All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 761 - Chapter 770

“แค่แผลเล็กน้อย” ฟู่ซือเหยียนตอบปัด ๆ “นายกับเฉียวซิงเจียเป็นยังไงบ้าง?”“ก็งั้นๆ แหละ” ฉินเยี่ยนเฉิงถอนหายใจ “นี่นายแวะมาเยี่ยมเมียฉันงั้นเหรอ?”“เปล่า”ฉินเยี่ยนเฉิง “...?”ฟู่ซือเหยียนยกยิ้มมุมปาก “ฉันมาหาอาซู”ฉินเยี่ยนเฉิงกรอกตามองบนอย่างหมั่นไส้ “พอเถอะน่า เธอไม่ต้อนรับนายด้วยซ้ำ นายกลับไปดีกว่า เดี๋ยวพอเห็นหน้านายแล้วเสิ่นชิงซูของขึ้น เมียฉันยิ่งทนเห็นเพื่อนโดนรังแกไม่ได้อยู่ด้วย เดี๋ยวคนซวยก็เป็นฉันอีก!”ฟู่ซือเหยียนยิ้มจาง ๆ “ไม่หรอกน่า”ไม่หรอกกับผีน่ะสิ!ฉินเยี่ยนเฉิงถือซะว่าฟู่ซือเหยียนหน้าหนาก็แล้วกันเขาผลักประตูห้อง เดินเข้าไปพลางชูมือสองข้างขึ้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ “ผมขอบอกไว้ก่อนนะ คนคนนี้ผมไม่ได้พามา เขามาของเขาเอง ไม่เกี่ยวกับผมนะ!”พอได้ยินเสียง เสิ่นชิงซูที่กำลังปอกแอปเปิลอยู่ก็ชะงัก หันข้างกลับมามองที่ประตูเมื่อเห็นฟู่ซือเหยียน เธอก็ยิ้มบาง ๆ “น้ำเกลือหมดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”“อืม” ฟู่ซือเหยียนส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ จากนั้นเดินเข้ามามองเฉียวซิงเจียที่อยู่บนเตียงคนไข้ พยักหน้าให้เล็กน้อย “ดีขึ้นบ้างไหม?”“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง” เฉียวซิงเ

“ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ”หานหมิงอวี่ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดเหมือนโดนใส่ร้าย น้ำเสียงจึงเย็นชาลงหลายส่วน “เสิ่นชิงซู ผมรู้นะว่าคุณไม่ชอบขี้หน้าผม แต่ในสายตาคุณ ผมเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง?”เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากเธอไม่ได้หมายความแบบนั้นแค่รู้สึกว่าระหว่างชีหมิงเสวียนกับหานหมิงอวี่ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ ๆ อย่างน้อยที่สุด ระหว่างพวกเขาก็ต้องมีใครสักคนที่ปิดบังอะไรบางอย่างไว้แต่ในเมื่อหานหมิงอวี่ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้ เธอก็จะไม่เซ้าซี้ต่ออีกอย่างตอนนี้ชีหมิงเสวียนก็นอนหมดสติไม่รู้เรื่องรู้ราว หานหมิงอวี่ก็ยืนกรานปฏิเสธ เธอเองก็คงพูดอะไรมากไม่ได้“ในเมื่อคุณเป็นห่วงชีหมิงเสวียนขนาดนี้ งั้นก็ฝากเธอไว้กับคุณแล้วกัน ผมกำลังหาทางปลีกตัวไม่ได้อยู่พอดี!” หานหมิงอวี่พูดจบ ก็ยื่นใบแจ้งหนี้ในมือให้เสิ่นชิงซู “ตั้งแต่วันนี้ไป คุณดูแลเธอแล้วกัน ผมไปล่ะ”เสิ่นชิงซูรับใบแจ้งหนี้มา “คุณ...”หานหมิงอวี่โบกมือ “ไปล่ะ”แล้วเขาก็เดินจากไปดื้อ ๆ แบบนั้นเลยเสิ่นชิงซูมองแผ่นหลังอันไร้เยื่อใยของหานหมิงอวี่ คิ้วขมวดมุ่นฟู่ซือเหยียนยื่นมือมาดึงใบแจ้งหนี้ไป “เดี๋ย

ชีเยว่ลังเลไปชั่วครู่ ในที่สุดก็เข้าใจความหมายเขาอธิบายอย่างจริงจัง “ไม่ใช่เดือนเจ็ด แต่คือชีเยว่ พี่แซ่ชี ชื่อพยางค์เดียวคือคำว่าเยว่”เสี่ยวอันหนิงขมวดคิ้ว เอียงคอเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชีเยว่ “หา? แล้วมันเขียนยังไงเหรอคะ?”ชีเยว่ “...”ลืมไปเลย น้องสาวผู้น่ารักคนนี้ยังเรียนอยู่อนุบาล ไม่รู้หนังสือก็เป็นเรื่องปกติเขายิ้มอย่างจนใจ “ไม่เป็นไร เธอเรียกพี่ว่าพี่ชีเยว่แบบที่เธอเข้าใจก็ได้”“ได้เลยค่ะ!” เสี่ยวอันหนิงจูงมือชีเยว่ ลากเขาเข้าบ้าน “พี่ชีเยว่พักอยู่ที่บ้านฉันให้สบายใจเถอะ บ้านฉันใหญ่มากอยู่ได้แน่นอน แล้วบ้านเราก็ยังมีน้องสาวตัวเล็กที่น่ารักมาก ๆ อีกคนด้วย ฉันจะพาไปดู...”แม่หนูน้อยลากแขนคนวิ่งเข้าบ้านไปแล้วทิ้งให้พ่อ แม่ และพี่ชาย ยืนมองตามหลังตาปริบ ๆฟู่ซือเหยียนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว หัวอกคนเป็นพ่อในยามนี้ช่างซับซ้อนสับสน“ผมไม่ควรพาชีเยว่กลับมาหรือเปล่านะ?”เสิ่นชิงซูมองค้อนใส่เขา “เด็กยังเล็กจะไปรู้อะไรคะ? คุณอย่าทำตัวเหมือนเวินจิ่งซีสิ พอเห็นเสี่ยวอันหนิงเล่นกับเด็กผู้ชายหน่อยก็คิดมากไปเรื่อย”“เมื่อก่อนผมก็คิดว่าเขาคิดมากไปเอง” ฟู่ซือเหยียนเว้นจัง

“อาซู ผมไม่กล้าขอให้คุณยกโทษให้ ถ้าคุณยังโกรธแค้นผม คุณลงโทษผมได้เลย ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมยอมรับได้หมด”เสิ่นชิงซูยิ้มอย่างจนใจ “คุณพูดเพ้อเจ้ออะไรคะ? ระหว่างเราไม่มีใครผิดต่อใครแล้ว ตอนนี้ฉันแค่รู้สึกว่าการแต่งงานครั้งก่อนของเรามันรีบร้อนเกินไป แถมยังสร้างขึ้นบนเงื่อนไขทางธุรกิจ มันเลยไม่บริสุทธิ์ใจเท่าไหร่”“ใช่ การแต่งงานครั้งก่อนทำให้คุณต้องลำบากใจจริง ๆ แต่คุณวางใจเถอะ ผมจะปรับปรุงตัว ผมจะไม่มีวันทำผิดซ้ำสอง...”“ฟู่ซือเหยียน” เสิ่นชิงซูเอ่ยขัดเขาเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “เราคบกันไปแบบนี้ก่อนเถอะค่ะ ไม่ต้องพูดเรื่องแต่งงาน ไม่ต้องคิดถึงอนาคต แล้วก็เลิกทบทวนความผิดในอดีต เอาแบบเรียบง่าย แค่เห็นคุณค่าของปัจจุบันก็พอ ดีไหมคะ?”ไม่คิดถึงอนาคตไม่ทบทวนอดีตแค่เห็นคุณค่าของปัจจุบันฟู่ซือเหยียนรั้งท้ายทอยเธอไว้ แล้วดูดดึงริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วงไปหนึ่งทีหน้าผากของทั้งสองแนบชิด ลมหายใจเป่ารดกันและกันเขาหัวเราะทุ้มต่ำ น้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่ “งั้นก็แปลว่า คุณอนุญาตให้ผมเริ่มช่วงทดลองงานแล้วใช่ไหม?”“ทดลองงานนานแค่ไหน ฉันเป็นคนตัดสินค่ะ” เสิ่นชิงซูเว้นจังหวะ แล้วเสริมอีกประโยคว่า “

ต่อให้ฟู่ซือเหยียนจะซื่อบื้อแค่ไหน ถึงตอนนี้ก็พอมองออกว่าหญิงสาวจงใจถ่วงเวลาดวงตาเรียวยาวของชายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของหญิงสาว “อาซู คุณกลัวอะไร?”เสิ่นชิงซูชะงัก แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ“ฉันกลัวอะไรที่ไหนกัน?” เธอมองเขาแล้วถามกลับ “ฉันดื่มนมหมดแล้ว คุณก็จะกลับไปพักผ่อนแล้วใช่ไหมคะ?”“ผมรอคุณอยู่”“ไม่ต้องรอฉันหรอกค่ะ” เสิ่นชิงซูยกยิ้มมุมปาก ไม่รับลูกหยอดของเขา “คนเจ็บควรรีบพักผ่อนนะคะ”“เมื่อคืนผมใส่ถุงมือสระผมอาบน้ำ มันไม่ถนัดเลย รู้สึกเหมือนล้างไม่สะอาดยังไงไม่รู้”เสิ่นชิงซู “...ก็แค่ไม่กี่วัน คุณทนหน่อยเถอะค่ะ”“ตัวน่ะช่างมันเถอะ แต่สระผมนี่ยากจริง ๆ ครับ” ฟู่ซือเหยียนทำสีหน้าจริงจัง “ตอนนวดหนังศีรษะ แผลมันเจ็บ”เสิ่นชิงซู “...”“อาซู ผมไม่ใช่คนได้คืบจะเอาศอก ผมรู้ว่าคุณขี้อาย ให้คุณช่วยอาบน้ำให้ เรื่องแบบนี้คุณทำไม่ไหวหรอก”เสิ่นชิงซูสูดหายใจลึก “รู้ก็ดี!”“แต่สระผมน่าจะได้ใช่ไหม?” ฟู่ซือเหยียนจ้องตาเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววหว่านล้อม “ผมช่วยคุณสระตั้งหลายครั้ง คุณช่วยผมสักครั้ง ก็ไม่ถือว่าเกินไปใช่ไหม?”เสิ่นชิงซู “...”เมื่อก่อน เธอมักจะนั่งใน