All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 771 - Chapter 780

เสิ่นชิงซูนั่งอยู่บนเตียง บนตักวางนิตยสารเอาไว้เล่มหนึ่งพอเห็นเขาออกมา เธอก็พูดขึ้นว่า “เป่าผมให้แห้งก่อนค่อยขึ้นไป จะได้ไม่เป็นหวัด”ฟู่ซือเหยียนขานรับคำหนึ่งแต่หลังจากเป่าผมจนแห้งแล้ว เขาก็เดินมานั่งลงที่ขอบเตียง รวบตัวเสิ่นชิงซูมานั่งบนตักของตัวเองเสิ่นชิงซูอุทานออกมาด้วยความตกใจ นิตยสารตกลงไปที่พื้น“ฟู่ซือเหยียน!”เธอร้อนรนขึ้นมาทันที “คุณยังอยากให้มือหายดีอยู่ไหม?”ฟู่ซือเหยียนจูบแก้มเนียนละเอียดของเธอเบา ๆ “อาซู ผมขอนอนกอดคุณได้ไหมครับ?”เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว ใช้มือดันหน้าเขาออกไป “ไม่ได้ค่ะ”“แค่นอนกอดเฉย ๆ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร”เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าเมื่อดูจากพฤติกรรมบนเตียงของเขาเมื่อก่อนแล้ว คำพูดนี้เชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด!เธอไม่ได้รังเกียจที่จะใกล้ชิดกับเขาเพียงแต่กังวลเรื่องอาการบาดเจ็บที่มือของเขาเท่านั้น“ฟู่ซือเหยียน กลับห้องของคุณไปเลย”“ผมไม่อยากไป” ฟู่ซือเหยียนก้มหน้าลง ซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอขาวเนียนนุ่มหอมกรุ่นของหญิงสาว ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลง น้ำเสียงทุ้มต่ำดึงดูดใจ “เราไม่ได้นอนด้วยกันมาห้าปีแล้วนะ”

ไม่นาน เดือนพฤษภาคมก็สิ้นสุดลงต้นเดือนมิถุนายน อุณหภูมิที่เมืองเป่ยสูงขึ้นวันนี้ ฟู่ซือเหยียนเลิกงานแล้ว ก็ขับรถตรงไปรับเสิ่นชิงซูที่ฮ่วนซิงทันทีเสิ่นชิงซูยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก หลังจากคุยโทรศัพท์กับเขาเสร็จ ฟู่ซือเหยียนก็จอดรถรอเธอที่ใต้ตึกบริษัทผลปรากฏว่า ผู้หญิงที่บอกว่าอีกสักพัก ดันลากยาวไปจนพระอาทิตย์ตกดิน ความมืดเข้าปกคลุมฟู่ซือเหยียนรู้ว่าเธอกำลังทำงานอยู่ จึงไม่ได้โทรไปเร่งจนกระทั่งหนึ่งทุ่ม ในที่สุดเขาก็เห็นเสิ่นชิงซูเดินออกมาจากตึกและด้านหลังเธอ มีชายหนุ่มอายุน้อยคนหนึ่งกำลังเรียกเธออยู่เสิ่นชิงซูหยุดเดิน หันกลับไปมองชายหนุ่มคนนั้นหนานจื่ออี้ นักเขียนบทหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีเสิ่นชิงซูชื่นชอบบทละครของเขามาก วันนี้จึงนัดเขามาคุยเรื่องสัญญา การพูดคุยถือว่าราบรื่นและเป็นที่น่าพอใจเซ็นสัญญากันได้อย่างราบรื่นหนานจื่ออี้เดินมาตรงหน้าเธอ ยกมือเกาท้ายทอยเขาสวมแว่นกรอบดำ หน้าตาเป็นประเภทสุภาพเรียบร้อยและหล่อเหลาเสิ่นชิงซูมองเขาเหมือนมองน้องชาย รู้ว่าคนคนนี้ขี้อายอยู่บ้าง เธอยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรหรอก มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ ได้เลย”“ประธานเสิ่น ผมชื่นชมคุณมากครับ!”

ผู้ดูแลหญิงกำลังป้อนน้ำอุ่นให้ชีหมิงเสวียน พอเห็นเสิ่นชิงซูกับฟู่ซือเหยียน เธอก็ทักทายว่า “คุณเสิ่น คุณฟู่”เสิ่นชิงซูพยักหน้านิดหนึ่ง เดินไปที่เตียง มองดูชีหมิงเสวียน “ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ?”ชีหมิงเสวียนหมดสติไปนานกว่าครึ่งเดือน ร่างกายซูบผอมลงไปมาก เพิ่งฟื้นขึ้นมาเรี่ยวแรงยังไม่ฟื้นตัว แต่สติสัมปชัญญะแจ่มชัดดีเธอมองเสิ่นชิงซู ริมฝีปากซีดเซียวยกยิ้มมุมปาก “ฉันเล่นงานคุณขนาดนั้น แต่คุณกลับทำดีด้วย จ่ายเงินจ้างผู้ดูแลให้ฉัน แถมยังช่วยเลี้ยงลูกชายให้ฉันอีก เสิ่นชิงซู มีใครเคยบอกไหมว่าคุณใจอ่อนเกินไป?”เสิ่นชิงซูยิ้มบาง ๆ “พูดรวดเดียวได้เยอะขนาดนี้ ดูท่าคงไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ”ชีหมิงเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา หันไปมองฟู่ซือเหยียนที่ยืนอยู่ข้างกายเสิ่นชิงซู “ฟู่ซือเหยียน เธอรู้จักใช้ความอ่อนโยนสยบความแข็งกร้าวเก่งนะเนี่ย คุณน่ะ รอโดนเธอปราบได้เลย”ฟู่ซือเหยียนยกยิ้มมุมปาก “อาซูพูดถูกแล้ว”ชีหมิงเสวียนมองพวกเขารับลูกกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ก็หลุดขำออกมา “รู้น่าว่าพวกคุณถ่านไฟเก่าคุโชนกำลังตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ แต่ต่อหน้าคนเจ็บอย่างฉัน ช่วยเพลา ๆ หน่อยเถอะ”ความจริงแล้

หานหมิงอวี่ล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง ยืนห่างจากเตียงคนไข้ไปสามเมตรกว่า เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย มองชีหมิงเสวียนที่อยู่บนเตียงคนไข้ด้วยสายตาจากมุมสูงชีหมิงเสวียนหน้าซีดเผือด ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองเขา ไร้ซึ่งเครื่องสำอางอย่างที่เคย แววตาของเธอจึงดูไม่มีความก้าวร้าวรุนแรงขนาดนั้น ยามมองผู้คน ภายใต้ความสงบนิ่งกลับแฝงความเปราะบางให้เห็นลาง ๆเปราะบางเหรอ?หานหมิงอวี่หัวเราะสองคำนี้ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับชีหมิงเสวียนเลย“ชีหมิงเสวียน ผมบอกคุณไปตั้งนานแล้ว ว่าอย่าใช้แผนเจ็บตัวบ่อยนัก เดี๋ยวจะพลาดท่าเข้าสักวัน”น้ำเสียงของชายหนุ่มเยือกเย็น ทุกถ้อยคำล้วนเต็มไปด้วยอคติและความรังเกียจที่มีต่อเธอเมื่อก่อนชีหมิงเสวียนคงจะตอกกลับเขาไปแล้ว ต่อให้ถูกเข้าใจผิด เธอก็ยังคงเป็นคุณหนูผู้ภาคภูมิแห่งตระกูลชี ไม่ยอมอ่อนข้อ ไม่คิดจะอธิบายเพราะเธอรู้มาตลอดว่า การไปโต้เถียงกับผู้ชายที่ไม่ได้รักตัวเอง ซ้ำยังกังขาในนิสัยใจคอของตัวเองมาโดยตลอดนั้น เป็นการลดคุณค่าของตัวเอง!ถึงแม้เธอจะรักผู้ชายคนนี้มาก แต่ก็ไม่เคยละทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองแต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วตายไปแล้วหนหนึ่งความยึดติดบางอย่าง ในชั่วพร

หานหมิงอวี่ “...”“แต่ชีเยว่เป็นลูกชายของคุณ นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้” น้ำเสียงของชีหมิงเสวียนหนักแน่น “ชีเยว่ฉลาดมาก คุณพาเขากลับไปกราบไหว้บรรพบุรุษเข้าตระกูลเถอะ ปู่หานกับย่าหานอายุมากแล้ว พวกท่านรออุ้มเหลนมาตั้งกี่ปี ก็ถือว่าทำเพื่อพวกท่านเถอะนะ”“แผนโจ่งแจ้งดีนี่” หานหมิงอวี่แสยะยิ้มเย็นชา “ก้าวแรกคือกลับเข้าตระกูล ก้าวที่สองคือแม่พลอยได้ดิบได้ดีเพราะลูก รู้ว่าผมไม่มีทางแต่งงานกับคุณ ก็เลยคิดจะใช้ลูกชายมาบีบให้ผู้ใหญ่ตระกูลหานบังคับผมแต่งงานกับคุณ ชีหมิงเสวียน เลิกเอาลูกไม้ในแวดวงธุรกิจพวกนั้นมาใช้บีบผมเถอะ ผมบอกคุณชัด ๆ ตรงนี้เลยว่า ผมไม่มีวันแต่งงานกับคุณ ชาตินี้คุณตัดใจซะเถอะ!”“คุณเข้าใจผิดแล้ว” สีหน้าของชีหมิงเสวียนราบเรียบ “ฉันไม่ได้คิดอะไรกับคุณแล้ว คุณไม่ต้องกลัวว่าฉันจะใช้ชีเยว่มาตามตอแยคุณ ฉันแค่รู้สึกว่าชีเยว่ควรจะมีครอบครัวที่ปกติ เทียบกับตระกูลชีแล้ว ตระกูลหานเหมาะกับการเติบโตของเด็กมากกว่า”หานหมิงอวี่ขมวดคิ้วมองเธอ เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “คุณบอกว่าไม่ก็คือไม่เหรอ? ชีหมิงเสวียน คุณมันเจ้าเล่ห์เพทุบายเกินไป เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง คุณทำได้ทุกอย่าง