All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 791 - Chapter 800

รุ่งเช้า เสิ่นชิงซูตื่นนอน ล้างหน้าแปรงฟันพอเป็นพิธี ก่อนเปลี่ยนเป็นชุดโยคะ แล้วออกไปยืดเส้นยืดสายฟู่ซือเหยียนนอนไม่หลับทั้งคืน กะเวลาลงมาข้างล่างเพื่อปลุกลูกชายลูกสาวให้ตื่นวันนี้วันจันทร์ เจ้าตัวเล็กทั้งสองต้องไปโรงเรียนอนุบาลเสี่ยวอันหนิงชอบนอนตื่นสายเป็นนิสัยฟู่ซือเหยียนทั้งชมทั้งหอมแก้ม หลอกล่ออยู่นานกว่าจะทำให้อารมณ์หงุดหงิดตอนตื่นนอนของยัยหนูหายไปได้เนี่ยนอันพึ่งพาตัวเองได้มาก พอคุณพ่อมาเขาก็ลุกจากที่นอนอย่างว่าง่าย เปลี่ยนเสื้อผ้า แปรงฟันล้างหน้าเอง สุดท้ายยังจัดกระเป๋านักเรียนใบเล็กด้วยตัวเองอีกต่างหากเขาถึงขั้นช่วยน้องสาวจัดกระเป๋านักเรียนด้วยซ้ำแปดโมงตรง ฟู่ซือเหยียนมือข้างหนึ่งอุ้มเสี่ยวอันหนิง อีกข้างจูงมือเนี่ยนอันเดินลงมาจากชั้นบนเสิ่นชิงซูออกกำลังกายเสร็จ กลับห้องไปอาบน้ำ เลือกชุดเข้าเซตสีขาวครีมมาสวม แต่งหน้าอ่อน ๆ ง่าย ๆ แล้วถือกระเป๋าเดินออกจากห้องเก้าโมงครึ่งนัดผู้กำกับไว้ที่ฮ่วนซิง จะสัมภาษณ์นักแสดงหน้าใหม่คนนั้นตอนเสิ่นชิงซูลงมาข้างล่าง ฟู่ซือเหยียนกำลังนั่งทานมื้อเช้าเป็นเพื่อนลูกทั้งสองคนพอเห็นเสิ่นชิงซู เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็ตะโกนขึ้นพร้อมกั

ฟู่ซือเหยียนเปิดกล่องอาหารออกทีละกล่อง กำลังคิดจะเรียกเสิ่นชิงซูมากินข้าว แต่กลับเห็นเสิ่นชิงซูกำลังก้มหน้าพิมพ์ข้อความในมือถือเขาชะงัก จากนั้นลุกขึ้นเดินไปข้างหลังเธอหรี่ตากวาดมองอยู่แวบหนึ่งไม่ได้ตั้งใจจะแอบดู แต่ก็ยังเหลือบไปเห็นตัวอักษรสามตัว ‘หนานจื่ออี้’ ที่แสดงอยู่บนหน้าแชตในแวบเดียวแววตาของชายหนุ่มนิ่งขรึมในใจนั้นถือสา แต่ก็รู้ชัดว่าเธอทำไปเพราะงาน จึงได้แต่ข่มความน้อยใจในก้นบึ้งหัวใจเอาไว้เงียบ ๆ“อาซู กินข้าวก่อนเถอะ”เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะ เสิ่นชิงซูพยักหน้า นิ้วมือกดพิมพ์ตัวอักษรสองสามตัวสุดท้าย วางมือถือลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่ใส่ใจ แล้วลุกขึ้นยืนเธอไม่ได้ล็อกหน้าจอ ราวกับไม่ใส่ใจเลยว่าฟู่ซือเหยียนจะเห็นหน้าแชตฟู่ซือเหยียนอารมณ์ดีขึ้นมาเพราะการกระทำนี้ของเธอ ฝ่ามือใหญ่โอบเอวเธอไว้เสิ่นชิงซูยังไม่ทันตั้งตัว ตัวก็ถูกเขาพาไปนั่งบนโต๊ะทำงานแล้วชายหนุ่มมือข้างหนึ่งรั้งเอวคอดของเธอ อีกมือยันพื้นโต๊ะ โน้มตัวลงจูบเธอขนตาของเสิ่นชิงซูสั่นระริกชายหนุ่มหลับตา จูบอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลพันพัวเสิ่นชิงซูรู้สึกชาที่ริมฝีปาก เหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่านประสาท

บ่ายสามโมง ฟู่ซือเหยียนรับโทรศัพท์สายหนึ่ง จำเป็นต้องขอตัวกลับไปก่อนก่อนไป เขากำชับฉือกั่วเอ๋อร์ ฝากให้ช่วยบอกเสิ่นชิงซูว่าเขามีธุระต้องไปก่อนในแชตฟู่ซือเหยียนก็ทิ้งข้อความไว้ให้เสิ่นชิงซูเช่นกันสี่โมงเย็น เสิ่นชิงซูประชุมเสร็จ กดมือถือดูถึงเห็นข้อความทางแชตที่ฟู่ซือเหยียนส่งมาเดินออกจากห้องประชุม เสิ่นชิงซูบอกกับฉือกั่วเอ๋อร์ว่า “จองตั๋วเครื่องบิน บินไปภูเขาหิมะเมืองอวิ๋น”ฉือกั่วเอ๋อร์พยักหน้า “ได้ค่ะ”การไปภูเขาหิมะครั้งนี้เพื่อไปสำรวจสถานการณ์ในพื้นที่ หากทุกอย่างราบรื่น ภาพยนตร์ก็น่าจะเปิดกล้องได้สิ้นเดือนหน้าเพราะหนึ่งในสามของเนื้อหาในบทภาพยนตร์เป็นช่วงที่หิมะไม่ตก โดยปกติภูเขาหิมะจะมีหิมะตกช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนเมษายน ตอนนี้เดือนมิถุนายน หากจะเปิดกล้องปีนี้ และต้องถ่ายทำให้เสร็จภายในหนึ่งปี ก็ต้องเร่งถ่ายทำฉากส่วนนั้นให้เสร็จก่อนฤดูหิมะปีนี้จะมาเยือนเสิ่นชิงซูกลับมาที่ห้องพักผ่อน เอากระเป๋าเดินทางออกมาจากตู้เสื้อผ้า เก็บชุดใส่เข้าไปง่าย ๆ สองชุดจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เสิ่นชิงซูหยิบมือถือออกมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจส่งข้อความหาฟู่ซือเหยียน[ฉันจะไปภูเขาหิม

“ฉันเหรอคะ...” ชีหมิงเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ก็คงเดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ แหละค่ะ ไม่ได้มีแผนอะไรเป็นพิเศษ”“ไปพักผ่อนหย่อนใจมันก็ดีค่ะ แต่คุณจะร่อนเร่พเนจรอยู่ข้างนอกตลอดไปไม่ได้ ถึงชีเยว่จะกลับตระกูลหานไปแล้ว แต่คุณก็ยังเป็นแม่ของเขา คุณตัดใจไม่สนใจแกเลยได้จริง ๆ เหรอคะ?”“ฉันกับคุณไม่เหมือนกันค่ะ ตั้งแต่ชีเยว่เกิดมาจนถึงตอนนี้ เวลาที่ฉันเลี้ยงแกมากับมือมีน้อยมาก จริง ๆ แล้วฉันกับเขาไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งอะไรกัน ยิ่งบวกกับความสัมพันธ์ของฉันกับหานหมิงอวี่ที่เข้าขั้นน้ำกับไฟด้วยแล้ว คนเป็นแม่อย่างฉันทำตัวไร้ตัวตนหน่อยจะดีกว่าค่ะ”ชีหมิงเสวียนพูดออกมาอย่างปลอดโปร่งแต่เสิ่นชิงซูฟังแล้วกลับรู้สึกเศร้าใจ“ชีหมิงเสวียน ถ้าคุณรู้สึกเหนื่อยเกินไปจริง ๆ อยากจะวางทุกอย่างลงชั่วคราวแล้วออกไปพักผ่อนหย่อนใจ ฉันสนับสนุนคุณนะคะ ชีเยว่เป็นเด็กรู้ความ ฉันเชื่อว่าถ้าคุณคุยกับเขาดี ๆ เขาต้องเข้าใจคุณแน่ แต่ฉันไม่เห็นด้วยที่คุณจะใช้วิธีตัดรอนแบบนี้มาจัดการความสัมพันธ์ของพวกคุณสามคน ถึงคุณกับหานหมิงอวี่จะไร้วาสนาต่อกัน แต่คุณกับชีเยว่ยังไงก็เป็นแม่ลูกกัน คุณไม่จำเป็นต้องตัดขาดการติ

ประมาณสิบนาที ประตูห้องน้ำก็เปิดออกฟู่ซือเหยียนสวมชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเดินออกมาชายหนุ่มถือผ้าขนหนูเช็ดผมสั้นที่เปียกชื้นบนเตียง เสิ่นชิงซูพิงหัวเตียง ในมือถือบทละครอ่านอยู่ฟู่ซือเหยียนมองเธอแวบหนึ่ง จากนั้นเปิดไดร์เป่าผมเป่าผมในห้องนอนที่เงียบสงบมีเพียงเสียงไดร์เป่าผมทำงานผ่านไปครู่หนึ่ง ไดร์เป่าผมหยุดลง เสิ่นชิงซูวางบทละครลง แล้วนอนตะแคงข้างฟู่ซือเหยียนเก็บไดร์เป่าผมเข้าที่ ปิดไฟแล้วขึ้นเตียงชายหนุ่มโอบกอดเธอจากด้านหลังเสิ่นชิงซูรู้สึกเพียงความเย็นเยียบเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมคุณอาบน้ำเย็นคะ?”“ดับร้อนน่ะ” ฟู่ซือเหยียนกอดเธอ ความรุ่มร้อนในร่างกายที่เพิ่งสงบลงพลันหวนกลับมาอีกครั้งในชั่วพริบตาแต่เขาไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่หลับตาลง น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ดึกมากแล้ว นอนเถอะ”จะตีสองแล้ว ดึกมากจริง ๆเสิ่นชิงซูขานรับ แล้วหลับตาลงแม้ฟู่ซือเหยียนจะมีถ้อยคำนับพันหมื่นอยากจะพูดกับเสิ่นชิงซู แต่พอนึกถึงว่าพรุ่งนี้ต้องปีนภูเขาหิมะ เขาเกรงว่าเสิ่นชิงซูจะนอนไม่พอจนส่งผลต่อสภาพร่างกาย จึงเลือกที่จะไม่พูดก่อน......ยามเช้า แสงแดดสดใสเสิ่นชิงซูที่กำลังหลับสนิทขมวดคิ้วเล็ก