Todos os capítulos de ซาตานผลาญรัก: Capítulo 81 - Capítulo 90

ในสวนหลังคฤหาสน์กอนซาเลส มิเชลลากแขนโอลิเวอร์ออกมาคุยกันตามลำพัง หลังจากผู้ใหญ่ทั้งสี่กำลังพูดคุยกันอยู่ในห้องรับแขก ใบหน้างามของหญิงสาวมีรอยเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด“พี่โอลิเวอร์ต้องช่วยมิเชลนะ คุณตาจะบังคับให้มิเชลแต่งงานกับหลานชายเพื่อนของท่าน มิเชลไม่อยากโดนจับคลุมถุงชน ”หญิงสาวทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบกลับมาอยู่บ้านได้ไม่กี่วัน คุณตาของเธอก็เดินทางมาหาบิดามารดาบอกว่า จะให้เธอแต่งงานกับหลานชายของหุ้นส่วนท่านซึ่งเป็นเพื่อนกันมานาน ทางนั้นเอ่ยปากสู่ขอหลานสาวของท่านให้หลานชาย เพราะต้องการให้หลานชายแต่งงานมีทายาทสืบสกุลบิดามารดาของเธอไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณตาได้แต่ประวิงเวลาหนึ่งเดือนขอปรึกษากันก่อน ตอนนี้ก็ครบหนึ่งเดือนแล้ว เธอหมดหนทางเลี่ยงต้องให้คำตอบกับท่าน“ถ้าไม่อยากแต่งงานกับคนที่คุณตาหาให้ มิเชลต้องบอกคุณตาเองว่ามีแฟนแล้ว”คุณมาเรียมารดาของเธอแนะนำลูกสาว“คุณแม่ก็รู้ว่ามิเชลไม่มีแฟน คนที่มิเชลอยากแต่งงานด้วยคือพี่โอลิเวอร์คนเดียว”ปากบอกไปแบบนั้น แต่ใบหน้าของเจ้าของเกาะหนุ่ม ลอยมาในหัวจนต้องรีบปัดทิ้ง“แล้วจะแม่ช่วยยังไง โอลิเวอร์เขาก็มีภรรยาไปแล้วไม่ใช่หรือลูก” “เขายัง

“มิเชลเรื่องแต่งงานของเราที่ตกลงกัน พี่ว่าไว้เราหาโอกาสคุยกันสองคนอีกทีนะมิเชล พี่มีเรื่องจะคุยกับเธอหลายเรื่องเอาเป็นว่าพรุ่งนี้พี่จะไปหาเธอที่บ้านนะ”หากเธอตั้งครรภ์จริงๆ เธอจะทำอย่างไร คนเป็นพ่อจะต้องการลูกคนนี้ไหม หรือเขาอาจจะเอาแค่ลูกแต่ไม่ต้องการแม่อย่างเธอ เขากำลังคิดจะแต่งงานกับมิเชลแล้วจะเก็บเธอไว้เป็นนางบำเรออย่างที่เคยขู่ไว้“เราจะไม่แต่งงานกัน หากผมแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ผมก็จะเลี้ยงคุณไว้แก้เหงา จะไปจากผมเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าไปแล้วห้ามกลับมาให้เห็นอีกและห้ามพบกับลูกชายผมอีก”วาสินีสะท้อนในอก ดวงตาร้อนวาบน้ำตาหยดออกมาเมื่อรู้สึกเวทนาตัวเอง หลังจากเขารู้ว่าเธอไม่ใช่สิตาภา โอลิเวอร์ไม่เคยพูดจาหรือแสดงอาการเอาอกเอาใจเหมือนตอนที่เขาคิดว่าเธอคือสิตาภาอีกเลย เขาพาเธอไปอยู่ใกล้ๆก็จริง แต่หวังผลเพียงต้องการเสพร่างกายของเธอเมื่อนึกอยากขึ้นมา เขาทำให้เธอกลายเป็นนางบำเรอไร้ราคา ถูกเขาตักตวงความสาวแล้วไม่ได้อะไรตอบกลับมาแม้แต่ความรัก“ลูกจ๋า ถ้าหนูเกิดมาจริงๆ แม่จะทำยังไง แม่ไม่อยากให้พ่อของลูกพรากลูกไปจากแม่...”เธอลูบท้องแบนราบของตัวเอง หาทางออกไม่พบ มีเพียงน้ำตาเป็นเพื่อนในยามเจ็บ

“มันแน่อยู่แล้ว ใครจะอยากอยู่กับคนที่ตัวเองเกลียด”เขาประชดกลับ นึกโมโหที่เธอทำท่าไร้เยื่อใยกับเขาใบหน้างามเผือดสีลงเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มแย้มกว้างขึ้น ดวงตาแห้งผากซ่อนรอยเจ็บช้ำไม่มิด“ขอบคุณที่ไม่โกหกฉัน ขอบคุณที่บอกให้ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉัน ตั้งแต่เกิดมาฉันเพิ่งได้รับความเกลียดจากคุณเป็นคนแรก”เธอทอดเสียงเรียบเย็น ปลดปลงทุกสิ่งในใจลง เมื่อได้รับคำตอบจากใจตัวเองแล้ว ว่าควรทำอย่างไรต่อไปกับชีวิตที่เหลือ ใบหน้างามหันไปมองลูกชายตัวน้อยแต้มรอยยิ้มเศร้าบนใบหน้า“ฉันเคยคิดว่าถ้าไม่มีฉัน ลูกคงอยู่ไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ถึงไม่มีแม่คนนี้ลูกก็อยู่ได้ แกมีพ่อมีปู่ย่าของแกคอยดูแล ถ้าฉันไปลูกจะลืมฉันได้ในสักวัน”เธอถอนหายแรง ปล่อยความปวดร้าวแทรกผ่านลมหายใจ“เมื่อกี้คุณคงได้ยินที่ลูกพูด ฉันไม่อยากให้ลูกได้รับรู้เรื่องร้ายของแม่ของแกอีก ถ้าฉันอยู่ความเกลียดชังที่ทุกคนมีมาให้ฉันจะแผ่ไปยังลูกด้วย ฉันทบทวนแล้วว่าฉันควรไปจากแกในสักวัน”โอลิเวอร์นิ่งขึงไป ไม่คิดว่าวาสินีจะยอมตัดใจจากลูกชายของเขาไป เหตุผลของเธอทำให้เขาถึงกับสะอึก เธอพูดถูกว่าลูกจะได้รับความเกลียดที่คนในครอบครัวเขาสาดเข้าใส่เธอ แม่

“ก็ใครว่าไม่ใช่ล่ะ”โจนาธานยักคิ้วแผล็บ โอบร่างบางที่ยังตกตะลึงตาค้างมากอดไว้ เขาประคองร่างบางพาเธอเอนลงบนที่นอน “วันนี้ผมมาทวงคำตอบ ตกลงว่าจะแต่งงานกันไหม”มิเชลพยักหน้า ก่อนจะส่ายหน้าเมื่อสติกลับมา“ไม่ ไม่ ไม่ คุณหลอกฉัน คุณรู้ว่าฉันเป็นหลานคุณตา คุณเลยให้คุณปู่คุณมาขอฉัน ไม่ได้ขอเขาเรียกว่ากดดันให้คุณตาฉันมาบังคับฉันอีกที ไอ้คนเจ้าเล่ห์ คุณมัน... บ้า!” เธอเรียบเรียงเรื่องราวได้ ก็โมโหขึ้นมา“บ้าก็เพราะรักคุณ”มิเชลตาเบิกกว้าง หัวใจพองโตเฉียบพลัน กับคำรักที่โพล่งออกมาจากปากของชายหนุ่ม“มะ ไม่จริงหรอก คุณอย่ามาล้อเล่นแบบนี้ คุณน่ะเหรอจะมารักฉัน”โจนาธานยื่นหน้าเข้าไปจนเกือบชิด จ้องหน้าเธอนิ่ง“พิสูจน์ไหม ว่าจริงหรือล้อเล่น” เขาถามเสียงเข้ม“พิสูจน์ยังไง”“ก็แบบนี้ไง”ริมฝีปากร้อนฉกวูบลงมาหาสัมผัสเธอด้วยความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจ ร่างบางแข็งขืนอยู่ชั่วครู่ก่อนจะยอมโอนอ่อนตามความปรารถนาของหัวใจตัวเอง สองกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงครางครวญดังก้องขึ้นท่ามกลางเปลวพิศวาสที่ห่มคลุมห้องแห่งนั้นจนร้อนไปทุกอณูการบอกรักด้วยคำพูดไม่อาจสู้การบอกรักด้วยภาษากายอันลึกซึ้งดื่มด่ำมากกว่าหลายร

“ฉันบอกคุณแล้วไงคะ ว่าฉันจะไม่ยอมให้เป็นนางบำเรอของคุณอีก อยากมากคุณก็ไปหาที่ระบายที่อื่น อย่ามายุ่งกับฉัน”เธอสะบัดตัวออก เจ็บช้ำใจที่เขายังคงเอาเปรียบเธอไม่เลิกราใบหน้าหล่อเหลาเครียดเคร่งเมื่อถูกขัดใจ เขาจับเธอให้หันมาสบตา มือหนาจับปลายคางมนไว้แน่น ดวงตาวาววับจ้องมองหน้างามอย่างโมโห“ตราบใดที่คุณยังอยู่ใกล้ๆ ผม ผมก็ถือว่าคุณยังเป็นนางบำเรอของผม ร่างกายของคุณเป็นของผม ต้องการเมื่อไหร่ก็ต้องได้เมื่อนั้น อยากตรงไหนผมก็จะกินคุณตรงนั้น ตอนนี้ผมอยากได้คุณที่นี่ ตรงนี้!”เขากระชากร่างบางเข้าหา กดจูบรุนแรงดุดันเอาแต่ใจ ไม่สนว่าร่างงามจะดิ้นขัดขืน มือหนาป่ายปะไปทั่วร่างนุ่มเนียน ดึ้งทึ้งชุดว่ายน้ำสองชิ้นออกจากร่างเธออย่างคนเอาแต่ใจ อกอวบชูชันยั่วยวนสายตา ก่อให้ความปรารถนาระอุเดือดร้อนแรงจนยากจะดับลง โอลิเวอร์ผละจูบลงมาคลุกเคล้าความหวานจากทรวงอวบอย่างหิวกระหาย ฝ่ามือหนากอบกุมนวดเฟ้นความนุ่มหยุ่น จนเธอหยุดดิ้นขัดขืนเสียงลมหายของเธอดังถี่รัวขึ้น ทำให้คนได้ยินแย้มริมฝีปากกว้างชอบใจที่สามารถทำให้เธอตกเป็นทาสสวาทของเขาอีกครั้ง เขาเลื่อนมือป่ายปะไปทั่วร่างนุ่มละมุน ปลุกเร้าให้เธอตอบสนองเขาอย่างที