All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 81 - Chapter 90

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างรถพยาบาลเบา ๆกลิ่นยาและเสียงเครื่องมือทางการแพทย์ดังสลับกันเงียบ ๆ ภายในรถจันทร์สิตานั่งอยู่ข้างเตียงฉุกเฉินไม่ห่างจากอนลเลยแม้แต่นิดเดียวตั้งแต่ถูกช่วยออกมาจากสถานีใต้ดิน เธอก็แทบไม่ยอมปล่อยมือเขาอนลลืมตามองเธอช้า ๆแม้ใบหน้าจะยังซีดจากการเสียเลือดและแรงกระแทก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสงบลงมากกว่าที่เคย“คุณควรพักบ้าง”เสียงเขายังแหบเล็กน้อยจันทร์สิตาส่ายหน้าทันที“ถ้าฉันหลับ คุณต้องหายไปอีกแน่”อนลเงียบไปนิดหนึ่งก่อนหลุดยิ้มบาง ๆ“ผมยังอยู่นี่”จันทร์สิตาก้มมองมือเขาที่กุมอยู่แน่นกว่าเดิม“…อืม”แต่เธอก็ยังไม่ปล่อยรถพยาบาลค่อย ๆ แล่นออกจากเขตภูเขาเข้าสู่ถนนใหญ่ด้านนอก ท้องฟ้าหลังพายุเริ่มกลับมาสว่างอีกครั้งเหมือนทุกอย่างกำลังเริ่มต้นใหม่ลินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังเช็กแท็บเล็ตเงียบ ๆก่อนถอนหายใจยาว“ข่าวเริ่มออกแล้ว”อาเชอร์ที่นั่งพิงประตูอยู่เลิกคิ้วนิด ๆ“ว่าไงบ้าง”“สถานีวิจัยระเบิดเพราะระบบพลังงานผิดพลาด”ลินยักไหล่“แน่นอนว่าพวกเบื้องบนกำลังปิดเรื่องทั้งหมด”เร็นที่นั่งข้างหมายเลขสามก้มหน้าลงเบา ๆ“แล้ว…เด็กคนอื่นล่ะ”ลินเงียบไปเสี้ยวหนึ่ง ก่อน

ฝนยังตกต่อเนื่องตั้งแต่ช่วงเย็นร้านกาแฟปิดแล้ว เหลือเพียงไฟสีส้มอุ่น ๆ ภายในร้านที่ยังเปิดอยู่บางส่วนลินกับคนอื่นกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงจันทร์สิตาที่ยังนั่งเช็กบัญชีอยู่หน้าเคาน์เตอร์อนลกำลังเก็บแก้วอยู่ด้านหลังร้านเงียบ ๆบรรยากาศสงบเกินไปจนโทรศัพท์ของเธอที่สั่นขึ้นมาทำให้หัวใจเธอกระตุกทันทีเบอร์ที่ไม่ได้เห็นมานานจันทร์สิตานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนสุดท้ายจะกดรับ“หายไปนานเลยนะ”เสียงปลายสายดังขึ้นช้า ๆน้ำเสียงเย็นจนเธอจำได้ทันทีคุณวายุคนที่จ้างเธอมาตั้งแต่แรกมือจันทร์สิตาเย็นลงทันทีอนลที่อยู่หลังร้านเงยหน้ามองเธอทันทีเหมือนสังเกตได้ว่าเธอเปลี่ยนไป“ว่าไงคะ”เธอพยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุดปลายสายหัวเราะเบา ๆ“ฉันควรเป็นฝ่ายถามมากกว่า”“งานเป็นยังไงบ้าง”จันทร์สิตากำโทรศัพท์แน่นขึ้นภาพวันแรกย้อนกลับมาในหัวทันทีวันที่เธอรับงานเข้าใกล้อนลล้วงข้อมูลหาความลับของเขาตอนนั้นเธอคิดว่าเป็นแค่งานธรรมดาแต่ตอนนี้…เธอทำไม่ได้อีกแล้วสายตาเธอค่อย ๆ มองไปทางอนลเขายังคงยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆไม่รู้เลยว่าเธอเคยเข้าหาเขาเพราะอะไรหัวใจเธอเจ็บวูบทันที“…ฉันจะหยุดงานนี้ค่ะ”ปลายสายเงียบไปสองว

ฝนตกทั้งคืนจันทร์สิตาขับรถออกจากเมืองโดยไม่หยุดพักแม้แต่นาทีเดียวเธอเปลี่ยนรถสองครั้งทิ้งโทรศัพท์ทั้งหมดปิดกล้องหน้ารถระหว่างทางและเลือกใช้ถนนเก่าเลียบต่างจังหวัดแทนเส้นหลักเธอรู้วิธีหนีเพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอถูกฝึกให้ระวังการถูกตามอยู่เสมอและครั้งนี้…เธอไม่ต้องการให้ใครหาเจอจริง ๆโดยเฉพาะอนลภาพคำพูดของเขายังวนอยู่ในหัวไม่หยุด“ทั้งหมดโกหก”“คุณไม่มีประโยชน์กับผมแล้ว”ทุกครั้งที่นึกถึง หัวใจเธอเหมือนถูกบีบจนเจ็บไปหมดแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเกลียดตัวเองที่ร้องไห้เพราะเขาไม่หยุดช่วงใกล้เช้ามืด รถคันเล็กค่อย ๆ เลี้ยวเข้าสู่ถนนแคบเลียบชายฝั่งที่แทบไม่มีคนใช้สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นมะพร้าวและป่ารกเงียบ ๆทะเลสีเข้มยามเช้ามืดกระทบแสงจันทร์เบา ๆ อยู่ไกลออกไปสุดปลายทางมีบ้านไม้หลังเล็กตั้งอยู่ริมทะเลเงียบโดดเดี่ยวและแทบไม่มีใครรู้ว่ามันมีอยู่นี่คือที่ดินลับของเธอบ้านพักตากอากาศที่ซื้อเก็บไว้หลายปีก่อนภายใต้ชื่อปลอมแม้แต่วายุก็ไม่เคยรู้จันทร์สิตาดับเครื่องรถเงียบ ๆก่อนนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นพักใหญ่เสียงคลื่นดังสม่ำเสมออยู่ด้านนอกมันควรทำให้เธอสงบแต่กลับยิ่งทำให้รู้สึก

“คุณ…”จันทร์สิตาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออกอนลยังจับข้อมือเธอไว้แน่นสายฝนเริ่มตกลงมาอีกครั้ง ละอองน้ำเกาะอยู่ตามเส้นผมสีเข้มของเขา“เงียบก่อน”เสียงเขาต่ำมาก“พวกนั้นยังอยู่แถวนี้”แต่จันทร์สิตากลับมองเขาด้วยสายตาสั่นไหวภาพในร้านคืนนั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง“คุณไม่มีประโยชน์กับผมแล้ว”มือเธอเริ่มเย็นทันทีอนลรู้ว่าเธอหนีมาที่นี่ได้ยังไงนั่นหมายความว่า—เขาตามหาเธอมาตลอดหัวใจจันทร์สิตาค่อย ๆ จมลง“คุณตามฉันมาทำไม”อนลชะงักเล็กน้อยก่อนตอบสั้น ๆ“ผมบอกแล้วว่าพวกมันจะฆ่าคุณ”“แล้วไง”เสียงเธอสั่นขึ้นทันที“คุณก็มาจัดการฉันเองด้วยหรือเปล่า”อนลขมวดคิ้วทันที“คุณคิดแบบนั้น?”จันทร์สิตาหัวเราะออกมาทั้งที่ตาแดง“แล้วฉันควรคิดยังไง!”เธอผลักเขาออกแรง ๆ“คนที่บอกว่าทุกอย่างเป็นเรื่องหลอกลวง…”น้ำเสียงเธอเริ่มแตก“…อยู่ ๆ ก็มาปรากฏตัวกลางดึกหลังมีคนตามฆ่าฉัน”“ฉันควรเชื่อคุณอีกเหรอ”อนลนิ่งไปดวงตาคู่นั้นสั่นวูบเล็กน้อยเหมือนคำพูดเธอกระแทกเข้าไปตรง ๆแต่ก่อนเขาจะทันพูดอะไร—เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านบนหน้าผาปัง!อนลรีบดึงเธอหลบแทบจะทันทีกระสุนพุ่งชนหินด้านหลังเสียงดัง“อยู่นั่น

ฝนกำลังตกหนักกลางเมืองแสงไฟจากตึกสูงสะท้อนบนถนนเปียกชื้นราวกับโลกทั้งใบถูกย้อมด้วยสีดำภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของตึกแห่งหนึ่งชายหลายคนนั่งนิ่งอยู่รอบโต๊ะยาวไม่มีใครกล้าพูดเพราะคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะตอนนี้คืออนลดวงตาคู่นั้นเย็นชากว่าทุกครั้งที่ผ่านมาไร้อารมณ์ไร้ความลังเลเหมือน “หมายเลขเจ็ด” กลับมาอีกครั้งชายคนหนึ่งพยายามพูดขึ้นเสียงสั่น“คุณวายุมีเส้นสายระดับสูง ถ้าเราลงมือ—”ปัง!กระสุนเจาะกลางโต๊ะทันทีทั้งห้องเงียบกริบอนลลดปืนลงช้า ๆก่อนพูดเรียบ ๆ“ผมไม่ได้เรียกพวกคุณมาขออนุญาต”ไม่มีใครกล้าพูดอีกอาเชอร์ยืนพิงกำแพงเงียบ ๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาหนักใจเพราะเขารู้ดีตอนนี้อนลกำลังกลับไปใช้วิธีเดิมวิธีที่โหดที่สุดเพื่อกำจัดทุกคนที่อาจเป็นอันตรายต่อจันทร์สิตาลินวางแฟ้มข้อมูลลงบนโต๊ะ“บัญชีของวายุทั้งหมดอยู่ที่นี่”“ธุรกิจผิดกฎหมาย เส้นทางฟอกเงิน รายชื่อคนของเขา”อนลเปิดแฟ้มดูเพียงผ่าน ๆก่อนปิดลงทันที“เริ่มคืนนี้”อาเชอร์ขมวดคิ้ว“นายจะเล่นตรง ๆ เลย?”อนลลุกขึ้นช้า ๆ“ผมไม่มีเวลาแล้ว”ภาพจันทร์สิตาบนระเบียงบ้านหลังนั้นยังติดอยู่ในหัวเขาไม่หายเธอดูผอมลงและที่สำคัญ—เธอกำลั