All Chapters of ซาตานผลาญรัก: Chapter 51 - Chapter 60

“เอ๊ะ มาดึงฉันไว้ทำไม ฉันจะตามเข้าไป” มิเชลสะบัดแขนแรงจนหลุด“คุณจะตามเข้าไปทำไม” โจนาธานขยับไปขวางทางไว้ ทำหน้าเคร่งเสียงดุ “รออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวเขาสองคนก็ออกมา” ใบหน้างามงอง้ำไม่พอใจ “ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คุณนี่” เธอเบะปากแล้วเดินไปยืนใต้ต้นผูกรักกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกผูกรักทำให้คนได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลาย แต่ไม่ทั้งหมดเมื่อคนที่เธอเดินหนีเดินมายืนข้างๆ ร่างหนาขยับมายืนประจันหน้าคร่อมแขนไว้กับลำต้นใหญ่ของตินไม้กักร่างเล็กกว่าไว้ในวงแขน ขณะยื่นหน้าเข้าไปหาจนเกือบชิด“รังเกียจผมเหรอ ฮึ รังเกียจไม่อยากอยู่ใกล้ใช่ไหม” ใบหน้าคร้ามคมเครียดขึ้ง ดวงตาสีสนิมเหล็กคมดุ “ถ้ายังไม่เลิกคิดวุ่นวายกับสองคนนั้นล่ะก็ ผมจะเปิดเผยให้ทุกคนรู้ว่าคุณกับผมเรามีอะไรกันแล้ว”คำขู่ของเขาเรียกโทสะให้เกิดขึ้น “ไอ้คนเลว ฉันกับนายเราไม่เคยมีอะไรกัน นายกล้าเอาเรื่องโกหกไปบอกคนอื่นหรือไง ฉันไม่มีทางให้นายขู่ฉันง่ายๆ หรอก ถ้านายพูดฉันยินดีให้หมอตรวจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉัน หลังจากนั้นฉันจะแจ้งตำรวจจับนายข้อหาหมิ่นประมาท อย่าคิดว่าฉันจะกลัวนายนะ” มิเชลเชิดหน้าสู้ ไม่ยอมให้เขาข่มได้“ถ้าอย่างนั้น ผมจะปล้ำคุณก่อนดีไหม แ

โรสิตาขยับมานั่งรอที่โต๊ะเล็กด้านหนึ่งไม่ให้เกะกะแม่ครัว พลางมองดูท่าทางคล่องแคล่วแต่นุ่มนวลของอีกฝ่ายด้วยแววตาระคนสงสัย เมื่อหลายวันก่อนเธอโทรไปหามารดาเลี้ยงซึ่งเป็นน้าสาวของสิตาภา เล่าเรื่องที่พบสิตาภากับลุกชายให้ฟัง คุณสารินถึงกับเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะไต่ถามถึงหลานสาวด้วยน้ำเสียงมีพิรุธ ก่อนจะวางสายคุณสารินได้เอ่ยถึงหลานสาวว่า“ถึงสิตาจะเคยทำไม่ดีกับคุณและคุณเอริกมาก่อน น้าขอให้คุณให้อภัยสิตาเถอะนะคะ สิตาได้รับผลกรรมนั้นแล้ว ขอให้คุณให้โอกาสสิตาคนใหม่ อย่ารังเกียจหรือโกรธแค้นเธอเลย น้าเชื่อว่าสิตาคนที่คุณโอลิเวอร์แต่งงานด้วยจะทำให้คุณโอลิเวอร์มีความสุข ชดเชยความผิดแทนสิตาคนเก่าได้ น้าฝากเธอด้วยนะคะหากอนาคตมีอะไรที่เธอ ทำให้พวกคุณไม่พอใจก็จงให้อภัยเธอด้วยนะคะ”คุณสารินพูดราวกับว่าสิตาภาคนที่แต่งงานกับโอลิเวอร์ไม่ใช่สิตาภาคนเดิม โรสิตาจึงอยากพิสูจน์เพื่อความมั่นใจ“ได้แล้วค่ะ ระวังหน่อยนะคะ มันยังร้อนอยู่”วาสินีวางจานขนมพร้อมน้ำดื่มบนโต๊ะให้โรสิตา ก่อนจะขยับตัวเตรียมไปทำงานที่เหลือต่อ แต่ถูกอีกฝ่ายจับข้อมือไว้ รั้งให้นั่งลงข้างๆ“กินด้วยกันสิคะ โรสกินคนเดียวไม่หมดหรอกค่ะ” โรสสิตาหยิ

“ถ้าเขารู้ความจริง เขาอาจจะโกรธฉันเกลียดฉันมากก็ได้”วาสินีน้ำตาไหล หัวใจไหวหวั่นกับเรื่องที่ยังมาไม่ถึง คนเรารู้ว่าโดนหลอกจะมีใครบ้างไม่โกรธ ยิ่งคนมีปมกับการถูกหลอกมาก่อนเขาจะไม่ยิ่งโกรธแค้นกว่าเดิมหรือ“อย่าเพิ่งคิดมากค่ะ โรสคิดว่าคุณควรหาโอกาสสารภาพความจริงกับพี่โอลิเวอร์ดูนะคะ บางทีเขาอาจจะให้อภัยคุณเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด”โรสิตาแนะนำอย่างคนหวังดี เชื่อว่าโอลิเวอร์คงไม่ใจร้ายใจดำจนไม่รับฟังเหตุผลของวาสินี“ฉันกลัวค่ะ ขอสารภาพว่าฉันไม่กล้าบอกความจริงกับเขา คุณโอลิเวอร์เคยพูดว่าเขาคงไม่ยอมให้ตัวเองถูกหลอกอีกครั้ง เขาคงไม่ให้อภัยฉันแน่ๆ”วาสินีร้องไห้โฮ หนักใจกับปัญหานี้จนหาทางออกไม่เจอ หากไม่รู้สึกอะไรกับเขาเธอคงไม่กลัวว่าเขาจะโกรธจะเกลียดเธอ แต่นี่หัวใจของเธอตกไปเป็นของเขาทั้งดวง เธอคงทนไม่ได้หากถูกคนที่ตัวเองรักเกลียด ได้แต่ยอมเป็นเงาของคนที่เขารักไปแบบนี้ ถ่วงเวลารักษาความลับไว้จนกว่าจะรักษาไม่ไหว“คุณรักพี่โอลิเวอร์ใช่ไหมคะ” โรสิตาถามออกไป หลังจากมั่นใจว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไงกับโอลิเวอร์วาสินีหลบสายตาวูบ ก้มลงมองตักตัวเองน้ำตาหยดลงจนเปียกชุ่ม นั่นเป็นการตอบคำถามโดยไม่ต้องพูด

ความฝันของพี่เลี้ยงวัยเกษียรทำให้วาสินี นึกอยากทำความฝันของคนแก่ให้เป็นจริง จึงอาศัยช่วงเวลากลางวันที่ว่างไปหาทำเลเปิดร้าน จนได้เจอร้านเล็กร้านหนึ่งเจ้าของต้องการเลิกกิจการเพราะมีปัญหาสุขภาพทำต่อไม่ไหว และรักร้านนี้มากจนไม่อยากปิดตัวลงโดยไม่มีคนสานต่อ วาสินีเข้าไปติดต่อพูดคุยจนเจ้าของร้านซึ่งเป็นคู่สามีภรรยารู้สึกเอ็นดูหญิงสาวด้วยไม่มีทายาทเนื่องจากสุขภาพไม่อำนวย วาสินีจึงยอมเป็นลูกสาวบุญธรรมอย่างเต็มใจ จากที่ต้องเซ้งร้านต่อกลับไม่ต้องเสียเงินเพราะทั้งสองยินดียกกิจการให้ดูแลต่อแทน เรื่องการเปิดร้านนี้หญิงสาวขอให้นางแมรี่ช่วยปิดเป็นความลับ อาศัยช่วงเวลากลางวันสลับกับนางแมรี่แวบออกมาช่วยดูแลร้าน และรีบกลับก่อนที่เด็กๆ จะกลับมาบ้าน ทำแบบนี้จนเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน ความเหงาถูกทดแทนด้วยงานที่ทำให้เธอยุ่งจนไม่มีเวลาคิดมาก วันหนึ่งขณะกำลังวุ่นวายกับการดูแลงานในร้านอยู่ ก็ได้พบกับใครคนหนึ่ง“สิตา นั่นเธอใช่ไหม”เสียงทักทายดังขึ้น พร้อมกับอ้อมกอดของคนทักที่โผเข้ามากอดรัดแบบไม่ทันตั้งตัว ทำเอาวาสินีถึงกับตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก กว่าจะตั้งสติและผลักคนที่กอดเธอให้หลุดได้ก็ร่วมนาที เมื่อเห็นหน้าอีกฝ

“เงียบ!”เขาตวาดเธอเสียงดัง ผลักร่างบางจนเซล้มลงไปกองกับพื้น แล้วเดินหายเข้าไปในเคบินเรือ กลับออกมาอีกทีพร้อมกุญแจมือ “คุณโอลิเวอร์ คุณจะทำอะไร ไม่เอานะอย่าล้อฉันเล่นแบบนี้ !” วาสินีเบิกตากว้างถอยหลังหนีเมื่อเห็นของในมือของชายหนุ่ม เธอภาวนาให้เขาแค่ล้อเล่น แต่ท่าทางของเขาไม่บอกว่าล้อเล่นสักนิด ร่างหนาเดินลงส้นหนักตรงรี่เข้ามาจับข้อมือเธอแล้วสับกุญแจมือล็อกแขนไว้ อีกฝั่งล็อกติดกับเก้าอี้ไว้“หุบปากแล้วนั่งเงียบๆ ถ้าพูดมากน่ารำคาญ ผมจะจับโยนทะเลให้ปลาฉลามมันแทะเล่น”ดวงตาคมวาวดุจนน่ากลัว สีหน้าเคร่งขึง แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนชวนให้หัวใจคนมองหล่นไปกองอยู่ใต้ตาตุ่ม วาสินีนั่งตัวสั่นมองเขาอย่างหวาดหวั่น ยามนี้โอลิเวอร์น่ากลัวไม่ต่างจากซาตานหลุดออกมาจากขุมนรก เขามองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าวไร้รอยอาทรเช่นทุกวัน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งราวกับน้ำทะเลลึกยากจะหยั่งถึงก้นบึ้งของความคิด ร่างหนาหมุนกายเดินหายเข้าไปในเคบินอีกครั้งก่อนจะกลับมาพร้อมขวดเหล้าและแก้วใบหนึ่ง เขานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามที่เธอนั่งอยู่ รินเหล้าดีกรีแรงใส่แก้วยกขึ้นดื่ม มือหนาจับแก้วแน่นจนเห็นเส้นปูดโปนตรงหลังมือ เขาสาดเหล้าลงคอร