เสิ่นชิงซูนั่งอยู่บนเตียง บนตักวางนิตยสารเอาไว้เล่มหนึ่งพอเห็นเขาออกมา เธอก็พูดขึ้นว่า “เป่าผมให้แห้งก่อนค่อยขึ้นไป จะได้ไม่เป็นหวัด”ฟู่ซือเหยียนขานรับคำหนึ่งแต่หลังจากเป่าผมจนแห้งแล้ว เขาก็เดินมานั่งลงที่ขอบเตียง รวบตัวเสิ่นชิงซูมานั่งบนตักของตัวเองเสิ่นชิงซูอุทานออกมาด้วยความตกใจ นิตยสารตกลงไปที่พื้น“ฟู่ซือเหยียน!”เธอร้อนรนขึ้นมาทันที “คุณยังอยากให้มือหายดีอยู่ไหม?”ฟู่ซือเหยียนจูบแก้มเนียนละเอียดของเธอเบา ๆ “อาซู ผมขอนอนกอดคุณได้ไหมครับ?”เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว ใช้มือดันหน้าเขาออกไป “ไม่ได้ค่ะ”“แค่นอนกอดเฉย ๆ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร”เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าเมื่อดูจากพฤติกรรมบนเตียงของเขาเมื่อก่อนแล้ว คำพูดนี้เชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด!เธอไม่ได้รังเกียจที่จะใกล้ชิดกับเขาเพียงแต่กังวลเรื่องอาการบาดเจ็บที่มือของเขาเท่านั้น“ฟู่ซือเหยียน กลับห้องของคุณไปเลย”“ผมไม่อยากไป” ฟู่ซือเหยียนก้มหน้าลง ซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอขาวเนียนนุ่มหอมกรุ่นของหญิงสาว ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลง น้ำเสียงทุ้มต่ำดึงดูดใจ “เราไม่ได้นอนด้วยกันมาห้าปีแล้วนะ”
Read more