Semua Bab คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Bab 651 - Bab 660

“พี่กวน เสร็จแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่สร้างความลำบากให้” เจียงหมี่รั่วก้มหน้า ขณะพูดยังทำท่าว่าจะร้องไห้เห็นแล้วอัดอั้นตันใจที่สุดจริง ๆกวนเยว่ไม่เห็นด้วยกับการให้เจียงหมี่รั่วอุ้มบุญแทนจิ้นเชวี่ยกับเสิ่นชิงซูมาตลอดที่เขาติดตามจิ้นเชวี่ยหลายปีนี้ก็เพื่อตอบแทนบุญคุณตอนนั้นเขาถูกคนหลอกไปเป็นมิจฉาชีพที่เมียนปยี ในตอนที่หลบหนีแต่ถูกจับกลับมาเกือบถูกตีตายนั้น จิ้นเชวี่ยพาเขาหนีไปจิ้นเชวี่ยบอกเขา ถ้าสมัครใจติดตามเขา เขาก็จะรับรองลาภยศสรรเสริญอีกฝ่ายได้ ครอบครัวของเขาจะมีเงินใช้ไม่สิ้นเทียบกับการถูกตีตาย การติดตามจิ้นเชวี่ยคือทางออกที่ดีที่สุดของกวนเยว่กวนเยว่เคารพเลื่อมใสจิ้นเชวี่ยที่สุด เขายังถึงขั้นคิดว่าถ้าจิ้นเชวี่ยไม่เกิดความยึดมั่นถือมั่นกับเสิ่นชิงซู ทุกอย่างนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น‘อาณาจักร’ ที่จิ้นเชวี่ยพยายามสร้างขึ้น ต่อให้โลกไม่ยอมรับ กลับพอให้จิ้นเชวี่ยทำตามอำเภอใจได้ทั้งชาติและเจียงหมี่รั่วที่อยู่ตรงหน้าก็เหมือนกับจิ้นเชวี่ยพวกเขาต่างเป็นทาสรักที่ถูกควบคุมกวนเยว่ไม่ยอมรับ แต่ก็จนปัญญาตอนนี้เห็นเจียงหมี่รั่วน่าเวทนาอย่างนี้ ในฐานะที่เป็นผู้ชาย อย่างไรก็เห็นใจอยู

จิ้นเชวี่ยนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ เลือดสดไหลหยดลงมาจากหน้าผากทว่าเขากำลังยิ้ม ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมเศร้าหมอง “อาซูเชื่อฟังนะ กลับมา ถ้าเดินต่อไปอีกก้าว ผมก็ได้แต่ต้องยิง”เสิ่นชิงซูสบสายตากับเขาปืนกระบอกนั้นชี้มาทางเธอ เธอต้องกลัวอยู่แล้วแต่เธอมาถึงตรงนี้แล้ว จะกลับไปอีกได้อย่างไร?“จิ้นเชวี่ย ฉันจะไม่กลับไป”เสิ่นชิงซูเอามือดึงผ้าคลุมศีรษะออก ถอดตุ้มหู กระชากสร้อยออกจากคอ... เธอใช้หลังมือปาดลิปสติกออกจากริมฝีปาก แล้วจ้องจิ้นเชวี่ยด้วยท่าทางแน่วแน่ที่สุด “ต่อให้ตายฉันก็ไม่เป็นเจ้าสาวของคุณ”จิ้นเชวี่ยมองเธอสายตาแดงก่ำ“อาซู คุณใจดำจริง ๆ”เสิ่นชิงซูยิ้มแล้วหันหลัง ก่อนจะเดินไปข้างหน้าไปอย่างไม่ลังเลปัง!!!เสียงปืนดังขึ้น ลูกกระสุนนัดหนึ่งตกข้างเท้าเธอ!เสิ่นชิงซูแค่ชะงักไป นั่นเป็นการตอบสนองตามสัญชาตญาณยามมนุษย์เจอกับอันตรายแต่วินาทีต่อมา เธอถกชายกระโปรงเหยียบโคลนบนผิวพื้นเดินไปข้างหน้าปัง!!!เสียงปืนดังขึ้นมาอีกหน กระสุนยิงถูกลำต้นข้างเธอ!เสิ่นชิงซูใบหน้าปราศจากริ้วอารมณ์ มุ่งหน้าต่อโดยเห็นความตายดังกลับบ้านหนึ่งก้าว สองก้าว...โคลนบนพื้นทำกระโปรงเธอสกปรก เธ

ครั้นมีดทหารชูขึ้นอีกครั้ง ก็จะแทงข้อมือของฟู่ซือเหยียนเสิ่นชิงซูรูม่านตาหดเล็กฉับพลัน “ไม่นะ!”ปัง!เสียงปืนดังขึ้น ลูกกระสุนยิงถูกมือที่ถือมีดของจิ้นเชวี่ย!มีดทหารหล่นลงพื้น!จิ้นเชวี่ยกดมือที่มีเลือดไหลไม่หยุด แล้วหันกลับไปเจียงหมี่รั่วถือปืนสั้นสีดำด้วยสองมือ ดวงตาแดงก่ำ “จิ้นเชวี่ย คุณปล่อยพวกเขาไป!”จิ้นเชวี่ยมองเจียงหมี่รั่วพักใหญ่จึงแสยะยิ้ม “เจียงหมี่รั่ว? แม้แต่คุณก็หักหลังผมเหรอ?”เจียงหมี่รั่วร้องไห้พลางส่ายหน้า “จิ้นเชวี่ย ฉันรักคุณ! แต่... คุณทำผิดแล้ว คุณทำร้ายคนมากมาย คนที่ตายมีมากเกินไปแล้ว! คุณวางมือดีไหม?!”“คุณรักผม?” จิ้นเชวี่ยแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง “เจียงหมี่รั่ว รักของคุณก็คือการแทงผมข้างหลังเหรอ? คุณมันนังโง่!!!”“ฉันโง่ เรื่องที่ฉันรักคุณมันโง่มาก แต่จิ้นเชวี่ย ฉันไม่เคยนึกเสียใจ!”เจียงหมี่รั่วถือปืนด้วยสองมือ ถึงเธอจะกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม แต่ก็ยังแน่วแน่ในจุดยืน “จิ้นเชวี่ย คุณเคยช่วยฉัน ดังนั้นฉันจึงสมัครใจเสียสละตัวเองอุ้มท้องให้คุณ แต่คุณเคยช่วยฉัน พี่ชิงซูก็เคยช่วยฉันเหมือนกัน การที่ฉันคลอดลูกให้คุณก็คือการตอบแทนคุณ แต่การช่วยพี่ชิงซู ก็คือการ

“ต้องย้ายเธอไปห้องปลอดเชื้อเดี่ยวสังเกตอาการ ผิวที่หลังเธอมีเลือดออกปื้นใหญ่ น่าจะไม่ทันระวังโดนบนเขา ตอนนี้เลือดหยุดไหลแล้ว”ที่กลัวที่สุดของโรคลูคีเมียก็คือการเป็นแผล แม้จะแค่ถลอก แต่ถ้าเลือดออกใต้ผิวหนังมากจะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่อาจคาดคิดเสิ่นชิงซูในตอนนี้เปราะบางมากกระทั่งว่าเชื้อโรคทั่วไปก็อาจทำให้อาการของเธอทรุดหนักลงได้ความคิดของฟู่ซือเหยียนวุ่นวายไปหมด จนถึงตอนนี้เขายังรับไม่ได้กับเรื่องที่เสิ่นชิงซูป่วยเรื่องมาถึงขั้นนี้ เขาได้แต่เผชิญหน้า พยายามหาทางรักษาเสิ่นชิงซูให้เร็วที่สุด“แต่มีไขกระดูกปลูกถ่ายก็รักษาเธอได้แล้วเหรอ? ทางคุณเป็นไปได้ไหมว่า...”“นี่คือโรคลูคีเมีย” ซ่งเหวินยวนรู้ว่าฟู่ซือเหยียนอยากถามอะไร เขาถอนหายใจ “แล้วยังเป็นโรคลูคีเมียรุนแรงและอันตรายมากด้วย ถึงผมมีความสามารถนั้นจริงก็ต้องใช้เวลาหลายปี แต่... เธอรอไม่ไหวแล้ว...”ฟู่ซือเหยียนได้ยินอย่างนั้นก็หลับตาลงอย่างเจ็บปวด……เสิ่นชิงซูหมดสติไปสามวันสามคืน อุณหภูมิร่างกายและค่าต่าง ๆ ของร่างกายค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ แต่ก็ยังไม้ฟื้นสักทีฟู่ซือเหยียนจะเปลี่ยนชุดปลอดเชื้อเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวัน

เสิ่นชิงซูมองลูกสาวในวิดีโอคอล ใบหน้าเล็ก ๆ ยังคงเจ้าเนื้อ“เสี่ยวอันหนิง” เธอพูดเสียงเบา “คิดถึงแม่ไหม?”เสี่ยวอันหนิงก้มหน้า สมองยังไม่ตอบสนอง “คิดถึงสิคะ~”ยังใจเย็นไม่เงยหน้าเสิ่นชิงซูจนใจ “คิดถึงแม่จริงเหรอ?”“จริงสิคะ...” เสี่ยวอันหนิงนิ่งไป จากนั้นสมองเล็ก ๆ จึงคิดขึ้นมาได้ในที่สุด!เธอเงยหน้าฉับพลัน เห็นเสิ่นชิงซูในโทรศัพท์มือถือ ดวงตาโตเบิกกว้าง “แม่!”“แม่!”เสี่ยวเนี่ยนอันทิ้งเลโก้ แล้ววิ่งโร่มาเจ้าก้อนกลมทั้งสองแย่งกันจะดูแม่ภาพทางเสิ่นชิงซูเห็นเป็นใบหน้าเจ้าเนื้อเล็ก ๆ สองดวง หนึ่งซ้าย หนึ่งขวา เบียดกันไปเบียดกันมาไม่มีใครยอมใคร“โอ๊ย เสี่ยวเนี่ยนอัน อย่าเบียดสิ แม่อยากเห็นฉันต่างหาก!”“เพ้อเจ้อ!” เสี่ยวเนี่ยนอันไม่ยอม “แม่อยากเห็นฉันเหมือนกัน!”“แม่เรียกฉันก่อน!”“แม่ก็เรียกฉันเหมือนกัน!”ต่อให้เด็กทั้งสองสัมพันธ์ดีอย่างไร เรื่องอย่างการแย่งความรักกลับไม่มีวันยอมให้เสิ่นชิงซูกลัวว่าเด็ก ๆ จะทะเลาะกัน จึงรีบพูด “แม่อยากเห็นทั้งสองคนเลย ลูก ๆ อย่าทะเลาะกันเลยนะ หาที่นั่งลงด้วยกัน แล้วให้ป๊ะป๋าถือมือถือไกลหน่อย แบบนี้แม่ก็เห็นพวกลูกพร้อมกันได้แล้ว”นี่