All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 751 - Chapter 759

เกิดความเงียบขึ้นชั่วอึดใจ บรรยากาศแปลกพิกลเสิ่นชิงซูเอ่ยปาก “หานหมิงอวี่ คุณกับชีหมิงเสวียนเป็นคนรู้จักเก่าแก่กัน แต่คุณไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลยนะคะ”“ผมกับเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกี่ยวพันกันครับ”“นั่นเป็นแค่สิ่งที่คุณคิดเองฝ่ายเดียวมั้งคะ” เสิ่นชิงซูหัวเราะในลำคอเบา ๆ แฝงแววเย้ยหยันอยู่หลายส่วน “หานหมิงอวี่ ชีหมิงเสวียนจ้องเล่นงานฉันตั้งหลายครั้ง ฉันหลงนึกว่าเป็นเพราะฟู่ซือเหยียน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เป็นเพราะคุณต่างหาก และในระหว่างที่เกิดเรื่องพวกนี้ ความจริงคุณก็รู้อยู่แก่ใจมาตลอด แต่คุณไม่เคยเตือนฉันเลยสักคำ”“ผมกับเธอไม่ได้ติดต่อกันหลายปีแล้ว” น้ำเสียงของหานหมิงอวี่ร้อนรน “ที่ผมไม่บอกคุณ เพราะกลัวคุณจะคิดมาก”“คุณกลัวว่าถ้าฉันรู้เข้า จะตีตัวออกห่างจากคุณเพราะเรื่องของชีหมิงเสวียนต่างหาก”หานหมิงอวี่เงียบกริบเสิ่นชิงซูรู้ดีว่าเขามีความกังวลเรื่องนี้จริง ๆ แต่ทว่านั่นไม่ใช่เหตุผลทั้งหมด“หานหมิงอวี่ ความจริงคุณรู้นิสัยชีหมิงเสวียนดีมาก คุณถึงขั้นรู้ชัดมาตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำว่าก้าวต่อไปเธอจะทำอะไร ทั้งเรื่องข่าวแฉ พอย้อนกลับมาคิดดูตอนนี้ เรื่องไปโรงพยาบ

ห้องรับแขกชั้นล่างฟู่ซือเหยียนนั่งอยู่บนโซฟา สองมือที่พันด้วยผ้าก๊อซหนาเตอะวางอยู่บนเข่าทั้งสองข้างเส้าชิงยืนสำรวมกิริยาอยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อมได้ยินเสียงฝีเท้า ทั้งสองคนหันขวับไปมองทางบันไดพร้อมกันเส้าชิง “คุณเสิ่น!”ฟู่ซือเหยียนลุกขึ้นทันที ดวงตาสีนิลเรียวยาวทอดมองเธออย่างลึกซึ้งเสิ่นชิงซูเดินเข้ามา มองดูเส้าชิง “ป้าอวิ๋นบอกว่าสองสามวันนี้คุณติดธุระเรื่องงาน ไม่มีเวลาดูแลฟู่ซือเหยียนเหรอคะ?”เส้าชิงพยักหน้าอย่างแรง “ใช่ครับ! ยุ่งมาก! ยุ่งสุด ๆ! ดูแลคุณชายฟู่ไม่ไหวจริง ๆ! ต้องขอโทษด้วยครับ!”ทักษะการแสดงอันแข็งทื่อและน่าอึดอัดใจนี้...เสิ่นชิงซูนึกดีใจที่ตัวเองเป็นคนเส้นลึกเธอตีหน้าตาย แล้วเล่นตามน้ำไป “งั้นคุณก็ตั้งใจทำงานเถอะค่ะ ฟู่ซือเหยียนอยู่ที่นี่มีพวกป้าอวิ๋นคอยดูแล”ดวงตาของเส้าชิงเป็นประกาย หันไปมองฟู่ซือเหยียนทันควันความคิดทั้งหมดเขียนอยู่บนหน้าชัดเจนขนาดนั้น...ฟู่ซือเหยียนแทบทนดูไม่ได้ กระแอมไอเบา ๆ แล้วโบกมือไล่อย่างรังเกียจ “ในเมื่อนายยุ่ง ก็รีบไปเถอะ”“อ้อ ครับ ๆ ๆ ผมยุ่งจริง ๆ นั่นแหละ ผมต้องรีบกลับไปทำโอทีที่สำนักงานด้วย!” เส้าชิงโบกมือให้เสิ่นชิ

ดูท่าทางแล้วคงจะถือช้อนไม่ได้จริง ๆ“งั้นช่างมันเถอะ” ฟู่ซือเหยียนวางมือลง “ผมไม่กินแล้ว คุณกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ”เสิ่นชิงซูจ้องเขาเขม็ง “ฟู่ซือเหยียน คุณกำลังแกล้งทำตัวน่าสงสารเรียกคะแนนเห็นใจเหรอ”พอแผนตื้น ๆ ถูกจับได้ ฟู่ซือเหยียนก็หลุบตาลง กระแอมแก้เก้อเบา ๆ “โดนคุณมองออกซะแล้ว”เสิ่นชิงซูเม้มปากเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “ช่างเถอะ คุณกินยาแก้อักเสบอยู่ ยังไงก็ควรต้องกินโจ๊กสักหน่อย”พอได้ยินดังนั้น ฟู่ซือเหยียนก็เงยหน้ามองเธอขวับ แววตาร้อนแรงเสิ่นชิงซูเร่ง “นั่งลงสิ ฉันจะป้อน”หัวคิ้วของฟู่ซือเหยียนกระตุกวูบ แทบไม่อยากเชื่อว่าเสิ่นชิงซูจะยอมป้อนเขาจริงๆเขารีบเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียงทันทีเสิ่นชิงซูเดินเข้าไป ยกชามโจ๊กเปล่าขึ้น ใช้ช้อนตักมาหนึ่งคำแล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากเขาฟู่ซือเหยียนรีบอ้าปากยื่นหน้าเข้ามา...เสิ่นชิงซูชะงัก รีบดึงช้อนกลับทันทีชายหนุ่มชะงัก มองเธออย่างไม่เข้าใจเสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว “คุณต้องเป่าก่อนสิ โจ๊กเพิ่งต้มเสร็จ ร้อนมากนะ”ฟู่ซือเหยียนหัวเราะในลำคอ “ได้”เสิ่นชิงซูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาขำอะไร เธอมองค้อนใส่เขาแวบหนึ่ง แล้วยื่นช้อนไปให้อีกค

เสิ่นชิงซูเดินไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับฟู่ซือเหยียนป้าอวิ๋นตักโจ๊กข้าวฟ่างวางลงตรงหน้าเธอ ปรายตามองฟู่ซือเหยียนแวบหนึ่ง แล้วช่วยพูดแก้ต่างให้“คุณฟู่แค่ฝืนทำเก่งไปงั้นแหละค่ะ เขาไม่อยากเสียฟอร์มต่อหน้าเด็ก ๆ น่ะค่ะ!”ฟู่ซือเหยียนกระแอมเบา ๆ พยายามหาข้ออ้างให้ตัวเองสุดฤทธิ์“คือวันนี้รู้สึกว่าแผลดีขึ้นมากแล้ว ผ้ากอซก็พันหลวมลงหน่อย นิ้วเลยพอจะขยับถูไถได้บ้าง”ความจริงเสิ่นชิงซูมองลูกไม้ตื้น ๆ ของฟู่ซือเหยียนออกตั้งนานแล้ว แต่เห็นแก่ที่ครั้งนี้เขาเสียสละเพื่อเธอมากขนาดนี้ เธอจึงทำใจร้ายให้เขาผิดหวังไม่ลงก็แค่ไม่กี่วันนี้ ถือซะว่าเลี้ยงเด็กก็แล้วกัน“อาการดีขึ้นก็ดีแล้ว กินข้าวเสร็จฉันจะพาคุณไปล้างแผลให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล” เสิ่นชิงซูเอ่ยขึ้นพอได้ยินดังนั้น ฟู่ซือเหยียนก็มองหน้าเธอเสิ่นชิงซูก้มหน้าก้มตากินโจ๊กฟู่ซือเหยียนเห็นสีหน้าเธอเป็นปกติ แน่ใจแล้วว่าเธอไม่ได้โกรธ ถึงได้ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังกินมื้อเช้าเสร็จ เสิ่นชิงซูจะพาฟู่ซือเหยียนไปล้างแผลที่โรงพยาบาล และจะแวะไปเยี่ยมเฉียวซิงเจียด้วยเสี่ยวอันหนิงกับเนี่ยนอันรบเร้าจะขอตามไปด้วยโรงพยาบาลเชื้อโรคเยอะ เสิ่นชิ