บททั้งหมดของ ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: บทที่ 21 - บทที่ 30

“อลิซ” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นจากในห้องน้ำ ซึ่งกั้นไว้เพียงกระจกใสบานเดียว “คะ…คะ?” เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบขานรับกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “ไม่อาบน้ำหรอ มาอาบกับผมสิ” น้ำเสียงของเขาฟังดูอ่อนโยนขึ้นผิดหูไปจากปกติ แฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว อลิซรีบลุกขึ้น หยิบผ้าเช็ดตัวของเขามาคลุมรอบตัวอย่างลนลาน ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องน้ำ พอถึงหน้ากระจกใส เธอก็เห็นชายร่างสูงกำยำ ผมสีดำสนิทตัดเรียบรับกับใบหน้าคมเข้มและสันกรามแข็งแรง เสี้ยววินาทีนั้นเธอรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอก้าวขาเข้าไปอย่างช้าๆ แต่แล้วก็ร้องเบาๆ “อ๊ะ!” ก่อนจะถอนเท้าออกด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสกับละอองน้ำเย็นที่กระทบเท้า เขาเหลือบตามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิน้ำให้สูงขึ้นเล็กน้อย สายน้ำอุ่นค่อยๆ ไหลผ่านผมของชายหนุ่ม ลาดลงมาตามกรอบหน้าและสันจมูกโด่ง เสี้ยวหน้าเขาในแสงนั้นทำให้เธอเผลอคิดในใจ “หล่อขนาดนี้… ทำไมถึงไม่มีแฟนได้นะ” ด้วยความสงสัยที่พุ่งขึ้นมาทันที เธอจึงถามเสียงแผ่ว “ค…คุณไม่มีแฟนจริงหรอคะ?” ชายหนุ่มหันมามองเพียงเล็กน้อยก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

หลังจากที่ป้าพรกลับบ้านไปแล้วอลิซยังคงนั่งเฝ้าแม่อยู่ข้างเตียงอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเสียงประตูห้องเปิดออกอีกครั้งแอ๊ดดด!!!อลิซหันไปมองที่ประตู เห็นผู้หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น“แม่เป็นยังไงบ้าง อลิซ”เป็นป้าแก้ว เพื่อนสนิทของแม่ที่มักแวะมาเยี่ยมเสมอ“อาการช่วงนี้ก็ดีขึ้นอยู่ค่ะ แต่ตอนนี้นอนหลับพักผ่อนอยู่”อลิซลุกขึ้นต้อนรับด้วยท่าทีอ่อนโยน ก่อนจะช่วยถือของในมือป้าที่พลุงพลังมาวางไว้บนโต๊ะ“เห็นพี่พรบอกว่าพรุ่งนี้จะผ่าตัดใหญ่ ป้าเลยแวะมาเยี่ยมก่อนน่ะลูก”ป้าแก้วพูดพร้อมยิ้มให้ พลางมองไปที่พิมพาที่หลับสนิทอยู่บนเตียง“ขอบคุณมากนะคะป้าแก้ว แม่คงดีใจถ้ารู้ว่าป้ามาเยี่ยม” อลิซพูดเบาๆ พร้อมยิ้มหวานให้ป้าแก้ว“แม่หนูนี่โชคดีจริงๆเลยนะ ที่มีลูกสาวดูแลดีแบบนี้”คำพูดนั้นทำให้อลิซหัวเราะเบาๆ แต่ไหนแต่ไรมานอกจากแม่กับป้าพรก็ไม่ค่อยมีใครชมเธอแบบนี้“ขอบคุณนะคะ หนูแค่ทำหน้าที่ของลูกก็เท่านั้นเอง”ทั้งคู่เริ่มคุยกันเรื่อยเปื่อย ตั้งแต่เรื่องสมัยที่แม่ยังสาว เรื่องละแวกบ้าน ไปจนถึงเรื่องของหมอพยาบาลในโรงพยาบาล เสียงหัวเราะเบาๆ แทรกอยู่ในบทสนทนา จนบรรยากาศในห้องดูอบอุ่นขึ้นมาก“ป้าดีใ

อลิซเดินตามแพรววาเข้าไปในห้องแต่งตัว เหลือบไปเห็นชุดเดรสสีขาวที่ดูเป็นทางการ แต่นั่นไม่ใช่ของเธอ ชุดของเธอถูกแขวนไว้อย่างสวยงาม เป็นชุดสูทผู้หญิงสีกรมเข้ม “อะ ไปเปลี่ยนดูนะจ้ะ” แพรววายื่นชุดให้ อลิซรับมาแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยน เธอแปลกใจที่ชุดนี้เข้ารูปพอดีเหมือนมันถูกตัดมาสำหรับเธอ “พี่แพรวคะ ชุดนี้ใครเป็นคนสั่งตัดหรอคะ?” แพรววาหัวเราะเบาๆ “อ๋อ บอสน่ะสิ เป็นคนสั่งตัดเอง บอกไซซ์ด้วยตัวเองทุกส่วนเลยนะจ้ะ” ‘ตาบ้านี่!! จำสัดส่วนฉันได้ยังไงกัน น่าอายชะมัด!’ “อ้าว ทำไมอยู่ดีๆ หน้าแดงล่ะ อากาศก็ไม่ร้อนนี่นา?” แพรววาถามด้วยความเป็นห่วง “ป…เปล่าค่ะ หนูไปเตรียมตัวก่อนนะคะ” อลิซรีบเดินหนีด้วยท่าทีรุกลี้ลุกลน จนชนเข้ากับอกแข็งของใครบางคนที่เธอคุ้นเคยอย่างมาก เธอเงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มรูปหล่อราวกับเทพสร้าง สวมสูทสีกรมเข้มเข้ารูป ดวงตาคมลึก รอยยิ้มบางเฉียบแต่มีเสน่ห์จนยากละสายตา “ขอโทษค่ะคุณภูวินทร์ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” อลิซรีบหลบสายตาและพยายามเดินหนี “จะไปไหน งานก็อยู่นี่ เธอยังต้องช่วยฉันเตรียมสคริปต์อยู่” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู “เขินหรอ” น้ำเสียงทุ้มแผ่วพร้อมรอยยิ้มเจ้าเ

เธอรีบแต่งตัวแล้วคว้าเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไปด้วยสองสามชุด เพราะในใจตอนนี้ก็ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป โทรเรียกแท็กซี่ให้มารับที่หน้าปากซอย ขณะเดินออกจากซอยเปลี่ยวๆ ที่มืดจนแทบมองไม่เห็นทาง ความกลัวยิ่งเพิ่มมากขึ้นทวีคูณ เธอกอดกระเป๋าแน่น มือเย็นเฉียบทั้งที่เหงื่อเริ่มซึม ‘ซอยนี้เดินมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ฉันไม่รู้สึกกลัว’ พอถึงหน้าปากซอย รถแท็กซี่ก็มาจอดรออยู่ เธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างระแวดระวัง คนเดี๋ยวนี้ไว้ใจไม่ได้น่ากลัวเสียยิ่งกว่าผี ยิ่งมืดขนาดนี้อีกยิ่งน่ากลัว “ไปไหนครับ” คนขับถามขึ้น “ไปบ้านเดี่ยว xxx ค่ะพี่” เธอตอบเสียงเบา รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากซอยอย่างช้าๆ เมื่อมาถึงหน้าบ้านของภูวินทร์ เธอเห็นว่าประตูรั้วเปิดอยู่ จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปแล้วปิดให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูบ้าน ยังไม่ทันได้เคาะ ประตูก็เปิดออกพอดี เผยให้เห็นชายหนุ่มกำลังนั่งเอนหลังบนโซฟาสีเทากลางห้องโถงใหญ่ มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวเผยให้เห็นแผงอกและกล้ามเนื้อแน่นชัด เขาดูนิ่งแต่แฝงด้วยเสน่ห์ที่ยากจะละสายตา อลิซเดินเข้ามาใกล้ๆโซฟา แล้วก้มตัวลงไปกระซิบข้างๆหูของเขา “วัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก อลิซรีบเคาะประตูไม่รอคำอนุญาตจากคนที่อยู่ข้างใน เธอรีบวิ่งมาด้วยความตกใจ แล้วพูดว่า “แย่แล้วค่ะคุณภูวินทร์ อยู่ดีๆหุ้นของบริษัทเราตกฮวบ จะทำยังไงดีคะ” ทางฝั่งของคนที่อยู่ข้างในที่ได้ยินก็ตกใจ ทุกคนหันควับ!!มามองเธอพร้อมกัน “ เป็นไปได้ยังไงกัน รีบเรียกประชุมผู้ถือหุ้นด่วน!!” ภูวินทร์กล่าวขึ้นด้วยท่าทีรีบร้อน “ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมเอกสารเดี๋ยวนี้” อลิซพูดจบก็เดินออกจากห้องไปเตรียมเอกสารด้วยความเร่งรีบ ทางฝั่งของภูวินทร์ รีบลุกขึ้นไปหยิบเสื้อสูทแล้วเดินออกจากห้องด้วยความรวดเร็ว ไม่สนใจไอรินแม้แต่น้อย “ อ้าวแล้วฉันล่ะ” ไอริน หันไปมองหน้าผู้จัดการอย่างงุนงง ณ ห้องประชุม “ ทุกคนครับ ที่ผมเรียกประชุมวันนี้ ผมคิดว่าทุกคนคงทราบดีที่หุ้นของบริษัทเราตกฮวบขนาดนี้ยังไม่มีสาเหตุที่แน่ชัด ผมจึงนัดประชุมด่วนนี้ขึ้นมาเพื่อหารือแนวทางการแก้ไขเฉพาะหน้าร่วมกันกับทุกคนครับ” ภูวินทร์ ลุกขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความรับผิดชอบ “ ตั้งแต่นายท่านสละตำแหน่งประธานให้คุณ หุ้นของบริษัทเราก็ตกลงมาเรื่อยๆ แต่ครั้งนี้มันร้ายแรงที่สุด คุณควรพิจารณาตัวเองได้แล้วนะครับ คุณภูวินทร์” หนึ