All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 71 - Chapter 80

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังสะเทือนทั่วทะเลสาบแสงสีแดงจากด้านบนกวาดผ่านผิวน้ำและตัวบ้านเป็นระยะเหมือนนักล่าที่กำลังค้นหาเหยื่ออย่างใจเย็นลินรีบปิดม่านหน้าต่างทันที“พวกมันเจอเราแล้ว”อาเชอร์เดินไปหยิบปืนไรเฟิลที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะอย่างรวดเร็วสีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบในพริบตา“ไม่ใช่แค่หน่วยล่า…”เขาเงยหน้าฟังเสียงด้านนอก“…ทีมกวาดล้างมาเอง”จันทร์สิตาขมวดคิ้ว“ต่างกันยังไง?”อาเชอร์ใส่แม็กกาซีนเข้าปืนเสียงดังแกร๊กก่อนตอบเรียบ ๆ“หน่วยล่าจับเป็น”เขาดึงลำเลื่อนช้า ๆ“…แต่ทีมกวาดล้างฆ่าทิ้งทั้งหมด”บรรยากาศเย็นวาบทันทีเร็นหน้าเริ่มซีดหมายเลขสามจึงขยับมายืนด้านหน้าเด็กชายอีกครั้งโดยไม่รู้ตัวอนลลุกขึ้นเต็มตัวทันที แม้แผลจะยังไม่หาย“ทางหนี?”อาเชอร์พยักหน้าไปด้านหลังบ้าน“มีอุโมงค์เก่าเชื่อมไปป่าด้านเหนือ”“แล้วคุณล่ะ” ลินถามอาเชอร์ยิ้มมุมปากนิดเดียว“ฉันจะถ่วงเวลาให้”“ไม่ได้” อนลพูดทันทีทั้งสองสบตากันเงียบ ๆบรรยากาศตึงจนแทบปะทุอาเชอร์ถอนหายใจเบา ๆ“นายยังเจ็บอยู่”“คุณก็ไม่ได้อยู่ในสภาพดีเหมือนกัน” อนลสวนกลับทันทีจันทร์สิตามองทั้งคู่สลับกันก่อนเริ่มเข้าใจว่าแม้จะกัดกันตลอด

ยูนาหลับไปแล้วหลังเสียเลือดมากเกินไป ลินเย็บแผลให้เธออย่างเร่งรีบภายในห้องพักเล็ก ๆ ของสถานีวิจัยเก่า แม้กระสุนและใบมีดจะไม่โดนจุดสำคัญ แต่สภาพร่างกายของเธออ่อนแอกว่าที่ทุกคนคิดมาก จันทร์สิตายืนมองผ่านกระจกอยู่เงียบ ๆ สีหน้าเธอยังไม่หายซีดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ อนลเดินเข้ามาหยุดข้างเธอช้า ๆ “ลินบอกว่าเธอจะไม่เป็นไร” จันทร์สิตาพยักหน้าเบา ๆ แต่สายตายังมองยูนาไม่ละ “เธอช่วยคุณอีกแล้ว” อนลเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบเสียงต่ำ “ผมติดหนี้เธอมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว” จันทร์สิตาหันมองเขา “ตอนเด็ก?” อนลพิงกำแพงช้า ๆ แววตาเหมือนกำลังมองผ่านความทรงจำเก่า ๆ “ตอนเกิดไฟไหม้ ยูนาเป็นคนเปิดประตูห้องทดลองให้เด็กหลายคนหนีออกไป” “แต่เธอกลับถูกทิ้งไว้ข้างในแทน” หัวใจจันทร์สิตาหน่วงลงทันที “แล้วคุณ…” “ผมกลับไปหาเธอไม่ทัน” น้ำเสียงเขานิ่งมาก แต่นั่นยิ่งทำให้รู้ว่าเขาจำเรื่องนี้มาตลอดหลายปี จันทร์สิตาค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับมือเขาเบา ๆ อนลก้มมองมือเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกำกลับช้า ๆ “ผมไม่อยากเสียใครอีกแล้ว” เสียงเขาเบามาก เบาจนแทบเหมือนหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ จันทร์สิตามองเขานิ่ง ๆ

เสียงไซเรนภายในสถานีดังขึ้นถี่กว่าเดิมไฟสีแดงกระพริบทั่วทางเดินราวกับเตือนว่าทุกอย่างกำลังจะจบลงจริง ๆตูม!!!แรงระเบิดอีกครั้งสั่นสะเทือนทั้งชั้นบนเศษฝุ่นร่วงลงมาจากเพดานไม่หยุดลินรีบเช็กจอวงจรปิดทันที ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยน“พวกมันเข้ามาถึงชั้นแรกแล้ว”บนหน้าจอปรากฏภาพหน่วยกวาดล้างจำนวนมากกำลังบุกเข้ามาในสถานีพร้อมหุ่นล่าอัตโนมัติอีกหลายตัวอาเชอร์สบถเบา ๆ“เซเรน่าเอาจริง…”ตัวเลขบนหน้าจอลดเหลือ 05:31อนลหันไปมองยูนาทันที“ทางไปห้องแกนกลาง”ยูนากัดปากแน่น ก่อนพยักหน้าเบา ๆ“หนูจะพาไป”“ไม่ได้” จันทร์สิตาพูดทันทีทุกคนหันมองเธอเธอเดินเข้าไปจับแขนยูนาไว้แน่น“เธอเจ็บอยู่”ยูนายิ้มจาง ๆ ครั้งแรกตั้งแต่มาถึงที่นี่“แต่หนูจำทางได้คนเดียว”อนลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจทันที“งั้นเราไปสามคน”“ฉันไปด้วย” จันทร์สิตาพูดสวนทันทีอนลขมวดคิ้ว“อันตราย”“ฉันรู้”เธอมองเขาตรง ๆ“แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณหายไปอีก”หัวใจเขากระตุกอีกครั้งก่อนสุดท้ายจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนยอมแพ้ให้เธออีกตามเคย“ก็ได้”ลินรีบลุกขึ้น“งั้นฉันกับอาเชอร์จะถ่วงเวลาอยู่ด้านบน”อาเชอร์ยิ้มมุมปาก“ฟังดูเหมือนงานฆ่าตัวตายเลย

01:48ตัวเลขสีแดงบนหน้าจอกำลังลดลงอย่างโหดร้ายเสียงสัญญาณเตือนดังทั่วห้องจนแทบปวดหัวเด็กผู้หญิงในแคปซูลเริ่มดิ้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจเธอสะดุดเป็นช่วง ๆจันทร์สิตารีบวิ่งเข้าไปดูทันที“เธอยังมีชีวิตอยู่!”ยูนาหน้าเริ่มซีดลงกว่าเดิม“ถ้า Blackout ทำงาน ระบบช่วยชีวิตจะหยุดทั้งหมด…”นั่นหมายความว่า—ทุกคนที่ถูกเชื่อมอยู่กับ Core จะตายทันทีอนลจ้องแคปซูลเหล่านั้นนิ่งดวงตาคู่นั้นเย็นลงเรื่อย ๆ แต่กลับสั่นลึก ๆ อย่างที่แทบไม่มีใครเคยเห็นเซเรน่ายิ้มบางบนจอ“นายเลือกได้แค่หนึ่งอย่าง”“ช่วยพวกมัน…แล้วปล่อยให้โลกนี้มี Core ต่อไป”“หรือทำลายทุกอย่าง แล้วให้เด็กพวกนั้นตายไปพร้อมกัน”01:26จันทร์สิตาหันกลับไปมองอนลทันทีเธอเห็นชัดเลยว่าเขากำลังย้อนกลับไปเป็น “หมายเลขเจ็ด” คนเดิมอีกครั้งคนที่พร้อมแบกทุกอย่างไว้คนเดียวคนที่คิดว่าตัวเองควรเป็นคนเลือกว่าใครอยู่ ใครตายเธอส่ายหน้าทันที“อย่าคิดคนเดียวอีก…”เสียงเธอสั่น“…เรายังอยู่ตรงนี้”อนลหันมามองเธอช้า ๆหัวใจเขากระตุกทันทีเมื่อเห็นสายตาคู่นั้นไม่มีความกลัวไม่มีการโทษเขามีแค่ความเชื่อใจอย่างบ้าคลั่งยูนากัดปากแน่นก่อนพูดขึ้น“พี่เจ็ด…”เธ

เสียงบางอย่างดังอื้ออึงอยู่ไกล ๆเหมือนคลื่นน้ำกระแทกเข้าหูซ้ำ ๆจันทร์สิตาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมดเพดานเหล็กด้านบนแตกออกหลายส่วน ควันสีเทาลอยคลุ้งเต็มห้องเธอไอออกมาแรง ๆ ทันทีทั่วร่างเจ็บไปหมดจนแทบขยับไม่ไหวแต่ในวินาทีถัดมา—“อนล…”หัวใจเธอกระตุกทันทีเธอรีบยันตัวลุกขึ้นทั้งที่แขนยังสั่น“อนล!”เสียงตัวเองแหบจนแทบไม่เหลือยูนาที่ล้มอยู่ไม่ไกลเริ่มขยับตัวเหมือนกัน“พี่…เจ็ด…”ระบบทั้งหมดภายในห้องดับสนิทแล้วไม่มีแสงสีแดงไม่มีเสียงไซเรนไม่มี Core อีกต่อไปเหลือเพียงซากเงียบงันหลังการพังทลายจันทร์สิตารีบมองไปรอบห้องอย่างร้อนรนก่อนสายตาจะหยุดตรงแท่นควบคุมกลางห้องตรงนั้นยังมีเงาร่างหนึ่งนอนอยู่หัวใจเธอแทบหยุดเต้นเธอรีบวิ่งเข้าไปทันที แม้ขาจะยังแทบไม่มีแรง“อนล…!”ร่างสูงนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษสายไฟและโลหะพัง ๆเลือดไหลลงข้างใบหน้าดวงตาปิดสนิทนิ่งเกินไป…จันทร์สิตาคุกเข่าลงข้างเขาทันที มือสั่นจนแทบแตะตัวเขาไม่ได้“อนล…”เสียงเธอสั่นหนัก“ตื่นสิ…”ไม่มีการตอบกลับน้ำตาเธอไหลลงมาแทบทันที“คุณสัญญาแล้วนะ…”เธอกำเสื้อเขาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ“…คุณบอกว่าจะกลับมา”ยูนา