บททั้งหมดของ THE BEST MISTAKE: The Rebellious Heirs: บทที่ 231 - บทที่ 240

"Argh, nasasakal mo ako!" reklamo ni Charlene dahil sa leeg niya yumakap si Jude."Ay sorry!" Nangingiting ani Jude saka inayos ang buhok ng kaibigan saka tiningnan ang leeg kaya bahagyan yumuko si Jude at mukhang humahalik kung tingnan."Yuck, oras ng trabaho pero naglalampungan at sa public pa!" Mukhang nasusuka na ani Lucy.Pumalatak si Charlene at hindi pinansin ang maruming iniisip ng kasama. Sa lahat kasi ay kay Jude lang siya close dahil nagakakasundo sila sa palitan ng idea. Sa kaniya lang din ito komportable magpakita ng tunay na kulay ng pagkalalaki nito."Selos ka naman agad." Tukso ni Jude kay Lucy at pinatigas pa ang boses."Huh, hindi ka guwapo para pagpantasyahan ko!" Mataray na ani Lucy."Ang arte, pasalamat ka at napapansin pa kita. Laki ng inggit mo kay Charlene, for sure lalo kang nainggit nang siya ang naka salo sa bouquet." Pang asar ni Jude sa babae."Excuse me, hindi kasing kapal ng mukha niya ang maganda kong face dahil nasa paligid lang ang fiancee ni sir." "

Naalala ko na kung saan ko siya unang nakita!" Masayang turan ni Akira. Naalala niyang may babaeng mahal ang kapatid noon. Siya lang ang nakakaalam ng tungkol doon dahil hindi niya tinigilan ang kapatid hangga't hindi sinasabi sa kaniya kung sino ang babaeng nakita niyang kasama nito sa wallpaper ng cellphone nito. Ang alam niya ay nangako pa siya sa kapatid noon na walang ibang makakaalam muna tungkol sa nobya nito. Ayaw ni Terence na malaman ng parents nila dahil tiyak na pilitin itong ipakilala sa kanila ang babae. Ayaw ng kapatid noon na ipakilala pa dahil bago lang na sinagot saka hindi pa alam umano ang tunay nitong estado sa buhay. Hindi niya alam kung ano ang nangyari at nagkahiwalay ang dalawa noon. 18 lang noon ang kapatid at ang alam niya ay unang babae iyon na naging nobya o sineryuso. Puro fling lang kasi ang mga nauna at napapagaya sa mga kaibigang babaero. "Saan?" Nagkaroon na rin ng interest si Sarah sa kung ano ang pinagkakaabalahan ng isip ng pinsan.Halos idikit n

Napamulat ng mga mata si Charlene matapos na maalala ang nangyari noon. Halos mabasag ni Terence noon ang mukha ng lalaki at kailangan pa nilang pagtulungan ni Cynthia na awatin ang binata. Maging siya ay nasaktan noon ng binata. Saka lang ito tumigil noon ay mukhang natauhan nang mahulog siya sa kama dahil sa lakas ng pagka tabing nito sa katawan niya. Napailing si Charlene nang maalala na natumba din si Cynthia noon kahit walang nagtulak dito. "Ouch, Terence its hurt!" Daing ni Cynthia habang hinihilot ang paa.Gusto sanang punain ni Charlene ang babae noon na mali ang acting. Natumba ito dahil sa kunwaring tulak at hindi sa natapilok. Pero mas nasaktan siya dahil totoo ang pagkahulog niya sa kama. Kita niya sa mga mata ng binata na parang nagsisi at nasaktan siya pero panandalian lamang iyon. Ang akala niya ay lalapitan siya ni Terence at tulungan na makatayo. Pero laking dismaya niya at si Cynthia ang tinulungan nitong makatayo. Well, bakit na siya na expect nang ganoon gayong g

"Papa Jude, ayaw ko na pong mag school!" Nangunot ang noo ni Jude at pinag masdan ang cute na mukha ng bata. Ang ibig sabihin nito ay ayaw nang pumasok sa paaralan ng bata. "Bakit naman, baby? Ma miss mo ang mga kalaro sa school kapag hindi ka na pumasok, baby."Humaba ang nguso ni Jessy saka matigas na umiling. "Wala naman po ako kaibigan sa school kaya wala akong kalaro."Nagulat si Charlene sa narinig mula sa bata. Hindi niya naisip na dumanas ng ganoon ang pamangkin niya. Nakagat niya ang ibabang labi, dahil sa kagustohang mabigyan ito ng magandang kinabukasan ay nawalan naman siya ng time sa bata. Ni hindi niya natatanong o nakamusta ang pag aaral nito. Ang akala niya ay ok na ang naihatif at sundo niya minsan ito at madalas ay ang nagbabantay dito ang nasundo. Nakakaunawang tumingin si Jude sa kaibiban nang makitang naiiyak ito habang nakatingin kay Jessy. "Its ok, hindi pa naman huli ang lahat.Ikinurap kurap ni Charlene ang mga mata upang pigilan ang pagtulo ng luha saka kin

Nang araw ding iyon ay lumipat si Jude sa apartment ni Charlene. Wala namang problema sa may ari ng bahay kung may patirahin siyang iba lalo na kung maging asawa niya. Mabait kasi ang matandang may ari ng bahay at may concern sa tulad niya Kinabukasan, hindi pumasok sa trabaho si Charlene at siya ang naghatid sa pamangkin sa school. Kinausap niya rin ang teacher at iba pa na kailangang kausapin about sa kaniyanh concern. Balak niyang mag stay lang sa school at samahan ang bata sa lunch break ngunit hindi natuloy.Ang whole day niya sanang absent ay naging half day lang dahil tinawagan siya ni Mr. Cruz at pinapa urgent sa kaniya bigla ang isang project na siya ang gustong humawak. Assistant siya pero sa kaniya lagi pinapasa ang ganitong trabaho."Mabuti at narito ka na!" Mukhang nabunutan ng tinik sa dibdib na ani Mr. Cru. "Ano po ang emergency na problemang sinasabi niyo po?" tanong ni Charlene habang ibinababa anv bag sa kaniyang working table. Ang suot niya ay simpleng dress lang