี้เป็นเพียงแผนล่อเสือออกจากถ้ำของเสด็จพ่อ ทุกอย่างที่ท่านทำมาจะสูญเปล่า”“เสด็จพ่อครองบัลลังก์มาหลายปี ไม่มีทางที่จะไม่มีแผนสำรอง หากตอนนี้ท่านอยู่เฉยไม่ทำอันใดเลย มันก็ไม่มีทางรอดพ้นจากสายพระเนตรเสด็จพ่อไปได้”“เมื่อถึงเวลาคิดบัญชีย้อนหลัง ตำหนักบูรพาจะเป็นหนึ่งในรายชื่อ ถึงเวลานั้น พวกเราอาจจะมีจุดจบแบบเดียวกับองค์ชายรองและองค์ชายแปด!”หลิงเฟยเยียนพูดจบก็ไม่รอให้องค์รัชทายาทตอบ หันตัวเดินจากไปองค์รัชทายาทมองตามเงาร่างอรชรของนาง สีหน้าเย็นยะเยียบดูจะอ่อนลงเล็กน้อยถึงแม้เขาจะขุ่นเคืองเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหลิงเฟยเยียนกับฉู่ห

“ยิงธนูสังหารข้า?”ฉู่หนิงระเบิดเสียงหัวเราะ “พี่สิบลองมองด้านหลังก่อนเถอะ!”สิ้นเสียงฉู่หนิง มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลังกองกำลังขององค์ชายสิบ ทหารม้ากองหนึ่งปรากฏตัวขึ้นปิดเส้นทางถอยของพวกเขาเติ้งหงเหวินหรี่ตา ขมวดคิ้วว่า “องค์ชาย ดูจากจำนวนแล้วมีร้อยคนเป็นอย่างน้อย!”แต่องค์ชายสิบไม่ร้อนใจแต่อย่างใด แสยะยิ้มมองฉู่หนิง “ข้าตรวจสอบมาหมดแล้วว่าเจ้ามีกำลังพลที่เมืองหลวงเท่าไร”“หึ เจ้าคิดว่าคนแค่นี้จะทำอะไรข้าได้หรือ? ฝันไปเถอะ!”“น้องสิบแปด คืนนี้ข้าจะสอนเจ้าให้รู้ว่า การใช้ทัพดุจเทพบัญชาเป็นอย่างไร!”ว่าจบ องค์ชายสิบก็ปรบมือภายใต้ม่านราตรี เสียงปรบมือดังฟังชัดมากจากนั้น มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลังกองทัพม้าขาว กองกำลังถือหน้าไม้และหอกยาวเข้ามาปิดทางหนีเอาไว้หร่านหมิงหันไปมองปราดหนึ่ง จิตสังหารผุดขึ้นบนใบหน้า “ก็แค่ร้อยคน ให้ข้านำทัพบุกจู่โจมแค่ครั้งเดียวก็จัดการได้แล้ว!”ฉู่หนิงส่ายหน้าเป็นสัญญาณให้หร่านหมิงอย่าทำอะไรเขามององค์ชายสิบที่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม สีหน้าไม่มีความกังวลแต่อย่างใด กล่าวอย่างราบเรียบว่า“พวกเจ้าก็คือไพ่ตายของพี่สิบหรือ? หากเป็นเช่นนั้น คืนนี้ท

คมดาบเย็นเฉียบบริเวณลำคอทำให้องค์ชายสิบไม่กล้าขยับเขยื้อนทว่าตอนนี้ สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคมดาบก็ถือคำพูดของผู้ถือดาบองค์ชายสิบมีสีหน้าตื่นตกใจ “เจ้า…เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังทำอะไร?”เติ้งหงเหวินมีสีหน้าเย็นยะเยียบ แววตาไร้ซึ่งความรู้สึก กล่าวอย่างราบเรียบว่า “องค์ชายสิบ ข้ารู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร!”“ท่านยกทัพก่อกบฏ หมายจะลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ ความผิดมหันต์เช่นนี้ ข้าจะปล่อยให้ท่านทำสำเร็จได้อย่างไร?”ว่าจบก็ไม่รอให้องค์ชายสิบมีโอกาสได้พูด แววตาของเติ้งหงเหวินเย็นชา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตะโกนบอกทุกคน“ทุกท่าน ก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายจนไม่อาจแก้ไข ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะวางอาวุธ!”“มิเช่นนั้น เมื่อฮ่องเต้ทรงพิโรธ พวกเจ้าจะต้องถูกประหารเก้าชั่วโคตร!”กองกำลังขององค์ชายสิบงงงันทันทีไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า เติ้งหงเหวินซึ่งได้รับความไว้วางใจจากองค์ชายสิบจะทรยศ ทั้งยังจับองค์ชายสิบเป็นตัวประกันทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ควรทำอย่างไรต่อแกนนำกบฏถูกจับกุม เช่นนี้ยังจะกบฏอีกทำอันใด?องค์ชายสิบเห็นลูกน้องมีอาการเช่นนี้ก็เดือดดาล “พวกเจ้าจะฟังเขาทำอันใด? ตอนนี้วังหลวงอยู่ใ

“ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ นี่มัน…จะเป็นไปได้อย่างไร!”องค์ชายสิบที่ไม่อาจยอมรับความจริงจ้องเติ้งหงเหวินตาแข็ง ตวาดลั่นว่า “เจ้าจะเป็นสายสืบของฉู่หนิงได้อย่างไร!”ตอนแรกเขาคิดว่าเติ้งหงเหวินจับตัวเองเป็นตัวประกันเพราะเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีแต่ฟังจากที่ฉู่หนิงกับเติ้งหงเหวินคุยกันตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าฉู่หนิงวางแผนให้เติ้งหงเหวินมาเป็นสายสืบข้างเขาตั้งแต่แรกจะให้เขาทำใจยอมรับได้อย่างไร!คนที่ตัวเองเชื่อใจที่สุด กลับกลายเป็นสายสืบของคนอื่นเขาไม่เพียงไม่รู้เรื่องนี้ แต่ยังมอบหมายหน้าที่สำคัญให้เติ้งหงเหวิน ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็มอบหมายให้เติ้งหงเหวินจัดการองค์ชายสิบยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล มองเติ้งหงเหวินตาขวาง “บอกข้ามา นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!”เติ้งหงเหวินกล่าวอย่างราบเรียบ “องค์ชายสิบ ท่านยอมแพ้เถอะ ทั้งหมดเป็นแผนการของฉู่อ๋อง ข้าก็คือสายสืบของเขา!”คำพูดของเติ้งหงเหวินทำให้องค์ชายสิบที่ยังคงดิ้นรนต้องหมดอาลัยตายอยากทันที ไร้เรี่ยวแรงจะสู้ต่อแข้งขาอ่อนแรง ไม่อาจทรงตัวได้ไหว ทรุดนั่งลงกับพื้นกองทัพม้าขาวที่อยู่ด้านข้างดึงเข้าให้ลุกขึ้นทันทีองค์ชายสิบในตอนนี้ดูไม่ต่างจากไก่ชนที่สู้แพ้