All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 91 - Chapter 100

“พอได้แล้ว!!”เสียงของจันทร์สิตาดังขึ้นกลางความตึงเครียดทันทีทั้งอนลและคีรินหยุดพร้อมกันลมหายใจเธอสั่นแรงจนหน้าอกเจ็บไปหมดเธอไม่อยากเห็นสองคนนี้ทำร้ายกันโดยเฉพาะเพราะตัวเธอเองคีรินยังยืนบังเธอไว้เงียบ ๆ ส่วนอนลยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่นั้นยังเต็มไปด้วยแรงกดดันและความหึงที่ไม่คิดจะปิดบังอีกแล้วเลือดตรงมุมปากเขาไหลซึมเล็กน้อยจากหมัดเมื่อครู่แต่เขาไม่สนเลยสักนิดสายตายังคงมองเธอเท่านั้นจันทร์สิตากำมือแน่น ก่อนพูดเสียงสั่น“ฉันไม่ใช่ของใครทั้งนั้น…”อนลนิ่งไปแววตาสั่นวูบเบา ๆเธอสูดหายใจลึกก่อนเงยหน้ามองเขาตรง ๆ“คุณจะผลักฉันออกก็ได้”“จะโกหก จะปกป้อง หรือจะคิดแทนฉันทุกอย่างก็ได้”น้ำตาเริ่มคลอขึ้นอีกครั้ง“…แต่คุณไม่มีสิทธิ์กลับมาสั่งชีวิตฉันตอนที่ฉันพยายามลืมคุณไปแล้ว”คำพูดนั้นเหมือนแทงเข้าไปกลางอกเขาตรง ๆอนลหลับตาลงช้า ๆเป็นครั้งแรกที่เขาดูเหมือนคนจนมุมจริง ๆคีรินหันกลับมามองจันทร์สิตา สีหน้าอ่อนลงทันที“เข้าไปพักก่อนเถอะ”เขาพูดเบามากเหมือนกลัวเธอจะยิ่งเครียดแต่ก่อนจันทร์สิตาจะทันขยับอนลกลับพูดขึ้นก่อน“…ผมขอโทษ”ทั้งระเบียงเงียบลงทันทีแม้แต่ลมทะเลยังเหมือนหยุดไปชั่วขณะ

เสียงคลื่นยังดังสม่ำเสมอใต้หน้าผาแต่บนระเบียงกลับเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของกันและกัน“แต่ผมรักคุณจริง ๆ”คำพูดของอนลยังคงค้างอยู่ในอากาศจันทร์สิตานิ่งไปหมดหัวใจเต้นแรงจนเจ็บเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ต่อให้เธอจะรู้สึกได้มาตลอดว่าเขาสำคัญกับเธอแค่ไหนแต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่เย็นชาและเก็บทุกอย่างไว้คนนี้จะยอมพูดคำว่ารักออกมาตรง ๆน้ำตาเธอไหลลงมาเงียบ ๆ อีกครั้งอนลเห็นแบบนั้นก็เหมือนเริ่มทำอะไรไม่ถูกเขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ก่อนยกมือขึ้นช้า ๆ เหมือนอยากเช็ดน้ำตาให้แต่สุดท้ายกลับหยุดกลางทางเพราะกลัวเธอจะถอยหนีอีกจันทร์สิตามองมือที่ชะงักค้างของเขาหัวใจเหมือนถูกบีบแน่นคนอย่างอนล…คนที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นตอนนี้กลับกำลังระวังแม้แต่จะสัมผัสเธอเพราะกลัวเธอไม่ต้องการแล้วจันทร์สิตาหลับตาลงแน่นก่อนพูดเสียงสั่น“…ฉันเกลียดคุณมากเลยรู้ไหม”อนลนิ่ง“คุณทำฉันร้องไห้ทุกวัน”“ทำเหมือนผลักฉันทิ้งได้ง่าย ๆ”น้ำเสียงเธอสั่นหนักขึ้นเรื่อย ๆ“แล้วพอฉันพยายามจะลืม…”เธอเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา“…คุณก็กลับมาอีก”อนลมองเธอนิ่งดวงตาคู่นั้นอ่อนลงจนแทบไม่เหลือความเย็นชาแล้วก่อน

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านสีขาวพลิ้วไหวเบา ๆเสียงคลื่นยังดังสม่ำเสมอจากด้านนอกบ้านจันทร์สิตาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆสิ่งแรกที่เห็นคือแสงอ่อนของเช้าวันใหม่สิ่งที่สอง คืออนลที่กำลังกอดเธออยู่เธอชะงักทันทีเมื่อคืนหลังจากทุกอย่างสงบลง ทั้งคู่เผลอหลับอยู่บนโซฟาหน้ากระจกริมทะเลแบบนั้นทั้งคืนแขนของเขายังโอบรอบเอวเธอแน่นเหมือนแม้แต่ตอนหลับก็ยังไม่ยอมปล่อยจันทร์สิตามองใบหน้าเขาเงียบ ๆนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นอนลตอนหลับจริง ๆไม่มีความเย็นชาไม่มีสายตาระแวงดูเหนื่อยมาก…และสงบกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาใต้ตายังคล้ำชัดเจนเหมือนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้พักเลยจริง ๆหัวใจเธออ่อนยวบลงทันทีก่อนจะเผลอยกมือขึ้นแตะผมเขาเบา ๆแต่ยังไม่ทันได้ดึงมือกลับ—อนลกลับลืมตาขึ้นทันทีดวงตาคมยังดูงัวเงียนิด ๆ แต่กลับจับมือเธอไว้ก่อนเลย“…จะหนีอีกไหม”เสียงเขาแหบเพราะเพิ่งตื่นจันทร์สิตาหลุดขำทันที“คุณนี่นะ…”อนลยังไม่ปล่อยมือเธอกลับดึงเธอเข้าใกล้อีกนิดจนหน้าผากแทบชนกัน“ตอบก่อน”เธอส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่หนีแล้ว”แววตาของอนลอ่อนลงทันทีอย่างเห็นได้ชัดเหมือนคนที่เพิ่งยอมผ่อนลมหายใจได้จริง ๆจันทร์สิตามองเขาอยู่พั

หนึ่งเดือนต่อมาเสียงคลื่นยังคงดังเหมือนเดิมทุกเช้าบ้านไม้ริมทะเลเริ่มมีร่องรอยของ “การใช้ชีวิตร่วมกัน” มากขึ้นเรื่อย ๆแก้วกาแฟสองใบที่วางคู่กันเสื้อของอนลที่เริ่มไปกองอยู่ทุกมุมบ้านรวมถึงต้นไม้เล็ก ๆ หน้าระเบียงที่จันทร์สิตาบังคับให้เขาช่วยปลูกชีวิตเรียบง่ายจนน่าแปลกแต่กลับทำให้ทั้งคู่มีความสุขกว่าที่เคย“อนล!”เสียงจันทร์สิตาดังมาจากห้องครัว“คุณแอบกินของทอดอีกแล้วใช่ไหม!”อนลที่นั่งอยู่หน้าระเบียงชะงักทันทีก่อนค่อย ๆ เลื่อนถุงขนมไปด้านหลังเงียบ ๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจันทร์สิตาเดินออกมาเห็นพอดี“…ซ่อนช้าไปไหม”อนลเงียบเธอเท้าเอวมองทันที“หมอบอกให้คุณพักฟื้นแล้วกินดี ๆ ไง”หลังจากศึกกับวายุ ร่างกายของอนลยังมีบาดแผลเก่าและอาการล้าสะสมอยู่มากแต่เจ้าตัวกลับไม่ค่อยยอมดูแลตัวเองจันทร์สิตาเลยต้องกลายเป็นคนคอยดุแทนอนลมองเธออยู่พักหนึ่งก่อนพูดเรียบ ๆ“ก็คุณทำกับข้าวอร่อยเกิน”เธอชะงักทันที“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง”แต่ใบหน้ากลับเริ่มแดงขึ้นนิด ๆ แล้วอนลยกมุมปากทันทีช่วงหลังเขาชอบแกล้งเธอเล่นแบบนี้ตลอดเพราะรู้แล้วว่าเธอเขินง่ายแค่ไหนจันทร์สิตารีบเดินเข้าไปแย่งถุงขนมจากมือเขาแ

กลางดึกคืนนั้นฝนยังคงตกต่อเนื่องไม่หยุดลมแรงพัดกระทบหน้าต่างบ้านไม้ริมทะเลเป็นระยะ ขณะที่จันทร์สิตากำลังเก็บแก้วชาร้อนอยู่ในครัวส่วนอนลนั่งเงียบ ๆ หน้าเตาผิงสายตายังคงมองเปลวไฟที่ค่อย ๆ มอดลงเหมือนกำลังปล่อยอดีตทั้งหมดให้หายไปจริง ๆแต่ทันใดนั้นเองเสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นจากหน้าบ้านตุบ!จันทร์สิตาชะงักอนลเงยหน้าทันทีสัญชาตญาณเดิมกลับมาในพริบตาเขาคว้าปืนจากใต้โต๊ะก่อนเดินไปทางประตูทันทีจันทร์สิตารีบเดินตามไป“เดี๋ยวสิ—”อนลเปิดประตูออกช้า ๆลมฝนเย็นจัดพัดเข้ามาทันทีก่อนทั้งคู่จะชะงักพร้อมกันมีร่างหนึ่งนอนหมดสติอยู่หน้าบ้านเสื้อสีดำเปียกโชกไปทั้งตัวมีเลือดไหลซึมตรงสีข้างและทันทีที่อนลเห็นใบหน้านั้น—ดวงตาเขาก็เบิกกว้างทันที“…หมายเลขสาม”จันทร์สิตาตกใจ“อะไรนะ?!”เด็กชายที่เคยยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามพวกเขาคนที่ยิงอนลในวันนั้นตอนนี้กลับนอนหมดสติอยู่ตรงหน้าบ้านราวกับหนีตายมาอนลรีบคุกเข่าลงทันทีพลิกตัวอีกฝ่ายขึ้นอย่างระวังตัวเย็นเฉียบและแทบไม่มีสติแล้วจันทร์สิตารีบเข้ามาช่วยก่อนเธอจะเห็นรอยแผลลึกหลายจุดตามตัวเด็กชายเหมือนผ่านการไล่ล่ามาหนักมาก“เขายังหายใจอยู่!”อนลกัดฟ