All Chapters of ซาตานผลาญรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“คุณรู้ตัวไหมว่าคุณสวยมาก” เขาเชยคางมน งอปลายนิ้วล็อกปลายคางให้มองสบตา“แต่คุณนิสัยแย่ วันๆ คิดแต่จะหาทางแย่งชิงผู้ชายที่เขามีเมียแล้วมาเป็นของตัวเอง ลองคิดดูสิว่าถ้าโอลิเวอร์เขาคิดอะไรกับคุณ เขาไม่ปล่อยเวลามาเนิ่นนานถึงป่านนี้หรอก เขาไม่เคยสนใจคุณไม่เคยคิดอยากได้คุณสักนิด อะ อ๊ะ อย่าเถียง ถ้าคุณไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไปคุณคงจะมองเห็นความจริงข้อนี้” คำพูดของเขาราวกับปลายมีดคมกรีดลงมาบนหัวใจคนฟัง มิเชลอ้าปากจะเถียงก็เถียงไม่ออก ในส่วนลึกหญิงสาวยอมรับว่าทุกสิ่งที่โจนาธานพูดคือความจริง เธอพยายามทุกทางให้โอลิเวอร์หันมามอง แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจยิ่งเธอเข้าใกล้เขายิ่งถอยห่าง เธอได้แต่หวังว่าสักวันเขาจะเห็นเธอในสายตาบ้าง แต่พอเขาเจอสิตาภาเขาก็กระโจนกลับเข้าหาขุมนรกขุมเดิมที่เคยทำให้เขาทุกข์ทรมานมาห้าปีอย่างไม่เข็ดหลาบ หากเขาไปรักคนอื่นหรือแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่สิตาภาเธอคงร่วมยินดีด้วย แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้คนที่เคยทำร้ายโอลิเวอร์ เธอไม่มีวันยอมให้เขาต้องถูกผู้หญิงกลับกรอกคนนั้นหลอกลวงซ้ำอีกแน่ แม้จะถูกมองว่าเป็นนางร้ายขี้อิจฉาก็ตาม“คุณไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้ หากคุณรักใค

“โอลิเวอร์... อืม”เสียงเรียกขานชื่อของเขาดังขึ้นแผ่วๆ เมื่อชายหนุ่มระริมฝีปากออก เขายิ้มละมุนเมื่อสบตาปรือปรอยของหญิงสาว เธอไม่ดิ้นรนไม่ขัดขืนเขาแต่ก็ไม่ได้ตอบสนองเต็มที่ มือบางขยุ้มเสื้อตรงอกเขาหอบหายใจแรงเหมือนคนขาดอากาศ ร่างบางสั่นระริกไปทั้งตัววาสินีสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอหัวหมุนไปหมดเมื่อถูกเขารุกเร้าแบบนี้ ร่างกายอ่อนระทวยยอมให้เขาสัมผัสอย่างสิ้นแรงขัดขืน ปฏิกิริยาของเธอไร้ซึ่งการรังเกียจเดียดฉันท์ แต่เปิดรับสัมผัสของเขาราวกับคุ้นเคยกับมันบ้างแล้ว สมองพร่าพรายกับฤทธิ์เสน่หาที่กำลังโหมแรงในกายสาว มือหนาเลื่อนมาจับเอวขอดพลิกร่างเธอให้นอนหงาย ร่างกายใหญ่โตล่ำสันบังร่างบางจนมิด เขาไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงมาทั้งตัวใช้หัวเข่าพยุงร่างไว้กึ่งคร่องกึ่งก่ายเกยให้กลางลำตัวแนบชิดบดเบียดกันจนรู้สึกถึงบางอย่างที่โป่งนูนร้อนผ่าวนั้น กางเกงผ้าฝ้ายเนื้อบางพอๆ กับกระโปรงของเธอที่บางพอกัน ปราการขวางกั้นไร้ประโยชน์เมื่ออีกฝ่ายตลบชายกระโปรงมากองบนเอวตอนที่พลิกกายเธอลงมาแนบพื้น ใบหน้าคมจ้องมองใบหน้างามในระยะประชิด จนลมหายใจร้อนๆ รินรดกัน ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกขณะถูกเขาครอบครองอีกครั้ง เสียงครางเบาๆ ดังขึ

“หากคุณทำให้มิเชลรักคุณได้ เธอจะได้ตัดใจจากโอลิเวอร์ คุณคิดว่าคุณทำได้ไหมโจนาธาน” คุณโรเบิร์ตท้าทายชายหนุ่ม “ท่านมีเหตุผลอะไร ถึงได้อยากให้ผมทำแบบนั้น” โจนาธานไม่เข้าใจความคิดของผู้สูงวัย“ผมอยากให้หลานชายของผม มีครอบครัวพร้อมหน้า ไม่ต้องแยกจากกัน และอยากเห็นลูกชายของผมมีความสุขกับผู้หญิงที่เขารัก” นั่นเป็นความปรารถนาสูงสุดของคนเป็นพ่อเป็นปู่โจนาธานมองหน้าชายชรานิ่ง สบตาสีฟ้าแล้วพยักหน้ารับ “โอเคครับ ผมเองก็อยากให้น้องเอื้อกับวาสินี มีคนดีๆ ดูแล เด็กควรได้อยู่กับพ่อของแก ภรรยาควรได้อยู่กับสามีตลอดไป ผมจะลองจีบมิเชลดู”คำพูดของเขา ทำให้คนฟังยกคิ้วสูง “ผมรู้สึกว่า คุณมีอะไรบางอย่างปิดบังอยู่ใช่ไหม ตอนนี้เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน” ท่านมองหน้าชายหนุ่มโจนาธานนิ่งคิดอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะยอมบอกความลับของวาสินีให้พ่อสามีของหญิงสาวรู้ เขาเชื่อว่าคุณโรเบิร์ตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความยุติธรรมพอ และคงยอมรับสะใภ้อย่างวาสินีได้อย่างสนิทใจเมื่อรู้ว่าหญิงสาวไม่ใช่คนที่เคยทำร้ายลูกชายของท่านมาก่อน“ท่านคิดว่า ลูกสะใภ้ของท่านเป็นยังไงบ้างครับ” เขาลองเกริ่นนำร่อง“ก็น่ารักดีนี่ ผมหมายถ

วันที่ห้าฝนหยุดตก มิเชลได้โอกาสออกมาสูดอากาศนอกกระท่อม หญิงสาวเกาะระเบียงแหงนหน้าดูท้องฟ้า เมฆหายไปมีแสงแดดทอประกายสดใส แบบนี้อากาศดีแล้วเรือมารับกลับได้แน่นอน“นี่ วันนี้ฝนหยุดตกแล้วนะ นายโทรเรียกเรือมารับได้แล้วใช่ไหม” เธอหันไปถามคนที่เดินออกมายืนข้างๆโจนาธานแหงนหน้าดูท้องฟ้า แล้วพยักหน้ารับ “คงอย่างนั้นแหละ ไปเตรียมตัวสิ ชุดเก่าคุณผมซักตากไว้ คงแห้งแล้วมั้ง หรือจะใส่ชุดนี้กลับก็ได้นะ ผมยกให้”เขายักคิ้วมองเธอด้วยสายตายียวน ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเธอสะบัดค้อนให้แล้วเดินหนี แต่ผ้าซิ่นเจ้ากรรมดันคลายปมหลุดลงมากองกับพื้นโดยที่เจ้าของคว้าไม่ทัน มิเชลรีบคว้าดึงขึ้นแต่ไม่พ้นสายตาของอีกคน ที่ทันได้เห็นก้นขาวๆ ไร้แพนตี้สวมเพราะเธอถอดซักไว้ ชายหนุ่มผิวปากหวือทำเอาหญิงสาวหน้าแดงก่ำ กำชายผ้านุ่งไว้แน่นเดินกระแทกเท้าหนีเข้ามาในห้อง ปากก็พึมพำด่าว่าคนนิสัยเสียไปตลอดทาง “ไอ้บ้า ไอ้คนนิสัยเสีย กลับไปได้เมื่อไหร่ฉันจะบินกลับบ้าน จะได้ไม่ต้องพบเจอกันอีกเลยนะชาตินี้”พอแต่งตัวเสร็จมิเชลไม่เสียเวลาพูดคุยกับโจนาธานอีก หญิงสาวเดินลงบันไดบ้านต้นไม้ลงไปยังพื้นเบื้องล่าง เดินนำเขาไปยังท่าเรือเมื่อเห็น

ยามอยู่ด้วยกันสองต่อสองเธอน่ารักกว่านี้ แต่ยามนี้มิเชลน่าหมั่นไส้จนอยากจับฟาดก้นแรงๆ สักหลายๆ ที“นายชอบยายนั่นไม่ใช่เหรอ ถ้าพวกเขาเลิกกันนายก็เข้าไปเสียบแทนเลยสิ วินวินกันทั้งฉันและนาย”สายตาที่โจนาธานธานมองหญิงสาวข้างกายโอลิเวอร์มันช่างเต็มไปด้วยเอื้ออาทรเหลือเกิน จนคนเห็นอดอิจฉาไม่ได้ เขาไม่เคยมองเธอแววตาอ่อนโยนแบบนี้ จะมีก็แค่แววตาหื่นๆ กับสายตาเหยียดหยาม หรือไม่ก็สายตาจ้องจับผิดแบบตอนนี้ มิเชลเลยจะทำให้เขาสมใจ ยิ่งเกลียดเธอมากเท่าไหร่เขาจะได้ไปห่างๆ เธอ ไม่ต้องมายุ่งมาข้องเกี่ยวกันอีก พอคิดว่าเขาจะเกลียด เขาจะไม่สนใจเธอหัวใจมันกลับรู้สึกหน่วงๆ ขึ้นมาบ้าน่าเธอจะไปรู้สึกอะไรกับผู้ชายคนนี้ได้... มิเชลปัดความรู้สึกรบกวนจิตใจทิ้ง กดตะกอนความคิดนั้นลงสู้ก้นบึ้งของหัวใจ“คิดได้แต่เรื่องชั่วๆ สินะ ผมนึกว่าคุณจะเป็นคนดีกว่านี้เสียอีก” โจนาธานบีบข้อมือเล็กแน่น โมโหและเสียความรู้สึกกับผู้หญิงคนนี้อย่างที่สุดมิเชลนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่ไม่ยอมแพ้ “ฉันจะทำทุกอย่าง จนกว่าพี่โอลิเวอร์จะสลัดยายเลสเบี้ยนนั่นทิ้ง ต่อให้ชั่วให้เลวกว่านี้ ฉันก็จะทำ” เธอต่อปากต่อคำกับเขาไม่เลิกรา จนอีกฝ่ายปล่อยมือออ