Semua Bab ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO: Bab 301 - Bab 310

Pagkasara ng pinto ng café, kasabay ng paglabas ni Ninong Gerry, parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Tanging mabilis na tibok ng puso ni Roffana ang naririnig niya. Para siyang nilamon ng hangin—hindi makagalaw, hindi makapagsalita. Nakatingin pa rin sa kanya si Max, kampante, nakangiti, parang walang nangyaring masama. “Hoy,” bulong niya, nanginginig ang boses, “ano ‘yong ginawa mo?” Umiling si Max, bahagyang ngumiti pa. “Relax, Roffana. Sinabi ko lang naman ‘yong totoo.” “Totoo?!” halos pasigaw niyang sagot, sabay tayo mula sa upuan. Tumama pa ang tuhod niya sa mesa, dahilan para mapatingin sa kanila ang ibang tao. “Anong totoo, Max? Kailan pa tayo naging tayo?” Tumayo rin si Max, hindi nawawala ang kumpiyansa sa mukha. “Hindi mo pa ba nararamdaman? Hindi mo ba nakikita kung paano kita tinitingnan, kung paano ka protektahan ni Tito Gerry? Alam kong gusto mo rin ako, Roffana. Hindi mo lang kayang aminin.” Napailing siya, halos mapaluha sa galit. “Hindi mo alam

Max, natahimik si Roffana. Ang mga salita nito ay tila naglalagablab sa hangin, sinusunog ang natitirang dignidad na pilit niyang pinanghahawakan. “Hindi mo alam kung ano’ng sinasabi mo, Max,” garalgal niyang sabi, pilit pinatatag ang tinig kahit nanginginig ang kanyang katawan. Ngunit ngumiti lamang si Max—isang ngiting puno ng kapangyarihan. “Alam ko, Roffana. At alam ko rin kung gaano mo kamahal si Ninong Gerry. Gano’n mo rin ba siya kamahal para ipagpalit ang sarili mo?” Napaatras siya, pero sinalubong siya ng malamig na pader. Ang liwanag mula sa bintana ay tumama sa mukha ni Max, at sa sandaling iyon, parang dalawang magkaibang mundo ang nagbanggaan—ang isa, puno ng pangamba; ang isa, puno ng kasakiman. “Walang mangyayari, Max,” mahina niyang sabi. “Hindi mo ako magagamit.” Lumapit si Max, mabagal ngunit tiyak. Ang bawat hakbang niya ay parang dagundong ng tambol sa dibdib ni Roffana. “Hindi ko kailangang gamitin ka, Roffana,” anito, halos bulong. “Ikaw mismo ang magpapas

Kinabukasan, bumalik sa tila normal na ritmo ang buhay ni Roffana at Ninong Gerry. Parang walang nangyari kagabi, pero sa bawat tinginan nila, may apoy na hindi na muling namatay. Lalo na tuwing magtatama ang kanilang mga mata — may kakaibang alon ng init at guilt na sabay na gumigising sa puso ni Roffana.Isang umaga, nadatnan niya si Gerry sa sala, inaayos ang mga libro’t kagamitan nito. Tahimik lang siya, pero napansin niyang may kakaibang saya sa mukha ng lalaki.“Roffana,” sabi ni Gerry, mahinahon ngunit may bahid ng panghihinayang sa tinig, “ilang araw akong mawawala. Kailangan kong sumama sa field trip ng mga estudyante sa Volcano Marvol. Doon ko ipapaliwanag ang tungkol sa geothermal site. Pero babalik din agad ako, ha?”Tumango si Roffana, pilit na nakangiti. “Sige po, Ninong. Ingat po kayo.”Ngunit habang sinasabi niya iyon, parang may pinitas na parte sa puso niya.Nang tumalikod na si Gerry para ayusin ang mga dokumento, hindi niya napigilan ang sarili.“Ninong…” mahina ni

Simula nang malaman ni Roffana ang tungkol sa kanyang pagbubuntis, halos hindi na siya sumipot kay Max. Hindi niya na rin binubuksan ang mga mensahe nito sa messenger — puro tanong, puro paratang. Sa bawat vibration ng cellphone niya, para siyang natataranta. Kaya madalas ay naka-silent na lang ang phone, nakatago sa bag na parang ayaw na niyang mapansin ng mundo. “Roffana! Sagutin mo naman ako!” Nanginginig ang kamay niya habang binabasa ang isa sa mga mensahe ni Max. “Ginagawa mo na naman akong tanga. Akala mo makakatakas ka sa’kin?” Pinunasan niya ang mga luha at ibinulsa ang telepono. Hindi niya na gustong makipag-ayos o makipag-away pa. Si Max — isang kaklaseng naging mapilit at madaldal, pero kailanman ay hindi naging parte ng mundong gusto niyang panindigan. Ang tanging dahilan kung bakit nakatira siya ngayon sa boarding house ay dahil kay Ninong Gerry — siya ang naghanap ng lugar, nagbayad ng renta, at sinigurong ligtas si Roffana habang nag-aaral sa Maynila. Ngunit

POV ni Gerry: Pagkababa namin ng bus mula sa field trip, halos lahat ng estudyante ay nagsisigawan sa tuwa, pagod pero masaya. May mga nag-aasaran, may mga nagkukuwentuhan pa tungkol sa mga nangyari sa biyahe — mga tawa, mga hiyawan, parang isang maingay na piyesta ng kabataan. Ako lang yata ang tahimik. Hindi ko alam kung bakit, pero mula pa kaninang nasa bus kami, may kung anong kaba na hindi maalis sa dibdib ko. Parang may kulang, parang may mali. Pagdating namin sa campus, agad akong napatingin sa gate. Sanay kasi akong nakikita ro’n si Roffana — minsan nakasandal sa pader, minsan nakaupo sa bench, nakangiti habang inaabot sa akin ang tinapay o mainit na kape. ‘Yung simpleng ngiti niya, sapat na para maibsan lahat ng pagod ko. Pero ngayong gabi, ibang-iba. Wala siya. Pinilit kong ngumiti. “Baka maaga lang umuwi,” sabi ko sa sarili ko habang inaayos ang bag. Pero habang unti-unting nagsisi-uwian ang lahat, habang nauubos na ang ingay sa paligid, unti-unti ring lumalalim ‘yung ka