All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 101 - Chapter 110

เสียงหัวเราะของเด็กดังอยู่ทั่วบ้านตั้งแต่เช้าจันทร์สิตากำลังวุ่นอยู่ในครัว ส่วนเด็กเล็กสองคนที่อนลช่วยกลับมากำลังนั่งเล่นต่อบล็อกไม้กันอยู่หน้าห้องนั่งเล่นภาพทั้งหมดดูอบอุ่นจนแทบไม่น่าเชื่อโดยเฉพาะเมื่อคนที่นั่งเฝ้าเด็กสองคนนั้นเงียบ ๆ คือหมายเลขสามเด็กชายดูเก้ ๆ กัง ๆ มากเวลาต้องอยู่กับคนอื่นแต่กลับคอยมองเด็กเล็กสองคนนั้นตลอดเวลาเหมือนกลัวว่าพวกเขาจะหายไปจากสายตาอนลเดินออกมาจากห้องด้านในพร้อมแฟ้มเอกสารบางส่วนตอนนี้องค์กรของวายุแทบถูกกวาดล้างหมดแล้วเด็กทดลองที่เหลือถูกส่งไปอยู่ในสถานที่ปลอดภัยบางคนเริ่มมีชื่อใหม่มีชีวิตใหม่เหมือนทุกอย่างกำลังค่อย ๆ ดีขึ้นจริง ๆ“เจ็ด”เสียงเรียกนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันทีจันทร์สิตาชะงักเล็กน้อยเพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ หมายเลขสามไม่เคยเรียกอนลแบบนี้อีกเลยเด็กชายกำชายเสื้อแน่น ก่อนพูดเสียงเบา“…ฉันจะอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ เหรอ”อนลนิ่งไปจันทร์สิตาหันมองเด็กชายทันทีสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความระแวงแบบคนที่ไม่เคยเชื่อว่าตัวเองจะถูกเลือกให้อยู่ต่ออนลเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขาช้า ๆก่อนพูดเรียบ ๆ“ผมเคยพูดแล้ว”“ที่นี่ไม่มีหมายเลข”เด็กชายหลุบต

หลังคืนนั้น อะไรหลายอย่างในบ้านเปลี่ยนไปเงียบ ๆ คีตะเริ่มเรียกอนลว่า “พ่อ” อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้นทีละนิด แม้ช่วงแรกเจ้าตัวจะยังเขินจนชอบเรียกเบา ๆ หรือหลุดเรียกแล้วรีบเดินหนีแต่ทุกครั้งอนลจะหยุดทุกอย่างที่ทำอยู่แล้วหันไปมองทันที เหมือนยังไม่ชินที่มีใครเรียกตัวเองแบบนั้นจริง ๆเช้าวันหนึ่ง จันทร์สิตากำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน เด็กเล็กสองคนวิ่งเล่นกันเสียงดังอยู่ริมหาด ส่วนคีตะกำลังช่วยอนลซ่อมรั้วไม้ที่โดนลมทะเลกัดจนเริ่มผุ“จับตรงนั้นไว้”อนลพูดเรียบ ๆ ขณะตอกตะปูคีตะรีบพยักหน้าทันทีตั้งใจจนหน้าตาจริงจังเกินเด็กวัยเดียวกันจันทร์สิตามองภาพนั้นแล้วยิ้มออกมาเงียบ ๆเพราะมันเหมือนพ่อลูกธรรมดาคู่หนึ่งมากจริง ๆแม้ทั้งคู่จะไม่เคยมีโอกาสใช้ชีวิตแบบปกติมาก่อนเลยก็ตามทันใดนั้นเองเสียงเครื่องยนต์รถก็ดังขึ้นจากทางเข้าบ้านทุกคนชะงักทันทีสัญชาตญาณเดิมของอนลกลับมาในพริบตาเขาดึงคีตะเข้ามาด้านหลังโดยอัตโนมัติสายตาเย็นลงทันทีแต่เมื่อรถจอดคนที่ลงมากลับเป็นอาเชอร์กับลินจันทร์สิตาถอนหายใจโล่งทันที“ตกใจหมดเลย”อาเชอร์หัวเราะเบา ๆก่อนเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารหนา ๆ“ข่าวดี”อนลขมวดคิ้วลินจ

เช้าวันต่อมาบรรยากาศในบ้านเงียบผิดปกติ แม้เด็กเล็กจะยังเล่นกันอยู่เหมือนเดิม แต่ทุกคนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดบางอย่าง อนลกำลังนั่งดูแผนที่บนโต๊ะไม้กลางห้อง ข้างกันมีเหรียญสีดำวางอยู่สัญลักษณ์งูพันสามตัวสะท้อนแสงแดดยามเช้าเย็นเยียบอย่างน่าขนลุกคีตะยืนอยู่ข้างเขาเงียบ ๆสีหน้ายังไม่ดีนักตั้งแต่เมื่อคืนจันทร์สิตาวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าอนลเบา ๆ“คุณไม่ได้นอนอีกแล้วใช่ไหม”อนลไม่ตอบซึ่งนั่นแปลว่าใช่เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนนั่งลงข้างเขา“เจออะไรเพิ่มไหม”อนลเลื่อนรูปถ่ายบางใบให้เธอเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดเก่าตามเมืองใกล้ ๆมีรถตู้สีดำคันเดิมปรากฏอยู่หลายจุดรวมถึงรูปชายฉกรรจ์ติดอาวุธหลายคนคีตะกำมือแน่นขึ้นทันทีเมื่อเห็นใบหน้าหนึ่งในรูป“…คนนี้”อนลเงยหน้าทันที“รู้จัก?”เด็กชายพยักหน้าช้า ๆสีหน้าเริ่มซีดลง“เขาเคยมาที่ศูนย์ทดลอง”“เด็กที่ถูกพาตัวไปกับเขา…ไม่เคยกลับมาอีกเลย”ทั้งห้องเงียบลงทันทีจันทร์สิตารู้สึกเย็นวาบในอกอนลมองรูปนั้นนิ่ง ๆก่อนสายตาจะค่อย ๆ เย็นลงทีละนิด“ชื่อ?”“เรียกกันว่า ฮาเดส”คีตะตอบเสียงเบา“เป็นพวกเก็บสินค้า”สินค้าคำเรียกที่ใช้แทน “เด็ก”จันทร์สิตากัดริมฝีปากแ

“คีตะ?!”จันทร์สิตาเบิกตากว้างทันทีเด็กชายยืนหอบอยู่ตรงทางเข้าโกดัง เสื้อเปียกฝนไปทั้งตัว ดวงตาคมเต็มไปด้วยความดื้อดึงด้านหลังเขา—ยังมีอาเชอร์กับลินตามเข้ามาอีกด้วยเสียงปืนดังสนั่นทันทีเมื่อฝ่ายของฮาเดสเริ่มยิงอนลสบถเบา ๆ ก่อนยิงสวนกลับทันที“ผมสั่งให้อยู่ที่บ้าน!”คีตะรีบหลบหลังกองลัง ก่อนตะโกนกลับมา“ก็พ่อชอบไปเสี่ยงคนเดียว!”ประโยคนั้นทำให้อนลชะงักไปเสี้ยววินาทีแม้แต่ในสถานการณ์แบบนี้หัวใจเขาก็ยังสั่นกับคำเรียกนั้นอยู่ดีฮาเดสมองภาพทั้งหมดก่อนหัวเราะเย็น ๆ“น่าสนใจ”“สัตว์ทดลองเริ่มเล่นเป็นครอบครัวกันแล้วเหรอ”อนลหันไปมองทันทีแววตาเย็นจนแม้แต่ลูกน้องของฮาเดสยังชะงัก“พูดอีกคำสิ”น้ำเสียงนั้นต่ำจนน่ากลัวฮาเดสยิ้มเยาะ ก่อนชักปืนขึ้นเล็งไปทางเด็กคนหนึ่งที่ยืนตัวสั่นอยู่หลังจันทร์สิตา“งั้นเอาเด็กนี่ตายก่อนดีไหม—”ปัง!!!อนลยิงสวนทันทีกระสุนพุ่งทะลุมือฮาเดสจนปืนกระเด็นเสียงร้องลั่นดังขึ้นทันทีจังหวะเดียวกันนั้น—คีตะพุ่งออกจากที่กำบังทันทีอย่างรวดเร็วเด็กชายใช้ไม้ช็อตฟาดเข้าที่คอของชายติดอาวุธคนหนึ่งเต็มแรงร่างนั้นล้มลงทันทีอนลหันไปเห็นเข้าก็หน้าเปลี่ยน“คีตะ! หมอบ!”ปัง

หลังเหตุการณ์ที่โกดังร้าง ทุกอย่างเหมือนกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เพราะไม่มีใครต้องคอยหวาดระแวงแล้วจริง ๆเช้าวันรุ่งขึ้น บ้านริมทะเลเต็มไปด้วยกลิ่นอาหารอุ่น ๆ ตั้งแต่เช้าจันทร์สิตากำลังยืนทำโจ๊กอยู่ในครัว ขณะเด็กเล็กสองคนช่วยกันจัดช้อนอย่างตั้งใจ แม้สุดท้ายจะเถียงกันเองว่าใครจัดสวยกว่าส่วนคีตะกำลังนั่งทำแผลให้อนลอยู่ตรงโต๊ะไม้กลางห้องเด็กชายขมวดคิ้วตลอดเวลาสีหน้าจริงจังจนเกินวัย“พ่อขยับอีกแล้ว”อนลนั่งเงียบ ๆ ปล่อยให้เด็กชายพันผ้าพันแผลที่แขนตัวเองแม้แผลจะไม่ได้หนักมากแต่เมื่อคืนก็เกือบไม่รอดจริง ๆ“มันไม่ได้เจ็บขนาดนั้น”อนลพูดเรียบ ๆคีตะเงยหน้าทันที“แต่เลือดออกเยอะ”อนลเงียบเด็กชายเม้มปากแน่น ก่อนพูดเบา ๆ“…เมื่อคืนผมนึกว่าจะเสียพ่อไปแล้ว”ทั้งห้องเงียบลงทันทีจันทร์สิตาที่กำลังตักโจ๊กชะงักไปนิดหนึ่งอนลมองเด็กชายตรงหน้าเงียบ ๆก่อนสุดท้ายจะยกมือขึ้นลูบหัวเขาเบา ๆ“พ่อสัญญาแล้วไง”“ว่าจะกลับมา”คีตะก้มหน้าลงทันทีเหมือนไม่อยากให้ใครเห็นว่าตาเริ่มแดงอีกแล้วจันทร์สิตามองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนหลุดยิ้มออกมาบางเบาเธอไม่เคยคิดเลยจริง ๆว่าผู้ชายที่เคยเย็นชา