All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 111 - Chapter 120

เช้าวันต่อมา ข่าวที่ว่า “พ่อกับแม่เป็นแฟนกันแล้ว” กระจายทั่วบ้านเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะมีเด็กอยู่แค่สามคนก็ตาม“จริงเหรอ?!”เด็กเล็กสองคนตาโตทันทีตอนนั่งกินข้าวเช้า จันทร์สิตาแทบสำลักน้ำ“เดี๋ยวก่อนนะ ใครบอก”คีตะนั่งกินข้าวเงียบ ๆ ก่อนตอบเรียบมาก“ผมเห็นเอง”อนลยังคงนั่งนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จันทร์สิตาหันไปมองเขาทันที“แล้วคุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?!”“พูดอะไร”“ลูกเขินกันหมดแล้ว!”อนลมองเด็กทั้งสามที่กำลังตาเป็นประกาย ก่อนตอบนิ่ง ๆ“ก็ดี”จันทร์สิตาอึ้งไปเลยเด็กเล็กสองคนหัวเราะเสียงดังทันทีคีตะเองยังหลุดยิ้มออกมานิดหนึ่งบรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะตั้งแต่เช้าหลังอาหารเช้าอนลพาเด็ก ๆ ไปฝึกที่ชายหาดเหมือนเดิมแต่วันนี้ต่างออกไปนิดหน่อยเพราะเด็กเล็กสองคนเริ่มกล้าสู้มากขึ้นแล้ว“ถ้ามีคนจับแขนเราไว้”อนลจับข้อมือคีตะเป็นตัวอย่าง“อย่าฝืนดึงตรง ๆ”เขาหมุนข้อมือเบา ๆ ก่อนหลุดจากการจับอย่างรวดเร็ว“ใช้แรงคู่ต่อสู้แทน”เด็ก ๆ รีบลองทำตามทันทีจันทร์สิตานั่งมองอยู่ใต้ร่มไม้ พร้อมกล่องปฐมพยาบาลในมือเพราะสุดท้ายทุกคนต้องมีแผลกันนิดหน่อยอยู่ดีโดยเฉพาะอนลที่โดนเด็กเล็กกระ

คืนนั้น ฝนเริ่มตกหนักตั้งแต่หัวค่ำ เสียงฟ้าร้องดังห่าง ๆ เหนือทะเลมืดสนิท ภายในบ้าน ทุกคนแยกย้ายกันเข้านอนแล้ว แต่ไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ อนลกำลังนั่งเงียบ ๆ พร้อมปืนพกที่วางอยู่บนโต๊ะ สายตาคมมองออกไปนอกหน้าต่างไม่ละไปไหนจันทร์สิตาเดินลงมาจากชั้นบน ก่อนหยุดมองเขาเงียบ ๆ“ยังไม่นอนอีกเหรอ”อนลตอบโดยไม่หันมา“…คืนนี้ไม่ปกติ”เธอชะงักทันทีเพราะสัญชาตญาณของเขาแทบไม่เคยพลาดจันทร์สิตาเดินเข้าไปยืนข้างเขา ก่อนมองออกไปนอกบ้านตามฝนตกหนักจนแทบมองอะไรไม่เห็นแต่ทันใดนั้นเอง—ไฟหน้ารถหลายคันก็สว่างวาบขึ้นตรงถนนด้านล่างหัวใจเธอเย็นวาบทันทีอนลลุกขึ้นในพริบตา“ปลุกเด็ก”น้ำเสียงนั้นนิ่งมากนิ่งแบบก่อนเกิดเรื่องเสมอจันทร์สิตารีบวิ่งขึ้นชั้นบนทันทีขณะเดียวกัน รถสีดำหลายคันเริ่มจอดล้อมรอบบ้านเงียบ ๆชายติดอาวุธทยอยลงจากรถทีละคนครบมือและฝึกมาดีอนลหยิบปืนขึ้นตรวจอย่างรวดเร็ว ก่อนกดสวิตช์บางอย่างใต้โต๊ะพรึ่บไฟรอบรั้วบ้านติดขึ้นทั้งหมดทันทีรวมถึงระบบล็อกประตูเหล็กที่ถูกติดตั้งไว้ตั้งแต่หลายปีก่อนเขาไม่เคยหยุดเตรียมพร้อมจริง ๆด้านบนคีตะเปิดประตูห้องออกมาแล้วตอนนี้เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดตร

เสียงฝนกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือนจากแรงปะทะของคนสองคนที่ไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป อนลพุ่งเข้าใส่หมายเลขหนึ่งอีกครั้ง หมัดหนักกระแทกเข้าเต็มแรงจนอีกฝ่ายถอยไปหลายก้าว แต่หมายเลขหนึ่งกลับหัวเราะ เหมือนยิ่งสู้ ยิ่งสนุก“ดีมาก”“แบบนี้แหละที่ฉันอยากเห็น!”เขาพุ่งกลับมาเร็วราวเงาศอกกระแทกเข้าที่สีข้างอนลเต็มแรงปัง!เสียงกระดูกกระแทกดังน่ากลัวจันทร์สิตาหน้าเปลี่ยนทันที“อนล!”แต่เขายังยืนอยู่ดวงตาคมเย็นจัดไม่สั่นแม้แต่นิดเดียวหมายเลขหนึ่งเลียเลือดตรงมุมปากตัวเอง ก่อนยิ้มเย็น“นายยังแข็งแกร่ง”“แต่หัวใจนายอ่อนแอลงแล้ว”สายตาเขาเหลือบไปทางคีตะอีกครั้งและเพียงเสี้ยววินาทีนั้นอนลก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคิดอะไร“คีตะ! ถอย!”แต่ช้าเกินไปหมายเลขหนึ่งหายไปจากตรงหน้าในพริบตาก่อนโผล่ตรงหน้าคีตะทันทีเด็กหนุ่มเบิกตากว้างเร็วเกินหลบแต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะถึงตัว—ปัง!!จันทร์สิตายิงสวนทันทีกระสุนเฉียดแก้มหมายเลขหนึ่งไปนิดเดียวเขาชะงัก ก่อนหันมามองเธอช้า ๆรอยยิ้มเย็นค่อย ๆ ปรากฏขึ้น“น่ารำคาญจริง”ทันใดนั้นเองอนลพุ่งเข้ามากระแทกอีกฝ่ายออกเต็มแรงทั้งคู่ชนทะลุกำแพงบ้านออกไปด้

ภายในอุโมงค์ใต้ดิน อากาศเย็นเฉียบจนแทบหายใจไม่ออก เสียงน้ำหยดดังสะท้อนเบา ๆ เคล้ากับเสียงขึ้นลำปืนของทั้งสองฝ่าย ฮาเดสยืนยิ้มอยู่ปลายทางเดิน ใบหน้าครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยรอยเย็บน่ากลัว แต่ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งเหมือนเดิม“น่าประทับใจจริง ๆ”สายตาเขาเลื่อนไปมองคีตะ“ลูกชายของหมายเลขเจ็ดโตแล้วนี่”คีตะกำปืนแน่นขึ้นทันทีอนลขยับมายืนข้างหน้าโดยอัตโนมัติแต่ครั้งนี้—คีตะกลับก้าวขึ้นมายืนข้างเขาแทน“พ่อ”เด็กหนุ่มพูดนิ่ง ๆ“ผมไม่ใช่เด็กแล้ว”อนลหันมองลูกชายทันทีดวงตาของคีตะนิ่งมากไม่มีความกลัวเหมือนในอดีตอีกแล้วเหลือเพียงความตั้งใจจะปกป้องคนสำคัญเหมือนเขาในอดีตไม่มีผิดหัวใจอนลกระตุกวูบจันทร์สิตามองทั้งคู่เงียบ ๆก่อนจะเข้าใจในที่สุดคีตะโตพอแล้วจริง ๆฮาเดสหัวเราะต่ำ“ดี”“งั้นฆ่าพร้อมกันเลยก็แล้วกัน”สิ้นคำเสียงปืนก็ดังสนั่นทันทีปัง! ปัง! ปัง!อุโมงค์แคบเกินไปสำหรับหลบง่าย ๆอนลยิงสวนกลับทันที พร้อมดึงจันทร์สิตาหลบเข้ามุมกำแพงคีตะเองก็ยิงตอบโต้ทันทีเช่นกันปัง!!กระสุนของเขาโดนไหล่ชายคนหนึ่งเต็มแรงแม่นยำจนอนลชะงักไปเสี้ยววินาทีเพราะนั่นไม่ใช่การยิงแบบมือใหม่อีกแล้วหมา

สองสัปดาห์หลังเหตุการณ์อุโมงค์ระเบิด บ้านริมทะเลกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แม้กำแพงบางส่วนยังอยู่ระหว่างซ่อมแซมแม้ร่องรอยกระสุนยังไม่หายไปทั้งหมด แต่เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ก็กลับมาแล้วเช้าวันนั้นกลิ่นอาหารลอยออกมาจากครัวตั้งแต่เช้า จันทร์สิตากำลังยืนทอดไข่อยู่หน้าเตา ขณะเด็กเล็กสองคนช่วยกันจัดจานแบบงง ๆ จนสุดท้ายช้อนตกพื้นไปสามรอบ“ตั้งใจหน่อยสิ”คีตะถอนหายใจอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ตอนนี้เขาเริ่มมีท่าทีเหมือนพี่ชายจริง ๆ มากขึ้นทุกวันส่วนอนล กำลังนั่งเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ใครบางคนเงียบ ๆหมายเลขหนึ่ง อีกฝ่ายนั่งพิงเก้าอี้อยู่ตรงระเบียงบ้าน สีหน้ายังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่ไม่มีแววคลุ้มคลั่งแล้วหลังจากโดนยิง อาการเขาหนักมาก แต่สุดท้ายก็รอด และแม้ไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ ทุกคนก็รู้ว่าเขาไม่มีที่ไปแล้วจริง ๆ อนลพันแผลเสร็จ ก่อนพูดเรียบ ๆ“อย่าใช้แขนหนักช่วงนี้”หมายเลขหนึ่งมองเขาเงียบ ๆ“…นายช่วยฉันทำไม”อนลตอบโดยไม่เงยหน้า“ไม่รู้”คำตอบนั้นทำให้จันทร์สิตาหลุดยิ้มเบา ๆ ทันที เพราะจริง ๆ แล้วทุกคนรู้ดี ว่าอนลไม่ใช่คนที่ปล่อยใครตายต่อหน้าได้อีกแล้ว เด็กเล็กคนหนึ่งเดินเข้ามาช้า ๆ พร้อมแก้วนมอุ่นในมือ ก่อนย