All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 661 - Chapter 670

ชายหนุ่มหันหลังให้เธอ ยังคงสูงโปร่งสง่างาม แต่บางทีอาจจะผอมลงไปบ้างจ้องเขาอย่างเงียบงันความเงียบที่ยาวนานหลายนาทีเสิ่นชิงซูถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ทั้งยังปล่อยวางได้แล้ว“ฟู่ซือเหยียน ฉันปล่อยวางได้หมดแล้ว คุณก็อย่าจมปลักอยู่กับอดีตอีกเลย”ฟู่ซือเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้น เขาก็หันกลับมาชายหนุ่มเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ ย่อตัวลง ดวงตาเรียวยาวจ้องมองเธอ หางตาแดงก่ำเล็กน้อยเธอรู้ เขาร้องไห้มา“ตอนนี้คุณอารมณ์อ่อนไหวกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ” น้ำเสียงของเธออ่อนโยน เจือแววล้อเล่นเล็กน้อยนัยน์ตาสีดำสนิทของฟู่ซือเหยียนสะท้อนใบหน้าที่ซีดเซียวผ่ายผอมของเธอ“อาซู ผมรู้ว่าระหว่างเรามันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ผ่านเรื่องราวมามากขนาดนี้ ผมก็เข้าใจว่าการกระทำหลาย ๆ อย่างในอดีตของผมมันไม่อาจให้อภัย ผมทำให้คุณต้องเจ็บช้ำน้ำใจมากมายขนาดนั้น แต่คุณก็ยังยืนหยัดที่จะเก็บลูกทั้งสองคนไว้ แค่ข้อนี้ ชาตินี้ผมก็ยังชดใช้ไม่หมด”น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ จริงใจอย่างยิ่งเสิ่นชิงซูเพียงแค่ยิ้มจาง ๆ “จริง ๆ แล้วที่ฉันเก็บลูกไว้ก็เพราะตัวฉันเองต้องการครอบครัว ก็เพราะการผ่าตัดมันเสี่ยงเกินไป ไม่ใช่เพื่อคุ

แสงแดดร้อนแรงดั่งเปลวไฟ ลมฤดูร้อนพัดผ่านใบหน้าเล็ก ๆ ที่อ่อนเยาว์ทั้งสองเสิ่นชิงซูสวมชุดเดรสสีแอพริคอต บนศีรษะสวมหมวกทรงบักเก็ต และสวมหน้ากากอนามัยเธอเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ย่อตัวลงกางแขนออกต้อนรับลูก ๆ ทั้งสองของตัวเอง...เวินจิ่งซีเห็นดังนั้น ก็วางเสี่ยวอันหนิงลงเสี่ยวอันหนิงกับเสี่ยวเนี่ยนอันจึงพากันวิ่งตรงมาทางเสิ่นชิงซู!ฟู่ซือเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ เสิ่นชิงซู มองท่าทางของเจ้าก้อนกลมทั้งสอง เกรงว่าพวกเขาจะวิ่งเร็วเกินไปจนชนเข้ากับเสิ่นชิงซูเขาจึงทำได้เพียงก้าวไปขวางตรงหน้าเสิ่นชิงซูก่อนหนึ่งก้าวเสี่ยวอันหนิงกับเสี่ยวเนี่ยนอันเบรกกะทันหันไม่ทัน โถมเข้าใส่ร่างของผู้ชายคนนั้นเต็มแรง กอดขาใหญ่ยาวของเขาไว้คนละข้าง!“อ๊ะ!”“โอ๊ย!”เจ้าก้อนกลมทั้งสองเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน...ฟู่ซือเหยียนก้มหน้าลง ดวงตาเรียวยาวมองเด็กทั้งสอง ริมฝีปากบางเม้มขึ้นเล็กน้อย“ไม่เจอกันนานนะ เสี่ยวอันหนิง เสี่ยวเนี่ยนอัน”มือใหญ่ทั้งสองข้างของเขาถือโอกาสลูบหัวเด็กทั้งสองเจ้าก้อนกลมทั้งสองนิ่งอึ้งไป!ไม่กี่วินาทีต่อมา เสี่ยวอันหนิงก็เป็นคนแรกที่ได้สติ“พ่อ~!”เสี่ยวอันหนิงดีใจสุดขีด กระโดดโลดเต

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ไฟห้องผ่าตัดก็ดับลงประตูเปิดออกฟู่ซือเหยียนเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป “อาซูเป็นยังไงบ้าง?”เฉียวซิงเจียนั่งยอง ๆ นานเกินไป ขาชาจนลุกขึ้นไม่ไหวในชั่วขณะ...“พ้นขีดอันตรายแล้วชั่วคราว” ฉินเยี่ยนเฉิงถอดหน้ากากอนามัย เดินไปพยุงเฉียวซิงเจียที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นขึ้นมา มองดูดวงตาทั้งสองข้างของเธอที่บวมแดงจากการร้องไห้ ก็ถอนหายใจ “เธอต้องนอนโรงพยาบาล”เฉียวซิงเจียจับมือของฉินเยี่ยนเฉิง “รักษาให้หายได้ไหม ฉินเยี่ยนเฉิง คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ คุณต้องรักษาให้หายได้แน่ ๆ ใช่ไหม?”“ผมจะพยายามเต็มที่” ฉินเยี่ยนเฉิงรู้ว่าคำตอบที่เฉียวซิงเจียอยากได้ยินคืออะไร แต่ในฐานะหมอ เขาต้องพูดความจริงเฉียวซิงเจียกับฉินเยี่ยนเฉิงเป็นสามีภรรยากันมานานหลายปี มีหรือจะไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งในประโยคนี้ของฉินเยี่ยนเฉิง!พยายามเต็มที่ ไม่ใช่ว่ามั่นใจน้ำตาของเฉียวซิงเจียไหลรินลงมาอีกครั้ง “อาซู อาซูของเราทำไมถึงโชคร้ายแบบนี้ตลอดเลยนะ...”“ซิงซิง ผมรู้ว่าคุณเสียใจ แต่คุณร้องไห้ต่อไม่ได้แล้วนะ ตาคุณบวมมาก แล้วอารมณ์คุณยังตื่นเต้นขนาดนี้ ถึงตอนนั้นถ้าน้ำนมหดอีก แม่เราก็จะว่าคุณอีก...”“อ

เสิ่นชิงซูไม่ค่อยอยากอาหาร เธอจึงส่ายหน้าฟู่ซือเหยียนมองใบหน้าที่ซีดเซียวซูบผอมของเธอ ก็รู้สึกปวดใจอย่างมาก แต่ก็รู้ว่าเธอป่วยอยู่ย่อมไม่เจริญอาหาร จึงไม่กล้าฝืนใจเธอเรื่องการเฝ้าไข้ฟู่ซือเหยียนรับหน้าที่ทั้งหมด หลังจากพยาบาลเปลี่ยนสายน้ำเกลือเสร็จ ก็กำชับสองสามประโยคแล้วออกไปภายในห้องพักคนไข้เงียบสงบฟู่ซือเหยียนนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ มองเสิ่นชิงซูอย่างเงียบ ๆเสิ่นชิงซูถูกเขามองจ้องแบบนี้ ก็รู้สึกอึดอัดอยู่บ้างบรรยากาศค่อนข้างน่าอึดอัดเสิ่นชิงซูกระแอม แล้วถามว่า “ฉันหลับไปนานแค่ไหนเหรอ?”ฟู่ซือเหยียนนั่งลงข้างเตียง มองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน “คุณหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ”เธอถามอีกว่า “ลูกสองคนไม่ได้งอแงใช่ไหม?”“ไม่ พวกเขาเรียบร้อยมาก ผมคุยวิดีโอคอลกับพวกเขาแล้ว บอกว่าช่วงนี้คุณทำงาน อาจจะยังกลับบ้านไม่ได้ พวกเขายังกำชับให้ผมเตือนคุณให้กินข้าวด้วย”ในใจของเสิ่นชิงซูรู้สึกอบอุ่นลูกทั้งสองคนเป็นเด็กดีมาโดยตลอด รู้ความจนชวนให้สงสารเสิ่นชิงซูกวาดตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าห้องพักคนไข้ห้องนี้แตกต่างจากห้องอื่นมาก“นี่มันโรงพยาบาลอะไรเหรอ?”“นี่คือโรงพยาบาลฉินซื่อ ฉินเยี่ยนเ

ในฐานะเพื่อนรัก เฉียวซิงเจียก็มองไม่ออก“อาซู จริง ๆ แล้วถ้าพวกเธอหย่ากันด้วยดี และต่างฝ่ายต่างก็มีคนใหม่ไปอย่างรวดเร็ว งั้นฉันก็คิดว่าระหว่างพวกเธอไม่มีทางเป็นไปได้อีกแน่นอน แต่ว่า...”“ตอนนี้เธออยู่ในสถานะที่ไม่อยากยุ่งกับผู้ชาย อยากจะหาแต่เงินเท่านั้น ส่วนฟู่ซือเหยียนน่ะเห็นได้ชัดว่าตาสว่างเพื่อความรักแล้ว ตอนนี้เขาวางตำแหน่งตัวเองเป็นอัศวินชัด ๆ ฉันดูออกนะ เขาจะไม่บังคับให้เธอกลับไปคืนดี แต่ว่านะ เขาอยากจะคอยปกป้องเธอเงียบ ๆ ในนามพ่อของลูก เธอจะบอกว่าในการปกป้องครั้งนี้ไม่มีความคาดหวังอยู่เลยสักนิด นั่นมันเป็นไปไม่ได้แน่นอน! ขอแค่ยังมีความรัก ก็ยังต้องมีความคาดหวัง นี่เรียกว่ากบต้มในน้ำอุ่น เมื่อต้องเจอกับการปกป้องแบบนี้ เธออาจจะปฏิเสธเขาอย่างมีสติได้หนึ่งปี สองปี หรือแม้กระทั่งห้าปี แต่ถ้าเขายังไม่ยอมแพ้ตลอดล่ะ เธอจะยืนหยัดได้นานแค่ไหน ตอนนี้เธออาจจะยังปฏิเสธเขาได้อย่างหนักแน่น แต่ถ้าอีกสักสิบปีล่ะ รอจนถึงวัยชรา เจ็บป่วยแก่เฒ่า มีคนรู้ร้อนรู้หนาวคอยอยู่ข้าง ๆ ถึงตอนนั้น เธอยังจะปฏิเสธเขาอย่างหนักแน่นได้อีกเหรอ?”เสิ่นชิงซูหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างท้องฟ้าสีครามกับเมฆสีขาว เป็นอา