Todos os capítulos de ซาตานผลาญรัก: Capítulo 61 - Capítulo 70

โอลิเวอร์กระตุกยิ้มหยันยอมขยับลุกขึ้นนั่งแต่ยั่งอยู่ในท่าคุกเข่าคร่อมเธอไว้ตรงช่วงเอว เขาสอดมือใต้หัวไหล่จับร่างของเธอพลิกตัวมาเผชิญหน้ากัน ใบหน้างามแดงจากแรงกดทับเธอหอบหายใจแรงเมื่อหลุดจากอาการอึดอัด ดวงตามีรอยหวาดผวายามสบกับนัยน์ตาสีฟ้าของเขา เขาจับคางมนบังคับให้สบตา“สิตา กลัวอะไรกับคนโง่อย่างผมฮะ คนโง่คนนี้มันน่ากลัวตรงไหน หรือคุณขยะแขยงมนุษย์ผู้ชายแบบผมจนทนไม่ไหวกันแน่” เขากระชากปมในใจตัวเองมาแผ่ให้เธอดู ความเจ็บปวดฉายชัดในดวงตาคู่คมเขายอมรับว่ารักเธอมาก อาจจะมากกว่าห้าปีก่อนด้วยซ้ำ ช่วงเวลาเจ็ดวันบนเกาะดาวล้อมเดือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนจนไม่แยกจากกันแม้แต่เสี้ยวนาที ยิ่งสร้างความผูกพันจนยากจะถอนใจ เธอน่ารักแสนดีเป็นผู้หญิงในฝันที่เขาต้องการมาตลอด เธอทำให้หัวใจเต็มไปด้วยบาดแผลร้ายถูกรักษาจนรอยร้าวจางหายไป ต้นรักเหี่ยวแห้งถูกรินรดด้วยน้ำทิพย์พลิกฟื้นคืนกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง โอลิเวอร์คลายความหวาดระแวงในใจทิ้งคิดเริ่มต้นใหม่กับเธอ ยอมอดทนไม่หักหาญน้ำใจทั้งที่ร่างกายร่ำร้องอยากครอบครองเธอจนแทบขาดใจ ทนทรมานอาศัยเพียงกอดจูบประโลมใจไปวันๆ หวังให้เธอเห็นความดีจนยอมเป็นของเขาทั้งกายและใ

“ไม่ ไม่นะ พอเถอะ มัน มัน อื้อ....”วาสินีดึงมือหนี หลับตาแน่นใบหน้าเหยเกตกใจกับปลาไหลเผือกที่เธอเคยเห็นเมื่อตอนอยู่เกาะดาวล้อมเดือน มันร้อนผ่าวอยู่ในอุ้งมือเธอ เขาจงใจบีบมือเธอให้กอบกุมจนรอบ เสียงหัวเราะชอบใจดังข้างหู“ห้าปีก่อนมันเคยเป็นของคุณ จำรสชาติของมันได้ไหม ว่ามันให้ความรู้สึกดีกว่านิ้วหรือไอ้อุปกรณ์เลียนแบบเย็นๆ แข็งทื่อไร้ความรู้สึกนั่น มันถูกสร้างมาเพื่อผู้หญิงทุกคน” เขาพูดจาหยาบคาย จงใจทำให้เธออับอาย“โอลิเวอร์ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลย หยุดเถอะ”หยดน้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มนวล ทำให้คนเห็นชะงักไปชั่วครู่ เขาปล่อยมือเธอออกแล้วรวบร่างบางมากอดไว้แน่น ค่อยรูดร่างเธอลงมานั่งกับพื้นซบหน้าบนซอกคอขาวเนียน นิ่งเงียบอยู่แบบนั้น“รังเกียจผมใช่ไหม รังเกียจผู้ชายแบบผมนักใช่ไหม”“โอลิเวอร์...”เธอลืมตาขึ้นมองหน้าเขา พบดวงตาสีฟ้าอาบคลอด้วยหยาดน้ำตาเช่นกัน มือน้อยยกขึ้นแตะแก้มเขา หัวใจกระตุกวูบสะท้อนใจ เขาเจ็บปวดเจ็บช้ำ และคงแค้นใจจากความเข้าใจผิดปมในใจทำให้เขากลายเป็นคนแบบนี้...“ฉัน... อื้อ!”โอลิเวอร์ก้มลงมาหาประกบปากจูบเธออย่างดุดัน มือกระชากผมจนเธอเงยหน้าขึ้นรับจุมพิตของเขา แรงกดดันในใจบ

โอลิเวอร์ขยับลุกขึ้นนั่งพร้อมกับดึงร่างขาวผ่องให้ลุกตาม มือทั้งสอบบีบหัวไหล่เธอแน่น ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วร่างยวนตาที่เขาเพิ่งพร่าผลาญพรหมจรรย์ของเธอไป“ฉันเคยบอกคุณแล้วว่าฉันชื่อวาสินี”วาสินีตอบเสียงสั่นเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หญิงสาวรู้สึกหวาดหวั่นใจกลัวเหลือเกิน...กลัวว่าเขาจะโกรธเธอ และเขาก็โกรธจริงๆ ด้วยโอลิเวอร์ตาลุกวาบ“วาสินี... นี่คุณเล่นตลกอะไรกับผมอีก!”น้ำเสียงของเขาขุ่นจัดทีเดียว ดวงตาคมดุกร้าวขึ้น มือหนาบีบต้นแขนเธอแรงขึ้นวาสินีสะดุ้งโหยงห่อไหล่ด้วยความกลัว“ฉะ ฉันเป็นน้องสาวฝาแฝดของสิตา ฉันไม่ได้ตั้งใจโกหกคุณนะ ฉันจำเป็น...”เธอพยายามอธิบายหวังให้เขาคลายความขุ่นเคือง แต่เขายื่นมือมาปิดปากไม่ให้เธอพูดต่อส่ายหน้าไปมา“หยุดแก้ตัวเลย จำเป็นเหรอ... ฮึ จำเป็นหรือว่าเห็นผมมันโง่กันแน่!”เขาทวนคำเธอแล้วสะบัดเสียงใส่ มองหน้าเธอด้วยแววตาราวกับลุกเป็นเพลิง หากเธอเป็นกระดาษคงลุกไหม้เหลือแต่ขี้เถ้าไปแล้ว ชายหนุ่มเจ็บร้าวในใจเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนโง่ให้ผู้หญิงหลอก“ผมมันโง่นักใช่ไหม โง่จนถูกทั้งพี่ทั้งน้องหลอก หา โง่ใช่ไหม!” อารมณ์ของเขาเดือดดาลอีกหน เมื่อรู้สึกทนไม่ได้กับการถูกห

ร่างหนากระตุกปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตเข้าไปในกายสาวจนหมดทุกหยาดหยด แล้วซบหน้านิ่งกับซอกคอเธอหอบหายใจแรงนานจนลมหายใจกลับมาเป็นปกติ จึงแตะไหล่มนหมายจะจัดการเธอให้สิ้นฤทธิ์อีกสักรอบทว่า...หญิงสาวหลับตาพริ้ม หายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว“หือ แค่นี้ก็หมดแรงหลับไปแล้วหรือไง ก็ได้ผมจะปล่อยให้คุณนอนพัก พรุ่งนี้เรามีเรื่องคุยกันยาว”โอลิเวอร์แตะริมฝีปากบนหน้าผากชื้นเหงื่อ มองใบหน้าของเธออย่างพินิศ เธอเหมือนสิตาภาทุกกระเบียดนิ้วราวกับคนๆ เดียวกันจนเขาเข้าใจผิด เมื่อครู่เธอบอกว่าเธอไม่ใช่สิตาแต่เขาไม่สนใจฟัง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเธอพูดความจริง และรับรู้ว่าเขาคือคนแรกของเธอ เธอไม่ใช่สิตาภาจริงๆ แต่เป็นน้องสาวฝาแฝดของอีกฝ่าย ที่ต่างกันคือเธอให้ความรู้สึกเหมือนเป็นนางฟ้าในขณะที่สิตาภาในสายตาของเขาเป็นนางมารร้ายตอนนี้เขาค้นพบแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือนางฟ้าผู้ซ่อนอยู่ใต้เงาของนางมารร้าย และเขาจะครอบครองเธอไว้ไม่ยอมให้บินหนีไปไหนอีก แม้จะต้องแลกกับการถูกเธอเกลียดชังก็ตามโอลิเวอร์ถอนหายใจแรงขยับผละห่างก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำกลับมาพร้อมผ้าชุบน้ำ เขาบรรจงเช็ดตัวให้เธอทุกซอกมุ

“บางทีผู้ชายก็ตกหลุมรักผู้หญิงที่นิสัยแย่ๆ เพราะเธอทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีเพื่อนนิสัยเดียวกัน คุณเคยบอกว่าผมก็นิสัยเสียปากเสีย ร้ายกาจ อะไรอีกนะ อ้อ เลว”มิเชลขึงตาใส่ เมื่อเขาตำหนิตัวเองให้เธอฟัง“คุณก็ไม่แย่เท่าไหร่หรอก แต่คุณชอบผู้หญิงคนนั้นจริงๆ เหรอ เธอเป็นใคร ชื่ออะไร เผื่อฉันรู้จัก”เธออยากรู้ขึ้นมาว่าผู้หญิงที่โจนาธานไปชอบเป็นใครโจนาธานอมยิ้ม“คุณอาจจะรู้จักเธอก็ได้ แต่ผมไม่บอกคุณหรอกว่าเธอเป็นใคร เดี๋ยวคุณไปเป่าหูเธอให้เกลียดผมขึ้นมา ผมจะแย่เอา ไม่อยากถูกผู้หญิงสวยเกลียดน่ะ”เขาส่ายหน้า ไม่ยอมบอก“มายั่วให้อยากรู้ แล้วทำอมพะนำ” มิเชลทำหน้าบึ้งจัด ขัดใจที่เขาไม่ยอมบอกให้รู้“คุณลากฉันมาเพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟังใช่ไหม เล่าจบแล้วก็พาฉันไปส่งสิ”น้ำเสียงสะบัดสะบิ้งของเธอทำให้โจนาธานยิ้มเอ็นดู“ใครว่าแค่พามาฟังเรื่องนี้ล่ะ ผมอยากขอร้องคุณให้ช่วยผมหน่อย ผมไม่อยากแต่งงานตอนนี้ แต่ต้องหาผู้หญิงสักคนไปแสดงตัวว่าเป็นแฟน เพื่อให้ปู่สบายใจ” เขามองหน้าเธอนิ่ง ส่งสายตาขอความช่วยเหลือ“บ้าเหรอ เอาฉันไปอ้างเป็นแฟนคุณนี่นะ”ใบหน้างามบูดกว่าเดิม ไม่พอใจที่เขาเห็นเธอเป็นแค่เครื่องมือหลอกปู่