All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 781 - Chapter 790

แบบนี้จริง ๆ แล้วก็ดีเหมือนกันหลายปีมานี้ชีหมิงเสวียนเอาแต่วางแผนต่อสู้แย่งชิง ถ้าไม่ใช่เพราะชีเยว่ เธอคงยืนหยัดมาไม่ได้“ไปพักผ่อนหย่อนใจบ้างก็ดีค่ะ” เสิ่นชิงซูพูด “แต่ต้องคอยติดต่อกันนะ อย่าไปที่ที่อันตรายเกินไป”ชีหมิงเสวียนยิ้ม “รู้น่า เพราะงั้นเพื่อช่วยให้ความต้องการของฉันเป็นจริง คุณช่วยเกลี้ยกล่อมผู้ชายของคุณหน่อยสิ ให้ช่วยฉันดูแลหรงฮ่าวกรุ๊ป ฉันจะได้ไปเที่ยวให้สนุกสุดเหวี่ยงโดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง!”ยังไม่ทันที่เสิ่นชิงซูจะตอบกลับ ฟู่ซือเหยียนก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ชีหมิงเสวียน ตอนนั้นคุณนอนหมดสติ ชีเยว่ไม่มีใครดูแล ผมกับอาซูถึงได้ยอมรับการจัดการของคุณ แต่ตอนนี้ในเมื่อพ่อของชีเยว่คือหานหมิงอวี่ ถ้าคุณเหนื่อยไม่อยากดูแลหรงฮ่าวกรุ๊ปแล้ว คุณก็ไปหาหานหมิงอวี่ให้เขาช่วยสิ ตอนนี้ผมมีลูกมีเมียแล้ว ไม่เหมาะสมหรอก”ชีหมิงเสวียนเงียบไป“ประธานชี ฉันคิดว่าฟู่ซือเหยียนพูดมีเหตุผลนะคะ” เสิ่นชิงซูพูดขึ้น “ในเมื่อหานหมิงอวี่เป็นพ่อแท้ ๆ ของชีเยว่ ให้เขามาดูแลหรงฮ่าวกรุ๊ป ย่อมมีความชอบธรรมมากกว่าฟู่ซือเหยียนอยู่แล้ว”“ฉันกับเขาเป็นไปไม่ได้แล้ว” น้ำเสียงของชีหมิงเสวียนเด็ดขาด “ชีเยว่เป็นล

พ่อแม่ด่วนจากไป เป็นพี่ชายใหญ่ที่แบกรับความกดดันทุกอย่างไว้แต่เนิ่น ๆ พยายามปกป้องเธออย่างสุดกำลัง เพื่อให้เธอเติบโตมาเป็นคุณหนูตระกูลชีผู้หยิ่งทระนงและกล้ารักกล้าเกลียดแม้ตระกูลชีจะเป็นตระกูลเก่าแก่นับร้อยปี แต่นับตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิต หรงฮ่าวกรุ๊ปก็เริ่มถดถอย ต่อมาเมื่อพี่ชายใหญ่เข้ามารับช่วงต่อ สถานการณ์จึงเริ่มดีขึ้น หากไม่มีอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น ในแวดวงธุรกิจตอนนี้ จะต้องมีชื่อเสียงอันเกรียงไกรของพี่ชายใหญ่อย่างแน่นอนแต่หลังจากพี่ชายใหญ่ประสบอุบัติเหตุ ศึกภายในตระกูลชีก็ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง ภายในกลุ่มบริษัทแบ่งฝักฝ่ายแย่งชิงอำนาจ ผู้คนขวัญเสีย หุ้นของบริษัทผันผวนหนัก ชีหมิงเสวียนทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้หรงฮ่าวกรุ๊ปถูกพวกคนเห็นแก่ตัวเหล่านั้นกัดกินแบ่งแยก เธอต้องรักษาหรงฮ่าวกรุ๊ปเอาไว้ รักษาหยาดเหงื่อแรงกายของพ่อแม่และพี่ชายใหญ่ความกังวลของชีหมิงเสวียน ในฐานะที่เป็นพ่อแม่อย่างเสิ่นชิงซูและฟู่ซือเหยียนย่อมเข้าใจได้พอวางสายแล้ว เสิ่นชิงซูก็ถอนหายใจเบา ๆ “ชีหมิงเสวียนไม่ง่ายเลยจริง ๆ ที่จริงความแข็งกร้าวและความเย่อหยิ่งของเธอ ก็คงถูกสถานการณ์บีบบังคับด้วยแหละ”“เธอฉลาดแ

เสิ่นชิงซูไม่ค่อยได้เห็นเขาแต่งตัวแบบนี้ รู้สึกแปลกตาอยู่เหมือนกันสมกับที่หน้าตาดี พอเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัว ก็ดูเด็กลงไปหลายปีฟู่ซือเหยียนเดินเข้ามา กวาดตามองเสื้อผ้าบนตัวเสิ่นชิงซู “ชุดนี้เป็นชุดคู่แม่ลูกกับเสี่ยวอันหนิงเหรอ?”“อื้ม” เสิ่นชิงซูพูด “ซื้อไว้นานแล้วค่ะ”“ผมก็จะเอาด้วย”เสิ่นชิงซูปรายตามองเขา “ไว้คราวหน้านะคะ”“อื้ม คุณห้ามลำเอียงนะ” ฟู่ซือเหยียนขยับเข้าไปโอบเอวเธอ ก้มหน้าลงจูบที่ริมฝีปากเธอทีหนึ่ง “ครอบครัวเราสี่คน ต้องเหมือนกันให้หมด”“อื้ม” เสิ่นชิงซูรับคำ “ครอบครัวสี่คน มีกันทุกคนค่ะ”ฟู่ซือเหยียนพอใจมาก บีบเอวเธอ ไล่หาเรียวปากนุ่มของหญิงสาวอยากจะจูบอีกครั้ง...เสิ่นชิงซูผลักเขาออกเบา ๆ “ประตูไม่ได้ล็อก เดี๋ยวลูกเข้ามาเห็น”“พวกเขาลงไปข้างล่างแล้ว”ตั้งแต่แผลที่มือเขาหายดี จนถึงตอนนี้ พวกเขาแยกห้องนอนกันมาครึ่งเดือนกว่าแล้วแต่ละวันเวลาที่ฟู่ซือเหยียนจะได้เจอเธอมีไม่มาก บางครั้งเฝ้ารอจนเธอกลับมาจากทำงาน คว้าตัวมาจูบได้ไม่กี่ที เธอก็บ่นว่าเหนื่อยว่าง่วง เขาเลยต้องปล่อยเธอกลับไปพักผ่อนกว่าจะรอจนถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่จะได้นอนร่วมเตียง แต่ตรงกลางกลับมีเจ้

ออกจากศูนย์ หานหมิงอวี่เปิดประตูเบาะหลัง กวักมือเรียกเขา “ขึ้นรถ ฉันจะไปส่ง”ชีเยว่จ้องหน้าเขา “กลับไปไหนครับ?”“ผลยังไม่ออกมา” หานหมิงอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ฉันจะไปส่งเธอที่วิลล่าหลีเจียงก่อน”ชีเยว่ขมวดคิ้ว “อาคิดว่าแม่ผมโกหกเหรอครับ?”หานหมิงอวี่ลูบจมูก มองดูชีเยว่ รู้สึกสังหรณ์ใจว่าเจ้าเด็กคนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัยไปหน่อยทั้งที่เพิ่งจะแปดขวบแท้ ๆ...“ไปส่งผมที่โรงพยาบาลครับ” ชีเยว่เดินเข้ามา น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอยู่หลายส่วน “อาไม่สงสารแม่ผม แต่ผมสงสาร”หานหมิงอวี่ “...”......แผนกผู้ป่วยในวีไอพีของโรงพยาบาลชีเยว่ผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเดินเข้าไปหานหมิงอวี่เดินทอดน่องตามหลังเขาเข้าไปตอนที่ชีเยว่เข้ามา ชีหมิงเสวียนนึกว่าผู้ดูแลที่ออกไปซื้อผลไม้กลับมาแล้ว จึงไม่เงยหน้ามอง “พี่หลิน ฉันหิวน้ำนิดหน่อย ช่วยรินน้ำอุ่นให้ฉันสักแก้วสิคะ”ชีเยว่ชะงัก ไม่ได้ส่งเสียงอะไร เขาหยิบแก้วเดินไปที่ตู้กดน้ำ แล้วรองน้ำอุ่นมาหนึ่งแก้วจากนั้นเขาก็เดินไปที่ข้างเตียง ส่งแก้วน้ำให้ชีหมิงเสวียนชีหมิงเสวียนหันหน้ามา จังหวะที่ยื่นมือออกไป พอเห็นว่าเป็นชีเยว่ เธอก็ชะงักค้างส

ความคะนองในวัยเยาว์ เธอคลั่งไคล้เพื่อความรักแต่สุดท้าย กลับปล่อยให้เด็กไร้เดียงสาต้องมารับผลกรรมเธอมันล้มเหลวเกินไปจริง ๆ!ตอนนี้ เธอเสียใจแล้ว แต่ทุกอย่างกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีก......สวนสาธารณะพื้นที่ชุ่มน้ำชานเมือง เมื่อถึงยามพลบค่ำ ทุ่งหญ้าหลากสีสันถูกปกคลุมด้วยแสงอาทิตย์อัสดงอันสดใส ผืนฟ้าและผืนดินค่อย ๆ มืดลงสถานที่ตั้งแคมป์ยิ่งครึกครื้นขึ้นเรื่อย ๆใต้ผ้าใบกันแดด ฟู่ซือเหยียนกำลังย่างเนื้อทุ่งหญ้าด้านหน้าปูด้วยเสื่อปิกนิก เสิ่นชิงซูพาลูกน้อยทั้งสองหันหน้าไปทางทิศตะวันตก สามแม่ลูกกำลังแข่งกันสเก๊ตช์ภาพพรสวรรค์ทางศิลปะของเสิ่นชิงซูนั้นสูงส่งมาก เด็กทั้งสองคนต่างก็ได้รับสืบทอดมาจากเธอการแข่งขันสเก๊ตช์ภาพจบลงฟู่ซือเหยียนถูกเสี่ยวอันหนิงลากตัวมาเป็นกรรมการเสี่ยวอันหนิงเรียงภาพวาดทั้งสามภาพไว้ โดยไม่มีการลงชื่อ“คุณพ่อคะ เพื่อความยุติธรรม พวกเราไม่ได้เขียนชื่อกำกับไว้ ตอนนี้ให้คุณพ่อเป็นคนตัดสินค่ะ!”เสิ่นชิงซูยืนอยู่ข้าง ๆ มองลำดับของภาพวาดทั้งสามยัยหนูจงใจวางภาพวาดของตัวเองไว้หน้าสุด ด้วยความคิดอันไร้เดียงสาว่า วางไว้อันดับแรกก็จะได้ที่หนึ่งแต่ความจริงแล้