All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 741 - Chapter 750

ฟู่ซือเหยียนชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง “ไม่อยากหย่าตอนนี้ยังมีโอกาสนะ นาย...”“ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่หย่า! คิดว่าฉันขาดเธอไม่ได้จริง ๆ เหรอ? เธอไม่เอาฉันกับลูกแล้ว แถมยังแอบทำลับหลังฉัน...”ประตูรถเบาะหลังถูกเปิดออก เฉียวซิงเจียนั่งเข้ามาพอดีเสียงของฉินเยี่ยนเฉิงชะงักทันทีครั้งนี้ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกบรรยากาศน่าอึดอัดรถเบนท์ลีย์สีดำแล่นออกจากสนามบิน มุ่งหน้าไปยังสำนักงานเขตปกติแล้ว จากสนามบินไปสำนักงานเขต ใช้เวลาแค่อย่างมากก็ยี่สิบนาทีแต่วันนี้ ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่ถึงในที่สุดเฉียวซิงเจียก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติเธอมองไปที่คนขับ “คุณฟู่ รบกวนช่วยขับเร็วหน่อยได้ไหมคะ?”ฟู่ซือเหยียนมองผ่านกระจกมองหลังไปที่เบาะหลังสบสายตากับเสิ่นชิงซูพอดีเสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากถอนหายใจเธอรู้เจตนาของฟู่ซือเหยียนแต่ถ้าวิธีนี้ได้ผล พวกเขาคงคืนดีกันตั้งแต่บนเครื่องบินขากลับสิบกว่าชั่วโมงนั้นแล้ว“ฟู่ซือเหยียน ตามที่ซิงซิงว่าเถอะค่ะ”ได้ยินดังนั้น ฟู่ซือเหยียนกระแอมไอเล็กน้อย “ตกลง ผมจะทำตามคุณ”น้ำเสียงชายหนุ่มทุ้มต่ำ สิ้นเสียงลง ความเร็วรถก็เพิ่มขึ้นทันทีเสิ่นชิงซู “...”

แม่เฉียวเส้นเลือดในสมองแตก ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเพื่อยื้อชีวิตอย่างเร่งด่วนละครปาหี่ฉากหนึ่ง จบลงด้วยความเจ็บปวดและตื่นตระหนกเช่นนี้ ในนาทีวิกฤตของชีวิตประตูห้องฉุกเฉินปิดสนิทเฉียวซิงเจียอุ้มเสี่ยวซิงเฉินที่ร้องไห้จนผล็อยหลับไป นั่งเหม่อลอยรออยู่บนเก้าอี้ริมทางเดินเสิ่นชิงซูนั่งอยู่ข้างกาย คอยอยู่เป็นเพื่อนเธอเงียบ ๆผู้เชี่ยวชาญที่ฉินเยี่ยนเฉิงตามตัวมากำลังพยายามกู้ชีพอย่างสุดความสามารถอยู่ด้านในพ่อเฉียวและฉินเยี่ยนเฉิงเฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉินไกลออกไป ฟู่ซือเหยียนกำลังคุยโทรศัพท์ที่สำนักงานเขตเกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนั้น มีคนแอบถ่ายคลิปวิดีโอไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตกระแสกำลังแรงมากฟู่ซือเหยียนสั่งให้เส้าชิงลบคลิปพวกนั้นทิ้งให้หมด ไม่ว่าจะต้องจ่ายเท่าไหร่ ก็ห้ามเหลือไว้แม้แต่คลิปเดียวเดิมทีเฉียวซิงเจียกับฉินเยี่ยนเฉิงก็ไม่ใช่บุคคลสาธารณะอะไร ตามหลักแล้วน่าจะลบออกให้เกลี้ยงได้ง่าย ๆแต่ดูเหมือนว่าจะมีคนคอยโหมกระแสอยู่เบื้องหลังฟู่ซือเหยียนสั่งให้เส้าชิงรีบตรวจสอบให้แน่ชัดโดยเร็วจากนั้น เขาก็วางสาย เดินตรงมาหาเสิ่นชิงซู“อาซู”เสิ่นชิงซูเงยหน้าขึ้นมองเขาน้ำเสียงของฟ

เสิ่นชิงซูหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรออกหาชีหมิงเสวียนปลายสาย ชีหมิงเสวียนรับสายอย่างรวดเร็ว“ฉันเห็นคุณแล้ว” ห้องที่ชั้นสองเปิดไฟสว่าง ร่างเงาคนหนึ่งเดินมาที่หน้าต่างจากนั้น หน้าต่างก็เปิดออก ชีหมิงเสวียนยืนอยู่ที่หน้าต่าง โบกมือมาทางเสิ่นชิงซู “ประธานเสิ่นนี่ระวังตัวจังเลยนะคะ พกบอดี้การ์ดมาด้วยเหรอ?”เสิ่นชิงซูจ้องมองเงาร่างตรงหน้าต่างนั้น “ชีหมิงเสวียน ที่นี่รกร้างมาตั้งนาน แถมตอนนี้พายุฝนยังตกหนักอีก ยากที่ฉันจะไม่สงสัยนะ ว่าคุณนัดฉันมาด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์”“ฉันไม่ทำอะไรคุณหรอก” เสียงของชีหมิงเสวียนลอดผ่านโทรศัพท์มา “ฟู่ซือเหยียนเอาชีเยว่มาขู่ฉันเพื่อปกป้องคุณ ถึงฉันจะไม่ใช่แม่ที่ดี แต่ยังไงชีเยว่ก็เป็นลูกที่ฉันอุ้มท้องมาตั้งสิบเดือน ตระกูลชียังรอให้เขาสืบทอดอยู่นะ!”ความจริงมาถึงขนาดนี้แล้ว จะยื้อยุดฉุดกระชากไปก็ไร้ความหมาย“เข้ามาเถอะ” เสียงของชีหมิงเสวียนดังมาจากโทรศัพท์ “ถ้าคุณไม่วางใจ ก็ให้คนของคุณตามเข้ามาด้วยก็ได้ ยังไงฉันก็ไม่ถือ”พายุฝนยังคงตกกระหน่ำต่อเนื่องพอเปิดประตูรถ แค่ช่วงเวลากางร่ม ตัวก็เปียกปอนไปหมดแล้วเสิ่นชิงซูและถานอีอี้สาวเท้าก้าวเดินเข้าไปในวิลล่า

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วผู้หญิงสองคนจ้องตากันเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง เสิ่นชิงซูถอนหายใจเบา ๆ“ทุกคนต่างก็มีเรื่องราวของตัวเอง ชีหมิงเสวียน ในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน ฉันรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่คุณเจอมานะ แต่ว่า นี่ไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาจ้องเล่นงานฉัน”“ฉันจ้องเล่นงานคุณจริง ๆ นั่นแหละ แต่ฉันไม่ได้ทำเพราะฟู่ซือเหยียน ฉันทำเพราะหานหมิงอวี่ เขาตามจีบคุณออกนอกหน้าเกินไป ฉันอิจฉามาก”เสิ่นชิงซู “ทำเพื่อผู้ชายที่ไม่ได้รักคุณ คุณจะทำไปทำไม? คุณทำไปตั้งมากมาย แล้วคุณได้อะไรกลับมาบ้าง?”ได้ยินดังนั้น ชีหมิงเสวียนก็ยิ้มจาง ๆ “ก็ไม่ใช่เพราะหานหมิงอวี่ทั้งหมดหรอก อย่างน้อยฉันก็ถูกใจความสามารถของฟู่ซือเหยียนจริง ๆ และในข้อแลกเปลี่ยนครั้งนี้ ถ้าพูดถึงผลประโยชน์ ฉันคือผู้ชนะ”“ส่วนเรื่องความรู้สึก...” ชีหมิงเสวียนยิ้ม “วันนี้ครบหนึ่งเดือนพอดี ฉันได้คำตอบแล้ว ดังนั้น ละครปาหี่ที่ฉันเป็นคนเริ่มฝ่ายเดียวฉากนี้ ให้มันจบลงแค่วันนี้”“ฉันคืนฟู่ซือเหยียนให้คุณ” ชีหมิงเสวียนวางแฟ้มเอกสารฉบับหนึ่งลงตรงหน้าเสิ่นชิงซู “นี่คือข้อตกลงระหว่างฉันกับฟู่ซือเหยียน ตอนนี้มีสองฉบับ เป็นต้นฉบับทั้งหมด ฉันมอบให้คุณหมดเลย”เสิ่นชิง

สายตาของชายหนุ่มร้อนแรง แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้งนั้นทำให้ไม่อาจเมินเฉยได้เสิ่นชิงซูใช้มืออีกข้างตบไหล่เขาเบา ๆ “ปล่อยมือก่อนค่ะ การรักษาสำคัญกว่า”ฟู่ซือเหยียนยอมปล่อยมือ ไม่ได้วอแวให้มากความเขาเพียงแค่อยากให้เสิ่นชิงซูรับรู้ถึงการตัดสินใจของเขาเท่านั้นแต่เขาก็ไม่กล้าหวังสูง ว่าเสิ่นชิงซูจะยอมรับเขาได้ในทันทีเพราะถึงอย่างไร ระหว่างพวกเขาก็ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ยังพูดคุยกันไม่กระจ่างเสิ่นชิงซูกำชับพยาบาลอยู่สองสามประโยค ถึงได้เดินออกจากโถงแผนกฉุกเฉิน มุ่งหน้าไปยังแผนกผู้ป่วยใน......เฉียวซิงเจียมีไข้สูง และยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ตลอดฉินเยี่ยนเฉิงเฝ้าไข้อยู่ไม่ห่างเสิ่นชิงซูรู้สึกว่าตนเองควรต้องทำอะไรสักอย่างแล้วเธอมองไปทางฉินเยี่ยนเฉิง “หมอฉินคะ มีเรื่องหนึ่งที่ซิงซิงไม่อยากให้คุณรู้มาตลอด แต่ในเมื่อเรื่องราวมันกลายเป็นแบบนี้ ฉันคงต้องบอกคุณแล้วล่ะค่ะ”ฉินเยี่ยนเฉิงมองเสิ่นชิงซู ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีผุดวาบขึ้นมาในอก“ซิงซิงป่วยเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ”ฉินเยี่ยนเฉิงชะงักงันผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงขยับปากเอ่ยถาม น้ำเสียงหนักอึ้ง “เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?”