All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 671 - Chapter 680

“งั้นฉันไปแล้วนะ เธออย่าลืมพักผ่อนล่ะ”เสิ่นชิงซูพยักหน้าให้เธอ “โอเค”......ฉินเยี่ยนเฉิงลงมาชั้นล่างก็เข้าไปหาฟู่ซือเหยียนในห้องครัวเลยฟู่ซือเหยียนกำลังต้มโจ๊กอยู่อยู่ในกางเกงยีนส์สีเข้ม เสื้อแขนสั้นสีขาว กำลังใช้พันผ้าพันแผลด้วยมือข้างเดียวในวินาทีนี้เขายืนอยู่หน้าเตาทำอาหาร ไหล่กว้างเอวคอด แม้เป็นแค่แผ่นหลัง ก็ยังสะดุดตาเป็นพิเศษฉินเยี่ยนเฉิง ‘จุ ๆ’ สองที แล้วยืนกอดอกพิงอยู่บนขอบประตู มองฟู่ซือเหยียนที่ตอนนี้คล้ายกับเป็นพ่อบ้านผู้ชายแสนดี แล้วพูดอย่างสะท้อนใจว่า “การเปลี่ยนแปลงใหม่หมดมันก็อย่างนี้เองสินะ!”ฟู่ซือเหยียนหันหน้าไปมองเขา “เยี่ยมอาซูมาแล้วเหรอ?”“อืม” ฉินเยี่ยนเฉิงเดินเข้ามา “เอารายงานให้เธอแล้ว ฉันว่าอาการของเธอในตอนนี้ยังโอเคอยู่ ที่สำคัญก็คือฉันรู้สึกว่าสภาพจิตใจของเธอดีทีเดียว”ฟู่ซือเหยียนจ้องโจ๊กที่เดือดปุด ๆ อยู่ในหม้อดิน “ตอนนี้เธอก็แค่อยู่ในสภาพของการยอมรับชะตากรรม เพื่อลูกแม้เป็นความหวังอันน้อยนิด เธอก็จะกระตือรือร้นให้ความร่วมมือกับการรักษา แต่ถ้ารักษาไม่ได้ เธอก็ยอมรับได้”“เยี่ยมเลย!” ฉินเยี่ยนเฉิงพูดหยอกล้อ “นายแอบสมัครคอร์สฝึกอบรมใช่ไหม? ค

เสิ่นชิงซูก้มหน้า กลัวเขามองความผิดปกติออกเธอพยักหน้า แล้วตักโจ๊กเข้าปากอีกช้อนหนึ่งฟู่ซือเหยียนยืนมองอยู่ข้าง ๆ ท้ายที่สุดในตอนที่เธอกินคำที่สามก็สัมผัสได้ว่าไม่ถูกต้องเขารีบย่อตัวลง เห็นน้ำตาในดวงตาของเธอหยดลงมาพอดีน้ำตาหยดลงในโจ๊กในใจของฟู่ซือเหยียนแผ่ความเจ็บปวดขึ้นมา “อาซู?”เสิ่นชิงซูยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา “ฉันไม่เป็นไร...”ฟู่ซือเหยียนรับโจ๊กถ้วยนั้นไปวางไว้บนโต๊ะ“อาซู ขอโทษนะ ในอดีตทำให้คุณต้องลำบากมามาก” เขาคุกเข่าข้างเดียวอยู่ตรงหน้าเธอ ความรู้สึกหนักอึ้งเขารู้ว่าทำไมเธอถึงร้องไห้โจ๊กหนึ่งถ้วยกระตุ้นความทรงจำของเธอในห้าปีนั้น เธอค่อย ๆ เรียนรู้จากประสบการณ์ที่เป็นศูนย์ ค่อย ๆ เลี้ยงเด็กทารกที่เพิ่งครบหนึ่งเดือนเต็มจนโต ทุ่มเทอย่างปราศจากความขุ่นเคืองและความเสียใจ ท้ายที่สุดสิ่งที่ได้กลับมาดันเป็นการหลอกลวงของเขา ความเคียดแค้นและการแทงข้างหลังของเด็กคนนั้น...หลังจากนั้นแยกกันอยู่สี่ปี ได้พบกันอีกครั้ง เขาก็ยังทำให้เธอได้รับความทรมานอย่างถึงที่สุด...ทุก ๆ เรื่องราว ท้ายที่สุดก่อให้เกิดแผลเป็นที่ไม่มีวันเรียบในใจของเธอที่เธอบอกว่าปล่อยวางแล้ว แค่ไม่อยากเป็น

พอได้ยินแบบนั้นเสิ่นชิงซูก็เงียบไป“เสี่ยวซู ก่อนหน้านี้เธอถูกพิษได้ยังไง?”เสิ่นชิงซูบอกความจริงกับจิ้นหวยหมินไม่ได้จิ้นหวยหมินภูมิใจในตัวจิ้นเชวี่ยมาตลอด ถ้ารู้เรื่องเหล่านี้ที่จิ้นเชวี่ยทำ จิ้นหวยหมินต้องสะเทือนใจหนักแน่เสิ่นชิงซูหันหน้าไปมองฟู่ซือเหยียนฟู่ซือเหยียนเข้าใจความหมายของเธอ จึงไม่ได้พูดถึงจิ้นเชวี่ยเช่นกัน ได้แต่ถามว่า “อาจิ้นครับ แล้วอามีวิธีบรรเทาอาการป่วยของอาซูไหมครับ?”จิ้นหวยหมินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “อาต้องการเจอหมอเจ้าของไข้ของเธอ”เมื่อฟู่ซือเหยียนได้ยินดังนั้น ก็ลุกขึ้นทันที “ผมจะติดต่อเขาเดี๋ยวนี้ครับ”การปรากฏตัวของจิ้นหวยหมินนำพาจุดเปลี่ยนอันยิ่งใหญ่มาให้กับอาการป่วยของเสิ่นชิงซูฉินเยี่ยนเฉิงพาจิ้นหวยหมินไปเจอหัวหน้าแพทย์แผนจีนที่รับผิดชอบเสิ่นชิงซูวันนั้นผู้เชี่ยวชาญแพทย์แผนจีนและแผนปัจจุบันสองสามคนต่างรวมตัวกันอยู่ห้องประชุมปรึกษาทางการแพทย์หารือกันเรื่องการพัฒนาของสภาพร่างกายของเสิ่นชิงซูในตอนนี้ ยาวนานถึงสี่ห้าชั่วโมงสามวันผ่านไป ยืนยันแผนการรักษาใหม่แล้ววิธีรักษาด้วยการฝังเข็มของจิ้นหวยหมิน ยาแผนปัจจุบันยับยั้งการลุกลาม

มันเป็นของที่ฟู่ซือเหยียนตั้งใจสั่งทำขึ้นเพื่อเธอ มงกุฎชิ้นเล็ก ๆ ที่ประดับด้วยเพชรแท้ทั้งหมด และราคาถึงหกหลักเจ้าหญิงน้อยนั่งลงบนตักของผู้เป็นพ่อ มือเล็ก ๆ ชี้ไปที่แก้วน้ำผลไม้ “พ่อคะ หนูอยากดื่มน้ำผลไม้~”ฟู่ซือเหยียนยกน้ำผลไม้ไปถึงปากเธอ พร้อมเตือนด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ดื่มแค่อึกเล็ก ๆ พอนะ แม่บอกว่าหนูต้องกินข้าวก่อน กินข้าวเสร็จแล้วถึงจะดื่มได้ทั้งแก้ว”“หนูรู้แล้วน่า~!”เสี่ยวอันหนิงดื่มน้ำผลไม้เข้าไปหนึ่งอึกเล็ก ๆ “พ่อ หนูอยากกินเนื้อนั่น”ฟู่ซือเหยียนทำตามคำขอ เขาดูแลลูกสาวอย่างคล่องแคล่วคนอื่น ๆ มองยัยหนูน้อยที่ออดอ้อนครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่ได้เปิดโปงเธออย่างเป็นอันรู้กันเด็กน้อยอายุใกล้ห้าขวบแล้ว ทั้งเป็นนักกินตัวน้อย ทุกครั้งก็นั่งกินข้าวอยู่บนเก้าอี้เด็กด้วยตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย มีครั้งไหนบ้างที่ต้องให้คนปรนนิบัติขนาดนี้?ไหนจะยังมีเสียงเล็ก ๆ น่ารักนั่นอีก มันน่ารักเสียจนคนเป็นทาสลูกสาวอย่างเวินจิ่งซีแค้นเคืองอย่างรุนแรง“ฟู่ซือเหยียน คุณไม่สงสัยหน่อยเหรอว่าเธอเสแสร้งหรือเปล่าน่ะ?” เวินจิ่งซีมองฟู่ซือเหยียน เสียงของเขาเหมือนคนที่เพิ่งกัดมะนาวเข้าไปทั้งลูกอย่างไ

เสิ่นชิงซูได้แต่รับไว้ฟู่ซือเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ พลางมองดูทั้งสองคน ดวงตาล้ำลึกอดฉายแววเหงาหงอยหลายส่วนออกมาไม่ได้หลายวันนี้หานหมิงอวี่ขยันโผล่มาบ่อย ถึงจะรู้เรื่องโรคของเสิ่นชิงซูแล้ว ทว่าเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยมากเกินไปเขามีอีคิวสูง รู้จักรุกรู้จักถอย ยามที่เสิ่นชิงซูอยู่กับเขานั้น เห็นได้ชัดว่ามีรอยยิ้มมากขึ้นฟู่ซือเหยียนรู้สึกพ่ายแพ้อยู่บ้าง เขาไม่ได้มีอีคิวอย่างหานหมิงอวี่ พูดจาน่าฟังไม่เป็น ถึงขั้นที่ตอนที่เขากับเสิ่นชิงซูอยู่ด้วยกันตามลำพังแล้ว พวกเขาสองคนส่วนใหญ่มักจะเงียบใส่กัน......เสิ่นชิงซูชวนหานหมิงอวี่ให้ไปนั่งหานหมิงอวี่จึงนั่งลงข้าง ๆ เสิ่นชิงซูด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติยิ่งเสิ่นชิงซูมองไปทางฉินเยี่ยนเฉิง “ซิงซิงดื่มเหล้าไปนิดหน่อย หลังอยู่ที่โซฟาในห้องมัลติมีเดีย”ฉินเยี่ยนเฉิงได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวผมไปดูเอง”ไม่คาดคิดเลยว่าฉินเยี่ยนเฉิงเพิ่งเดินไป เสี่ยวซิงเฉินก็ร้องไห้เสียงดังออกมากะทันหันเสี่ยวอันหนิงร้องเรียกคนด้วยความร้อนรน “ตายแล้ว น้องร้องไห้แล้ว อาฉิน ลูกชายอาร้องไห้แล้ว!”ฉินเยี่ยนเฉิงไม่อยู่ฟู่ซือเห