Alle Kapitel von Playing With My Boss: Kapitel 141 – Kapitel 150

Nagising ako when a knock on the door interrupted me. Nakaramdam ako ng inis, pero nang mapagtanto kong si tita Rama ang kumakatok ay agad akong tumayo. "Canada! Bakit ba hindi ka magising? Ano bang—Oh? Bakit ngayon mo lang ako pinagbuksan? Kanina pa ako katok nang katok, ah?" tanong ni tita Rama sa inis dahil sa tagal ng paghihintay niya. "I'm sorry, tita. Inantok po ako e. Mas gusto ko na lang mag-rest kaysa mainis because of disappointment," paliwanag ko kay tita Rama. "Halika na. Alas siete na, oh? Hirap kang makatulog niyan mamaya. Ang mabuti pa, kumain na tayo," sabi ni tita Rama before she left me. Inayos ko lang ang sarili ko bago ako sumunod sa kaniya. Sa pagdating namin sa dining area, naupo ako sa vacant seat habang nilalapag ni tita Rama ang mga pagkain. I'm still out of my mind, thinking about earlier. Wala pa rin akong naiisip na paraan para makita o makasama si Richard. "Hoy, mamaya ka na mag-isip d'yan. Mag-pray na tayo at para makakain na," pagsaway sa 'kin n

Sa pagpasok ko sa loob ng building, sakto naman ang paglabas ng HR sa office niya. Her face looks shocked as she saw me here. "Ms. Rovales? Bakit ka nandito?" tanong pa niya. "Mr. Richard Luzevia invited me to go here para sa admin position. Nasaan po pala ang room niya?" tanong ko naman sa kaniya. "This is ridiculous. I already rejected your application. Kailan ka niya kinausap?" tanong pa ng HR. "Nakausap ko na siya kaninang umaga, Sharee," biglang sabi ni Richard nang dumating siya. The HR turned her head as she heard the boss answering her question. "Uhmm... okay po," sagot lang nito. "Ms. Rovales, come with me," sabi naman ni Richard bago siya naunang umalis. Bago pa ako sumunod, I saw the HR's face looks... I don't know. I don't want to judge. Ngumiti na lang ako sa kaniya. Mas nae-excite ako dahil si Richard mismo ang kausap ko. Nagpunta kami sa admins' office. May limang nagwo-work dito at isa na lang ang space... and that's for me. "So, ang job mo is to answer

The next day, maaga akong pumasok para maaga ko rin'g makita si Richard. The time keeper and Manong guard were shocked as I came one hour early. Nagtungo ako sa admins' office para ilagay ang gamit ko. After that, nagtungo ako sa canteen at kumain. Sa pagtapos ko, napansin ko ang isang babaeng may hawak na coffee. "Ikaw yung bago sa admin, 'di ba?" tanong niya. I nodded politely. "Pakisuyo naman nito, kung pwede? Kay sir Richard kasi ito e. Hindi ako makaalis kasi kailangan pa naming mag—" "No need to explain. I'm happy to do it," agad kong sabi. Basta marinig ko ang pangalan ni Richard my loves, hinding hindi ako magrereklamo. "Ito, oh. Salamat, ha?" sabi pa niya and I smiled widely and gladly. Kinuha ko ang isang maliit na tray na may isang tasa ng coffee, two ham and cheese sandwiches, and an apple. Sa tingin ko pa lang sa hawak kong 'to, feeling ko, asawa ako ni Richard na magse-serve sa kaniya. I do! I do! Nakangiti akong naglalakad para puntahan ang office ni Richar

"Canada, we're doing this for you. We want you to have a bright and luxurious future para hindi kami mag-alala ng Mommy mo kung sakaling mawala kami sa mundo. I hope you understand that," My dad replied. "Daddy, I don't want to be the richest woman with money, I want to be the richest woman with love. Kayo po ang gusto kong makasama at hindi ang pera," paliwanag ko, hoping that he could understand me. "Canada, the world is getting poorer and poorer. I don't want you to—" "It's okay, dad. You don't need to explain," I stopped him. I felt my tears forming at the corner of my eyes. I feel unloved and unimportant. Dad sighed in relief. Alam kong napapagod na siyang mag-explain. Napapagod na rin akong making sa napakarami nilang alibi. "I have to go now, Canada. Bye. Take good care of yourself," paalam ni Daddy. Hindi na ako umimik pa kaya pinatay na niya ang tawag. I put my phone on the side table bago ako bumaba. Nasa kusina si tita Rama nang mapansin niya ako. I saw her wondering w

"Ang bilis, ah? Mukhang umaakto sa 'yo ang gusto mong mangyari. Anong next plan mo?" tanong pa ni Sydney. Sandali akong napaisip sa tanong niyang 'yon. I don't even know what to do next. Maganda na yung nangyari which is nagsabay kami ng lunch. "Ano ba dapat ang gagawin para mahulog sa 'yo ang isang tao? I don't know what to do next after this," tanong ko pabalik. Hindi sumagot si Sydney dahil nag-iisip din siya. "Oh, wait, I have an idea!" she suddenly said kaya nabuhayan ako ng loob. "What if paglutuan mo siya ng favorite food niya? Kaya mo namang magluto, 'di ba?" "Yeah, I can... pero teka? Are you sure about that?" paninigurado ko. "Of course, Canada! There's a word saying that the way to a man's heart is through his stomach," Sydney answered. "Hmm?! Oo nga, no?! That's interesting!" I said, thinking about Richard's favorite food. Nagpaalam ako maya-maya kay Sydney at dali-daling pumunta sa kitchen. Binuksan ko ang fridge para hanapin ang ingredients ng isa sa paborito niyang